nic nie czuję :(

Elede ja mam chyba podobnie. od razu kasowałam i kasuje facetów którzy moze i są fajni, mili ale nie ma tej iskry miedzy nami. Nie zaczynam takich rzeczy nigdy, bo wiem ze nic nie poczuje. Iskra albo jest na 1 spotkaniu albo nie ma jej nigdy. Ale tak mam ja, u Ciebie moze byc inaczej.

A zeby znalezc tą niezaprzeczalną iskre (bratnią duszę) to można się"zajechać". Przynajmniej ja tam miałam w poszukiwaniach i musiałam spotkac się z całym mnóstwem facetów....ale poczekałam, spotykałam się  i było warto...Warto czekać i szukać, to moje zdanie.

Mówienie ze "na wszystko przyjdzie pora" jest w moim sposobie myślenie bezsensu, bo u mnie nigdy sie takie rzeczy nie zdarzały. Nie przyjdzie. Możesz docenić faceta ze jest dobry, miły, zakochany w Tobie, ale skoro Ty czujesz że to "nie ten", to po co?

Elede tu nie chodzi o blokadę psych, tylko o Twoje pragnienie kochania, Ty chcesz prawdziwe kochać, a nie tylko czuć ze jesteś kochana. Miłosć musi być obustronna, a nie jednostronna.

No chyba ze chcesz próbować trochę z nim pobyć, to próbuj...jak powiedziałam wyzej każdy z nas jest inny i inaczej przeżywa zwiazek/miłośc.

Powodzenia życzę i mam nadzieję ze nie zamęczyłam moim idealizmem....:-)

Nie. Iskra musi być na 1 spotkania i tyle. To jest zakochanie. A jak jej nie ma to jest d....
Przebywajac z kimś dłużej możesz odczywać miłosć, przywiazanie, przyjażń, ale nigdy nie bedzie to osiągalne jeśli nie było iskry na początku znajomości..........

Bardzo wam dziękuję za odpowiedzi Widzę, że są dwie szkoły - 1. iskra, chemia na początku 2. uczucie przychodzi z czasem.

Powiem wam, że do tej pory zawsze była to wersja 1. w moim przypadku. Zwłaszcza z ostatnim chłopakiem, było namiętnie, romantycznie, byłam kobietą jego życia, już się chciał przeprowadzać....Ja byłam ostrożniejsza, ale w końcu zaczęłam się angażować. No a wtedy jemu się odwidziało, równie szybko jak się zauroczył, tak szybko mu przeszło. Mi jednak zawsze więcej czasu zajmowało, żeby się zaangażować, ale wiem, co to jest chemia, pożądanie - na razie tego nie czuję. Natomiast jak pomyślałam, że przestaniemy się spotykać - to zrobiło mi się strasznie przykro.

A największą rację macie pisząc, że za dużo myślę i analizuję - to święta prawda Tak więc postąpię zgodnie z  waszą radą i spróbuję wrzucić na luz i zobaczyć, jak sytuacja się rozwija.

Pozdrawiam

wszystko zależy od sytuacji i jak kto się w danej czuje... więc za nikogo nikt decyzji nie podejmie, wyjść jest wiele, każde może się nadać... ale do odpowiedniej sytuacji i samopoczucia... Twój wybór... każdy wybrałby pewnie coś innego... będzie dobrze, jakkolwiek byś nie postąpiła

Update

Postanowiłam posłuchać tych osób (nie tylko z forum), które doradzały poczekać, jak się sytuacja rozwija.

Napisałam tego posta w listopadzie, bo dostawałam już kociokwiku od moich chaotycznych myśli i faktycznie zaczynałam za dużo analizować i myśleć, zamiast wyluzować. Mój mężczyzna - bo jesteśmy razem   - bardzo o mnie od początku zabiegał i pokazywał, że mu na mnie zależy. Zawsze tak miałam, że nie umiałam mężczyźnie okazać pierwsza okazać zainteresowania i dopiero gdy facet zwrócił na mnie uwagę, ja zaczynałam go w ogóle dostrzegać i powoli moja skorupa się topiła.  Nigdy wygląd zewnętrzny nie był dla mnie priorytetem i  nie miewałam zauroczeń od pierwszego wejrzenia. Natomiast B. starał się o mnie, a ja nic...Dlatego tu napisałam bo wydawało mi się, że po tylu zabiegach z jego strony już powinno coś w moim sercu drgnąc, a tu nic. Przy czym nigdy nie mówiłam, że czuję coś, co nie ma miejsca, ani niczego nie obiecywałam,a on na to, że przecież nigdzie się nam nie spieszy. Aż jakos tak się stało, że zaczęliśmy się całować, przytulać, spędzac coraz więcej czasu ze sobą no i ...Jesteśmy razem.

B. nie jest ideałem...ale bardzo się do niego zbliza Jest opiekuńczy, pracowity, zaradny, odpowiedzialny, inteligentny, zabawny - przy nikim się tak chyba nie śmiałam. Daje mi poczucie bezpieczeństwa i akceptacji. Mamy wiele (hmm właściwie chyba wszystkie - jak na razie) wspólnych poglądów na życie, podobne sposoby spędzania wolnego czasu. Podoba mi się, jak odnosi się do swojej rodziny. No i ten ważny element - motyle w brzuchu są, a jakże cały czas się zastanawiam, jak to się stało, że tak się niepostrzeżenie wkradły. Pożądanie, fizyczność, bliskość z nim jest cudowna, czuję się z nim po prostu niesamowicie dobrze, uczymy się nawzajem swoich reakcji, ale sam seks to nie tylko kochanie się, to cały ten czas, jaki spędzamy ze sobą, przytulając się i całując, czując ciepło swoich ciał. Nie chcę zapeszyć...ale jest naprawdę dobrze

Dziękuję wszystkim za zainteresowanie tematem Podsumowując: dla niektórych ta iskra, motyle to niezbędny element już od samego początku i nie ma w tym niczego złego. Jak jednak pokazuje mój przykład, warto czasem poczekać, poznać się wzajemnie, a w ten sposób można poznać naprawdę wartościowego mężczyznę

Gratuluję
Wszystko przychodzi z czasem. Ja z moim pierwszym spotykałam się jakieś 9 miesięcy, zanim poczułam te motyle. Było to w liceum, więc według innych powinnam od razu dać się ponieść emocjom (młoda, głupia itd. ) W przypadku mojego obecnego związku też trwało to wszystko dosyć długo. Najpierw było zainteresowanie jego osobą, a później dopiero coś więcej.
Tak jak powiedział Twój mężczyzna: "Nigdzie się nam nie śpieszy." To prawda, trzeba powoli dojrzewać do uczucia, nie wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia.
Życzę szczęścia

Elede- ciesze sie ze ci sie udalo ,kazdy ma prawo do odrobiny szczescia.Ja zrozumialam ze kocham dopiero jak moj maz wyjechal,gdy nagle zrobilo sie pusto i samotnie.

Każda miłość to osobny ,indywidualny przypadek...
jedni zakochują się po paru spotkaniach inni potrzebują wiecej czasu...
Wczoraj po raz kolejny oglądałam ukochany film- ,,Nigdy w Życiu''
Jest tam fajna scena , kiedy to na kolejne wątpliwości Judyty -jej przyjaciółka wypowiada zdanie- ,,za bardzo kombinujesz..''

Wiec Droga Eledo pozwól by wszystko toczyło się samo...czas pokaże...

A we mnie nigdy nie trafiła iskra już podczas pierwszego spotkania. Może jestem jakaś dziwna Poza tym jak wytłumaczyć fakt, że niektórzy najpierw są znajomymi przez kilka lat, a później zostają parą, bo coś między nimi powstało. Raczej w takim przypadku, nie ma iskry od pierwszego spotkania. Ja zazwyczaj zaczynam odczuwać tą "iskrę" dopiero na kolejnych spotkaniach. A może podświadomie kieruję swoimi uczuciami, tak aby się nie zawieść na kimś. Np. ja coś poczuję, a drugiego spotkania już nie ma. I co wtedy zrobić z taką iskrą?

Ja tez nie oczekuje 'iskry' i milosci od peirwszego wejrzenia. Taka milosc z definicji musi byc albo bardzo plytka, albo musi byc jakims niespotykanym cudem (polaczenie dusz,itp itd). Jesli ''iskra'' nazywacie odczuwanie potencjalnego pozadania do tej osoby (bo ja tez bez poznania kogos pozadania odczuwac chyba nie bede), no to rzeczywiscie byc musi. Coz, poplatalam troche
Ogolem, moim zdaniem, musi nam sie dana osoba podobac w jakims stopniu. Szczegolnie, jesli ''teoretycznie wszystko pasuje'', to sadze, ze warto dac temu duza szanse, bo czlowiek czasem czuje opor wobec tego, co dla niego 'za dobre'

Elede no widzisz- miał TO COŚ...wiec początek jest super
daj sobie więcej czasu...
i jak to w tym filmie brzmiało -,,za bardzo kombinujesz''
najlepsze są najprostsze rozwiązania

Podłączę się do tematu, gdyż nie chcę zakładać nowego wątku, ponieważ mam identyczny problem jak Elede. Poznałam wspaniałego chłopaka, ponad miesiąc się widujemy, na początku czułam ogromną euforię i motyle naprawdę je czułam. Jednak włączyło się moje głupie analizowanie i myślenie i zaczął się problem, bo boję się, że go skrzywdzę, że nic więcej nie poczuję, mam już tak drugi raz z tym, że teraz to naprawdę jest coś wyjątkowego z tym chłopakiem. Co zrobić by odgonić takie myśli, one niszczą we mnie uczucia, nie chcę po raz kolejny stracić kogoś, kto może okazać się moim największym szczęściem. U mnie iskra była na początku tylko moje analizowanie je zabija, nie chcę tego, ale nie mogę tych analiz wyłączyć. Kiedy z nim jestem czuję się wspaniale, a jak zostaję sama to walka w mózgu trwa. Miałam dwa lata temu toksyczny związek, który zniszczył mi psychikę, długo dochodziłam do siebie. W jest człowiekiem dzięki któremu się odnalazłam, odnalazłam uczucia, więc dlaczego teraz tak wszystko motam i za bardzo kombinuję.

ugh mam tak samo!
Spotykam sie naprawde z fajnym chlopakiem, ale.. zaczynam wynajdywac wszystko na 'nie'. Wyszukuje bledow, analizuje, jak bedzie, co bedzie  - w sumie juz skreslam ten zwiazek. On sie angazuje, stara, a ja w glebi siebie mowie 'tak to to!" a za chwile 'nie nie bede z nim gadac wiecej'.

Nie wiem jak sie tego pozbyc? Moze razem dojdziemy do jakis sensownych wnioskow

Aniu jedyne mądre co przychodzi mi do głowy to to by wyluzować, tylko ja nie potrafię bo mój analizator działą 24h na dobę. U mnie było wspaniale ja też się mocno angażowałam w tę znajomość i nagle trach. Od dwóch lat mam problem analizuję każde swoje zachowanie, swój ruch, wpędzam się w poczucie winy i że kogoś skrzywdzę. Myślałam że to w sobie pokonałam ale jednak nie. Naprawdę czuję się z nim wspaniale, nie wyszukuję żadnych błędów w nim bo ich nie ma. To ja jestem jakaś dziwna. Chcę dać szansę. wiem, że uczuć nie szuka się w głowie tylko w sercu, a ja czułam wszystko co powinnam i nagle pstryknięcie palcem i znikło Tak nie może być, tylko jak wrócić do stanu wcześniejszego i jak wyluzować i nie analizować?