w moim związku już nie jest tak samo

Witam, jestem z chłopakiem 3 miesiące, a znamy się tylko miesiąc dłużej (wiem, to bardzo krótko), jednak można powiedzieć, że była to 'miłość od 1. wejrzenia'. Świetnie się dogadywaliśmy, byliśmy jak bratnie dusze, mimo, że byliśmy ze sobą tak krótko, wydawało nam się, że od zawsze jesteśmy razem. Ale wszystko zaczęło iść ku rozsypce w te wakacje. Wcześniej często wychodził na rower z kumplem, czy gdzieś do baru z 'ziomami', znam ich i rozumiałam to, bo kolegują się od dziecka i nie miałam nic przeciwko. Wyjechaliśmy z grupką znajomych (łącznie z chłopakami) nad morze, na tydzień. Ale on zachowywał się, jakbyśmy nie byli razem, jednego dnia nie odezwał się do mnie słowem, upił się z nimi i poszedł na dyskotekę. Kolejnego dnia powiedziałam mu jak się poczułam, to obraził się na mnie  i znowu się nie odzywał. Rozchorowałam się tam, dostałam gorączki, nawet się nie zainteresował. Zostaliśmy sami w domku, zrobiłam mu awanturę, popłakałam się i na ostatnie 3 dni się ogarnął. Okej, wybaczyłam. Wróciliśmy do domu, do pracy i znowu nasz kontakt stał się ograniczony. Mimo to on widywał się ze mną 2-3x w tyg, a z kumplami dużo częściej, nie robiłam mu wyrzutów o to, że jak kończył pracę o 21 to spotykał się z nimi, ale o to, że gdy miał np na godzinę 17 to nie pomyślał o tym, żeby spotkać się ze mną wcześniej chociaż na 2h. Raz zdarzyło się tak, że miał dzień wolny i pojechał z 'ziomami' 70km nad wodę, a ja nie mogę się doprosić głupiego kina, o całym dniu spędzonym razem nie wspomnę, powiedziałam mu to, ale oczywiście 'przesadzam', 'raz nie przyjechałem i już masz problem' itp, ale przeprosił, zapewnił o wielkiej miłości a ja udałam, że już jest okej. nie minęło kilka dni, jak sytuacja się powtórzyła (a było to wczoraj), tym razem strasznie wyprowadziło mnie to z równowagi, bardzo się pokłóciliśmy, powiedział mi tyle niemiłych słów... Potem dzwonił przepraszał 'że go poniosło' 'że był w nerwach', ale powiedziałam, ze nie zamierzam z nim rozmawiać. Dziś napisał mi sms czy mam ochotę już z nim rozmawiać. Odpisałam, ze wolałabym rozmowę w 4 oczy, stwierdził, że ma robotę w domu i jak chcę to mogę przyjechać do niego bo on dopiero MOŻE jutro będzie miał CHWILĘ. Napisałam, że nie mam zamiaru do niego jeździć żeby to wyjaśnić i to raczej jemu powinno na tym bardziej zależeć, odpisał tylko 'pewnie ty miej to w du*ie'. Mam dość, nie wiem co mam robić, ale nie umiałabym się z nim rozstać... Wszyscy mówią, że on na mnie nie zasługuje, że nie ma do mnie szacunku... Nie mam już do tego siły, prawie co tydzień płaczę przez niego, nie wiem jak z nim już o tym rozmawiać... co mam robić?