Czuję pustke

Teoretycznie wiem o tym wszystkim, ale w praktyce to nie jest wszystko takie proste...

Dokładnie wiem co czujesz.. ja w takim nienormalnym związku jestem od ponad 3-ch lat z tą różnicą, że mój partner nie przeprasza a manipuluje i wychodzi, że to ja jestem winna.. właśnie w tej chwili (od trzech dni) zrobił podle, uraził i obraził ale to ja jestem winna bo muszę mieć kogoś innego na boku..  nie dociera do niego nic! Nie mam sił.. Powiedziałam w sobotę .. DOŚĆ ale nie wytrzymałam jak napisał, że odbiera sobie życie..  nie spałam całą noc..  Też nie ufam, nie wierzę i wiem, że się nie zmieni..  też chcę żyć pełną piersią i niekoniecznie aby ktoś mi w tej drodze towarzyszył bo nie wiem czy komukolwiek jeszcze komuś zaufam..  zawsze trafiam na drani, egoistów.. jestem zmęczona i mam dość! Nie umiem być wyrafinowana i chyba nie pasuję do reali dzisiejszego świata..  Życzę Ci siły..  ja też tą siłę zbieram, musimy dać radę..  (piękny podpis przeczytałam na końcu postu modzi..  WYJĄTKOWA) i tego się trzymaj..  pozdrawiam.

Witam Was wszystkie i dziekuję za odpowiedzi.

Musze coś ze swoim życie zrobić, tylko nie wiem jak to rozegrać. Kończy mi sie umowa o prace i szukam teraz pracy w Warszawie, jak znajde, wyjade i bede miała czas żeby wszystko sobie przemyśleć. Na pewno byłoby mi łatwiej jakby on był złym człowiekiem, jakby mnie krzywdził to nawet chwili bym sie nie zastanawiała nad odejściem. Pewnie teraz powiecie jak dobry skoro mówi że nie bedzie pił a później znowu sie upija. Ale to też nie tak do końca... wiem żę sie stara, próbuje nie pić. Koledzy po pracy ida na piwo, on nie idzie z nimi wraca do domu, odmawia też jak go częstuja. Ale raz na jakiś czas sie upije i to w takim momencie kiedy najbardziej potrzebuje żeby był trzeźwy. I to powoduje że ciagle sie zastanawiam czy dzisiaj będzie dobrze czy może znowu zawali. Sam mówi że czasem coś takiego w niego wstąpi że nie potrafi sobie odmówić. Miał sie iść leczyć, już byliśmy razem w ośrodku ale niestety rejestracja wcześniejsza, nie mogliśmy sie dodzwonić, później akurat w tych godzinach co lekarz przyjmował to on pracował. I tak ostatecznie nigdy do tego lekarza nie trafił. A z drugiej strony z tego co wiem chcąc sie leczyc to trzeba zapomnieć o alkoholu całkowicie... a ja nie wiem czy on bedzie sobie w stanie odmówic piwka od czasu do czasu. Jeszcze chyba tak nisko nie spadł żeby potrafił sie tak wziąść za siebie...
Cieżkie to życie, jak juz poznałam człowieka dobrego dla mnie, z którym sie świetnie dogaduje... to znowu z problemem alkoholowym....

Odejdż dopuki masz jeszcze na tyle siły psychicznej aby samej stanąć twardo na Twej drodze. Ja już stanęłam i myślę,że jestem bardzo silna. przeczytaj proszę moją historię -dwa światy- w dziale -moja niesamowita historia. Będziesz wiedzieć dlaczego jestem już silna. Nie załamałam się poraz kolejny. Boli, ale to daje mi tylko siłę do większego działania. Nie ma już lęku , jest tylko upór i to daje siłę.Szkoda życia dla innych , którzy na to nie zaslugują. Masz tylko jedno Toje zycie i to jest najważniejsze. Powodzenia:)

Tak właśnie jest z Alkoholikami.... Ja bym go wysłała na leczenie  i odeszła....

Życzę Ci Autorko dużo siły i w końcu ,abyś zajęła się Sobą,dla dobra Ciebie Samej.
Ja przeżyłam podobną sytuację... Dlatego nie warto  tkwić w tym...........................

Pozdrawiam Trzymaj się cieplutko.