Co jest niezbędne do udanego związku?

Hm... chyba nie rozumiem.
Mam takiego współpracownika - kumplujemy się, lubimy, podobnie patrzymy na świat i szanujemy wzajemnie. Czy w takim razie mamy te same relacje co szczęśliwe małżeństwo?

A co to jest miłość?

Odpowiadając na główne pytanie, to nie koniecznie sam szacunek wystarczy do stworzenia związku i bycia w nim szczęśliwym
W życiu prywatnym szacuje sporo osób z względów osobistych, ale to nie wystarcza, za mało. Mimo że szacunek jest obustronny jednak miłość nigdy się nie wytworzyła ,bez zakochania się nie ma mowy o byciu w związku
Ja czuje ,ze także co niektóre osoby mnie darzą szczerym szacunkiem, ale również widzę i wiem ze nie zgadzają się ze mną w wielu tematach, aspektach, mamy diametralnie odmienne poglądy na świat i żyć ze sobą, mieszkać,, tworzyć układ partnerski jako zakochani nie dałoby rady, bo sam szacunek to za mało aby zgodne partnerstwo/małżeństwo   z tego powstało

W co niektórych tematach nawet dosyć  się różnicie i to całkowicie, ale to taka moja prywatna obserwacja

Popieram. Dla mnie również podstawą związku jest miłość, która ma tyle definicji, ile ludzi na świecie.  Szacunek jest jednym z wielu element,ów potrzebnych do stworzenia udanego związku. Jeżeli kogoś kocham, to go szanuję, liczę się z jego uczuciami, odnoszę się w odpowiedni sposób. Niestety mi w moim związku tego elementu brakuje...

Pomijając fakt, że według mnie wchodząc w związek powinno się być zakochanym w drugim człowieku , to już sam późniejszy, dojrzalszy związek to moim zdaniem mieszanka przyjaźni i seksu, nazywana miłością.
Aby partnerstwo było udane, trzeba najzwyczajniej na świecie lubić swojego faceta/kobietę.
Znam pary, które irytują siebie nawzajem, swoimi nawykami, przyzwyczajeniami itd. Pary w których nie ma zwykłej sympatii do siebie. Czas spędzany razem jest dla nich ciągłą przepychanką, bo jak rozumieć słowa koleżanki, która wyjeżdżając na urlop ze swoim chłopakiem, mówi: "2 tygodnie non stop z Nim. Nie wiem jak to wytrzymam. Pewnie go tam zabiję".
Oprócz tego, seks. Mogę być uważana za dziwną, ale dla mnie ten element związku jest bardzo istotny. Gdybym nie miała udanego życia erotycznego ze swoim facetem, czułabym się ... krótko mówiąc zawiedziona.
Nie piszę o szacunku, zaufaniu, wierności, pomocy i wsparciu w problemach, trosce i czułości, podobnych priorytetach, bo o tym napisałyście już wcześniej

Wszystko przed Tobą.

Witam wszystkich na forum
Chciałabym podzielić się swoimi przemyśleniami na powyższy temat.
Zacznę od tego, że obydwie płcie mają zbyt małą wiedzę na swój temat.
Kobiety inaczej postrzegają bycie w związku niż mężczyźni, dlatego tak często pojawiają się opinie, że się nie rozumiemy.
Szacunek powinniśmy mieć dla wszystkich ludzi, dlatego nie wyobrażam sobie by nie szanować partnera/ki, ale to nie wszystko, trzeba jeszcze dostrzegać wyjątkowość drugiej osoby, pamiętać co nas w niej urzekło, czuć się i dawać poczucie miłości, zainteresowania, akceptować i tolerować swoje wady (bo każdy je ma i miał gdy nas zauroczył). Również musi być równowaga w zaangażowaniu, tzn. "dawać tyle ile się dostaje", w przeciwnym razie będzie niedosyt, a z czasem rozczarowanie.
Ale zacznijmy od poznania drugiej płci .

Zacznę od tego, że obydwie płcie mają zbyt małą wiedzę na swój temat.
Kobiety inaczej postrzegają bycie w związku niż mężczyźni, dlatego tak często pojawiają się opinie, że się nie rozumiemy.
Szacunek powinniśmy mieć dla wszystkich ludzi, dlatego nie wyobrażam sobie by nie szanować partnera/ki, ale to nie wszystko, trzeba jeszcze dostrzegać wyjątkowość drugiej osoby, pamiętać co nas w niej urzekło, czuć się i dawać poczucie miłości, zainteresowania, akceptować i tolerować swoje wady (bo każdy je ma i miał gdy nas zauroczył). Również musi być równowaga w zaangażowaniu, tzn. "dawać tyle ile się dostaje", w przeciwnym razie będzie niedosyt, a z czasem rozczarowanie.
Ale zacznijmy od poznania drugiej płci smile.

Szacunek do blizniego jest oczywiscie naturalna rzecza i szacunek w zwiazku jest naturalna sprawa ale niestety nie dla wszystkich bo gdyby tak bylo nie byloby tylu smutnych topikow pod tytulem '' moj partner mnie bije'' , '' moj partner-ka mnie nie szanuje'', ''wykorzystuje'' itd.

Dla normalnych ludzi jest to NORMALNE....

'' Szacunek powinniśmy mieć dla wszystkich ludzi, dlatego nie wyobrażam sobie by nie szanować partnera/ki, ''
Moze sie zle wyrazilam. Chodzilo mi jedynie o aspekt szacunku , o ktoym byla mowa powyzej.

Nie ma idealnej recepty na udany zwiazek bo na to sklada sie wiele czynnikow nie tylko na milosci i szacunku. To wg mnie rowniez umiejetnosc pojscia na kompromis w pewnych sytuacjach i umiejetnosc budowania wspolnej , czesto szarej i nielatwej codziennosci i rozwiazywanie czesto nielatwych problemow.
Znam pary,ktore po 2 czy 3 latach szczesliwego zwiazku rozstaly sie po parunastu miesiacach wspolnego mieszkania.

Dziekuje Bogu czesto, ze do tej pory mam udany i szczesliwy zwiazek ale oczywiscie nad tym trzeba pracowac.

Zycze wszytkim milego dnia.

Szacunek jest wazny, ale nie moze byc jedyna podstawa zwiazku. Szanuje moich przyjaciol, wykladowcow, moge szanowac polityka za poglady, ale nie oznacza to, ze zaraz sie im oswiadcze. Dla dobrego zwiazku musi byc takze milosc, wzajemne pociaganie, seks, umiejetnosc kompromisu, no i chec bycia razem.

Ja bym nieco rozwinela....
1. Milosc
2. Seks
3. Szacunek
4. Podobne priorytety w zyciu
5. Chec bycia razem

...udany zwiazek to mieszanka tych powyzszych...

Moge kogos kochac ale jesli bedziemy sie totalnie roznic to ja tego nie widze.
Moge kogos szanowac ale sam szacunek nie wystarcza. Wiele osob co mnie szanowalo mnie w przeszlosci np przytulalo ale prawdziwa pryjemnosc czerpie z bycia przytulana przez kogos kto emanuje miloscia do mnie w taki sam sposob w jaki ja emanuje miloscia do niego.
Priorytety nie moga sie drastycznie roznic.
Chec bycia razem...poczytajmhy watki tu na forum "ja chce ratowac ten zwiazek (czytaj chce byc z nim) a on juz nie widzi mozliwosci (czytaj on nie chce)"... Takie cos tez sie dlugo nie utrzyma

To jest uproszczony model. Można sie z poczynionymi przybliżeniami zgadzać lub nie. Nie istnieje w nim pojęcie jakości komunikacji i operowania na zbliżonych abstrakcjach, a może być one pierwotne wobec trzech wymienionych.

Tylko po co KOMPLIKOWAĆ TO co proste? (Z 10 przykazań wychodzi 200 i nikt tego NIE "OGARNIE"...

1. Miłość = Intymność (bliskość) (wyszło masło maślane- miłość składa się... z miłości)
2. Seks = Namiętnoiść
5. Chęć bycia razem = Zaangażowanie
a szacunek, podobne priorytety i ZROZUMIENIE(tolerancja)...? i w intymności/bliskości i w zaangażowaniou. Nie wyobrażam sobie intymności i zaangażowania bez szacunku, zrozumienia i chociaż podobnych priorytetów.
Ale to ja. Starej daty jestem, więc NIECO sztywna.
Najpiękniej i opisowo wyłożyła to Marena. Nic dodać nic ująć

Wg mnie kocha się kogoś, jeśli (a) jego sukcesy cieszą nas tak samo jakby to były nasze sukcesy (b) jego porażki smucą nas tak samo jakby to były nasze porażki, czyli (a + b) ta druga osoba jest jakby częścią nas samych, czyli nie są dla nas obojętni.

Od lubienia kogoś, przez przyjaźń aż po miłość -- to jest bardzo płynne przejście. To nasza sfera duchowa. Tak samo od przyjacielskiego objęcia aż do seksu to też płynne przejście.

Na podstawie swojego małżeńśtwa -- namiętności po kilkunastu latach wciąż jest tyle samo, a może nawet i więcej (!!!!). Z szacunkiem różnie bywa -- czasem go brakuje. Nie jesteśmy przyjaciółmi w takim sensie, że możemy sobie o wszystkim powiedzieć. Ale jakby trzeba było oddać żonie nerkę, albo skoczyć do wody ją ratować, to nawet nie rozważałbym takiego pytania.

Najgorsze uczucie w małżeństwie to obojętność, kiedy się orientujemy, że mało nas obchodzi, co druga osoba robiła cały dzień, albo jakie ma problemy. To znaczy wypalająca się miłość.

Gratuluje dopasowania i szczęśliwego życia ze sobą przez tyle lat w malżeństwie
Jestem myśli ze u mnie bedzie podobnie, teraz oczywiscie bez zarzutu, niemal sielanka, lecz za krotki staz aby cwaniakować
Bo co to jest te kilka lat, pogadamy za kilkadziesiąt, jednakze obaw nie mam i czuje ze bedzie tak dobrze jak jest obecnie heheh

po pierwsze (ale nie najważniejsze) bo wszystkie elementy są tak samo ważne, po prostu akurat ten wyróżnia związki jako relacje między ludzkie z innych relacji międzyludzkich- miłość. Dla mnie miłość to taka przyjaźń plus niesamowity mistyczny, duchowy, uczuciowy bonus.

szczerość co by sie nie działo zawsze musimy sami jako pierwsi przyjść do partnera i powiedzieć co jest nie tak, co się wydarzyło, "szczerość" po tym jak partner sam odkrywa nasze sekrety to już nie jest szczerość

umiejętność rozmowy i słuchania czyli komunikacja, bez tego nie można stworzyć udanego związku. Zarówno chodzi mi o rozmawianie o problemach, jak i o po prostu rozmawianie. Dzięki rozmowom na każdy temat (co jest możliwe, niezależnie od zainteresowań) ludzie się nie nudzą.

szacunek, owszem to też ważny element, ale każdego powinno się szanować (no prawie każdego) zatem jest to tak oczywisty element, że nie ma co tutaj go opisywać, bo każdy wie o co chodzi

to sa takie uniwersalne cechy, które moim zdaniem są konieczne w każdym związku, aby ów związek był szczęśliwy. Bo np. sex nie jest ważny dla wszystkich, są niektóre pary, które w ogóle tego nie robią, albo bardzo rzadko i są bardzo szczęśliwe. Nie wyobrażam sobie jednak, żeby bez rozmów, miłości, szacunku i szczerości można być szczęśliwym w związku.

Wpaniale czytac jest takie historie, Zycze wam kolejnych, wielu szczesliwych lat w zdrowiu.

Ja co prawda nie mam tak wielu lat jak wy ale mam taka nadzieje , ze bedziemy....

My jestesmy na pozor rozni ale tak naprawde,  mamy w wielu  sprawach  wiele wspolnego i to nas laczy.
Nam czesto rowniez zdarzaja sie sytuacje gdy chocby na Whstappie piszemy dokladnie to samo czy koemntujemy lub reagujemy w danych sytuacjach podobnie :-)

Moi rodzice tez obchodza za rok 35 gody....

By związek był udany trzeba przede wszystkim kochać się nawzajem, dbać o siebie, wspierać się w ciężkich chwilach i nauczyć się sztuki kompromisu

Jak to psychiatrzy mowią, miłośc można porównać do choroby psychicznej bo właśnie przy tej szalonej miłości gdzie zapominamy o sobie, uaktywniają się w mózgu obszary które są charakterystyczne dla osób z chorobą psychiczną

Ja jestem młodą osóbką, więs spytałam znajomej z dwójką dzieci po trzydziestce jak to jest z tą miłoscią a ona na to- Jaka miłość? Po latach najważniejsze żeby się lubić i szanować bo tylko tak można razem żyć.

Prawda jest taka, że większość związków nie istnialaby gdyby nie dzieci. No ale przecież o to chodzi nam w życiu, żeby kopulować, rozmnażać się i wychowywać potomstwo więc nie wiem po co ta dyskusja.

nadzieja umiera ostatnia a nawet czasami nigdy nie umiera. Ja muszę przyznać , że wątpię w miłość. Chyba że miłością nazwiemy szacunek i troskę o druga osobę, dotrzymywanie obietnic i bycie fair. Tylko tak mogę sobie przedstawić cos normalnego. Chyba że bierzemy pod uwage nienormalna miłosć czyli bycie z druga osobą nawet jak poniża i zdradza to przypadlosc wiekszości polek akurat

...moim zdaniem przyjaźń, ale też udany i satysfakcjonujący sex ( no panowie i panie- nie ma co się oszukiwać )
poza tym, jak ktoś wcześniej napisał: szacunek i trudna sztuka kompromisu bez tego ani rusz

Fragment artykułu Jolanty Klimaszewskiej "Satysfakcja małżeńska i jej uwarunkowania na podstawie wybranych analiz badawczych". Całość dostępna w sieci, więc mnie chyba pani Jola nie zlinczuje za przekopiowanie kawałka.
Swoją droga piękna z niej kobieta.

Interesujące dopełnienie w rozumieniu uwarunkowań powodzenia małżeństwa przedstawiła psycholog Braun-Gałkowska (1985, 1992). Autorka, dokonując badań, użyła stworzonej przez siebie Skali Powodzenia Małżeństwa, w której za ostateczne kryterium sukcesu małżeńskiego uznała subiektywne poczucie zadowolenia partnerów z relacji. Uwzględniała ona wpływy: stażu małżeńskiego, różnicy wieku miedzy partnerami, statusu ekonomicznego, posiadania dzieci, zgodności postaw religijnych oraz wybranych cech osobowości na poczucie satysfakcji partnerów. Przeprowadzone analizy pozwoliły na określenie niektórych czynników zewnętrznych podwyższających poczucie zadowolenia, takich jak posiadanie dzieci oraz dobry start ekonomiczny pary. Okazało się także, iż większa zgodność partnerska w zakresie przekonań czy upodobań zwiększa wzajemną atrakcyjność partnerów, zapewniając sukces relacji. Znaczącym i głównym czynnikiem uwarunkowań powodzenia, zgodnie z badaniami, okazała się osobowość partnera, która według autorki pozostaje względnie trwałym i indywidualnym elementem funkcjonowania małżonków.

W związkach małżeńskich świadomie nastawionych na pozytywne przeżywanie relacji decydujące znaczenie mają ponadto czynniki, które często bywają uznawane za oczywiste i konstytuujące każde małżeństwo. Doniec (2001) - badaczka transformacji społecznych trzech pokoleń - wytypowała kilka czynników i uporządkowała je w hierarchii, jako niezbędne do osiągniecia sukcesu w diadzie. Mianowicie w kolejności występują: wzajemne zrozumienie, tolerancja, miłość, wierność i uczciwość, partnerstwo oraz posiadanie dzieci. Natomiast mniej znaczące okazują się: udane pożycie seksualne, wzajemna atrakcyjność i najmniej istotne - wspólne zainteresowania. Autorka wnioskuje, iż dominujące znaczenie odgrywają wartości zaspokajające potrzeby wyższego rzędu tj. afiliacji (miłości, szacunku, uznania) umożliwiające tworzenie zgodnego, harmonijnego związku.

........

Zgodnie z badaniami profesor Marii Ryś (1996) występuje istotna zależność pomiędzy jakością małżeństwa a komunikacją i sposobami rozwiązywania konfliktów. Można mówić o cyrkularnej przyczynowości, gdyż udana komunikacja i pozytywne rozwiązywanie konfliktów wpływają na wysoką jakość relacji małżeńskich, a inne wymiary relacji - miłość i zaufanie - umożliwiają korzystne rozwiązywanie konfliktów. Ponadto, małżeństwa udane w sytuacji spornej charakteryzuje wspólne poszukiwanie rozwiązań zadowalających oboje, bez powrotu do wydarzeń minionych. W efekcie rozwiązane konflikty dość szybko i skutecznie się kończą.

Reasumując, pragnę podkreślić paradoksalną prawidłowość w związku. Mianowicie, osoby nie mogą działać jedynie we własnym interesie, bo jedyną drogą do otrzymania korzyści dla siebie stanowi spełnienie partnera. Przedstawione wyznaczniki satysfakcji małżeńskiej muszą być odczuwane jako odwzajemnione w relacji i opierać się na wzajemnej zależności (patrz: współzależnościowy model dobranego związku - Plopa 2010).

====================================================================

Dość jednoznacznie wynika z powyższego, by samemu być szczęśliwym w relacji, koniecznym jest zadbać o szczęście partnera.

Myślę, że do udanego związku niezbędne jest, aby kobieta była kobietą, a mężczyzna mężczyzną.
Więcej raczej nie trzeba.

Tak w skrócie najważniejsze rzeczy to duże podobieństwo osobowości i żeby obie osoby były znacznie zaawansowane w rozwoju duchowym (to znaczy pozytywne cechy charakteru, tolerancja, empatia, łagodność)