Zwolnienie z pracy i co dalej ?

Ja stoczyłem przedsądowy bój z pracodawcą zahaczając o PIP - instytucję teoretycznie stojącą po stronie pracowników a w praktyce są to poplecznicy pracodawców.

Popieram Twoje pierwsze dwa punkty akapitowe, co do reszty mam niewielkie zastrzeżenia.

Słowem wstępu...
Takich ludzi jak pracodawcy wszelkiej maści trzeba trzymać krótko - czytaj zamordyzm stalinowski - "to, że ja mam problem z "tym" czy z "tamtym", to nie znaczy, że mam problem z głową. Czego nijak nie mogę powiedzieć o Pracodawcy."
Trzeba się w tym celu nauczyć takiej okraszonej w słowa kulturalno-brutalnej asertywności, co by nie dać sobie wejść na głowę i sobą pomiatać.

Randka z PIP przeciwko pracodawcy, to niekiedy pomyłka grubego kalibru już na starcie. Wiem, bo sam z tą "temidą" pracowniczą niższego szczebla miałem przyjemność przed laty obcować. Stworzeni są po to, by teoretycznie pomagać uciemiężonym pracownikom w walce o swoje prawa z karierowiczami z ul. "Alternatywy 4" pt pracodawcy i firmy, a praktycznie zawsze znajdą "paragraf" i uraczeni zostaną smakowitą kawką arabską u swoich "podwładnych".
"Zadrzeć" z nimi możesz, ale licz się też na odwetowy "lincz" od swojej tfu, szefowej tudzież szefa, bo Oni - PIP - to takie zdeka klapousze urzędasy i im też trzeba dać do wiwatu na zasadzie "uprzejmie donoszę" o rażącym zaniedbaniu w wykonywaniu czynności służbowych.
Sąd pracy i prawnik - nawet nie jeden dla lepszego rozeznania w temacie - to miejsce, gdzie przede wszystkim powinnaś najpierw skierować swoje kroki po poradę, a dopiero potem podpytać się Ich o wsparcie w sądzie, ze strony PIP. Kopiesz się z koniem ale z jednej strony szanse na wygranie są, z drugiej zaś trzeba się dobrze zastanowić, czy ta skórka jest warta wyprawki i w efekcie końcowym "miśka" z wilczym biletem w papierach.

Krótka moja historia potyczki z pracodawcą - może dla kogoś posłużyć za wzór w nawiązaniu do tematu

Ja zacząłem po ślubie szarpać się z pracodawcą (z-cą dyrektorki hotelu; nomen omen rodzinny biznes) - za namową i "wstawiennictwem" teściowej (obrotnej babki w tych sprawach), bo załatwiła mi wszelaki pomocniczy "wikt i opierunek" w przygotowaniach do sądowej batalii. To, że z czasem zrozumiałem, że to był jej "chwyt marketingowy", by na mnie w tej kwestii zarobić to już inna bajka - bo miałem umowę na 12h a pracowałem 2 razy dłużej. Fundamentalnym powodem było potoczne "zaniedbywanie" żony poprzez pracę w niewypłacanych nadgodzinach. Szopki pracodawcy na jego "usprawiedliwienie" się i "niemoc" PIP-u na interwencje po godzinach ich pracy, to komedie godne naśladownictwa Barei. Ubaw z tych obu "instytucji" mieliśmy wszyscy, zaczynając na mnie a na moim prawniku i zarazem etatowym sędzią w jednej osobie kończąc.

Nie zostawiłem suchej nitki na PIP-ie, dając im do wiwatu i wytykając wszystkie niedociągnięcia z mistrzowska precyzją; skopaliśmy tyłek pracodawcy sowicie i przedsądownie swoje wywalczyłem. Godzinowo, bo godzinowo ale jednak.
Suma sumarum skończyło się tym, że rozpirzyło się "przedwcześnie" małżeństwo; odpuściłem sobie walkę w sądzie poprzez "utratę" świadków w osobie żony z teściami - to że współpracownicy wypieli się na koniec na mnie, to już typowy standard na skalę kraju, o ile nie świata; a pracodawca wespół ze swoimi przygruchanymi "kumami" zagiął na mnie parol i życzył sobie odejścia dyscyplinarnego "z winy pracownika", bo "straszyłeś sądem, nasłałeś inspektorów -specjalistkę ds zatrudnień i etc". Bareja nie przewracać się na boki a wirować zacząłby w grobie
Znowu pokazałem rogi i postawiłem warunek, że albo odchodzę polubownie "za porozumieniem" albo będzie 2 wietnam. Nie ukrywam, że ta riposta poskutkowała i rozstaliśmy się "w zgodzie". Od tamtej pory nie ma tam już umów o pracę na "czasy różne" a jedynie o dzieło lub zlecenia, a fama mojego odchodnego aktorstwa zatoczyła szerokie kręgi. Z jakim skutkiem, to można sobie samemu dopowiedzieć finał - nie ma już chętnych na te "lewe" etaty.
Do dzisiaj dochodzą mnie słuchy, jak to Oni żałują wyrolowania mnie i utraty jedynego faceta vel "złotej rączki" w firmie i paradoksalnie są zdumieni, ze taki "szczeniak" umiał aż tak wywrócić Ich światek na lewą stronę a zatwardziale zasiedziały stołek zeszlifować do ostatniego wióra, spijając świeżą śmietankę na koniec. Pograłem prawie jak w szlagierze o 40 latku, że swoje 4 lata pracy rozpierdzieliłem bez pardonu w jeden dzień

To mnie wiele nauczyło pracowniczo i urzędowo, a teraz każdą umowę czytam pod mikroskopem i dopytuję ze szczegółami każdą gwiazdkę w gwiazdce tudzież paragraf w paragrafie. Nadgodziny i inne frykasy winszuję sobie płacić z góry albo wypad.
To, że potencjalny nowy pracodawca dostaje teraz białej gorączki i palpitacji serca, bo mu "jeleń podskakuje na rykowisku" - mi to lotto

Pracowniczych malkontentów i narzekaczy opierdzielam do suchej nitki, a opornych na te informacje omijam szerokim łukiem zachowując bezpieczną odległość od kretynizmu wrodzonego z rozklekotanego słownie bolida "poprzedzającego" lub "wyprzedzającego" mnie.

Może nie tyle po utracie etatu, co w trakcie trwania okresu "zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych" zmierzających w stronę wypowiedzenia umowy i odejścia; z reguły z winy pracownika. Pracodawcy obrośli równo w piórka w tym temacie i stosując z upodobaniem szantaż emocjonalny na pracowniku, dokopią mu równo. Gdy sami czujemy, że coś tu śmierdzi dobrze jest zasięgnąć porady najpierw u prawnika a potem w PIP-ie. Z autopsji zawodowej już wiem, że przy nasyłaniu inspekcji do zakładu pracy, trzeba mieć silne nerwy i uprzedzenie, że w efekcie końcowym PIP = pracodawca. Inny "znak" równości między nimi, to są na prawdę wyjątkowe przypadki.
Depresja po odejściu jest, to prawda, ale zdarza się też tak, że znajdziemy coś innego i sami stwierdzimy, że wyszło Nam to na lepsze.

Kolejny twór biurokracji, gdzie poza "państwowym" ubezpieczeniem jesteśmy traktowani jak mięso armatnie. Do rzadkości można zaliczyć przypadek, gdzie jesteśmy kierowani ofertowo zbieżnie z posiadanym przez Nas wykształceniem i predyspozycjami zawodowymi.