jak ułozyc sobie zycie?

Droga DORIS608 z mojego punktu widzenia powinnas zadac sobie pytanie czy kochasz tego chlopaka?( choc piszesz,ze nie chcesz miec takiego chloapaka za meza i z nim zyc) Powinniscie wspolnie usiasc i szczerze porozmawiac, ustalic zasady ,ktore beda was obowiazywaly jako pare i jako rodzicow waszego wspolnego dziecka.Jesli to nie poskutkuje w zaden pozytywny sposob to niestety ,ale nie widze tu szans dla was .Przykro czyta sie takie posty,ktore dotycza miedzy innymi Ciebie.A czy Ty wczesniej nie dostrzegalas,ze On jest mamisynkiem ???

Jak przeczytałam Twój post to poczułam się tak jakbym czytała o swoim życiu za kilka lat. Tyle, że u mnie wydarzyło się (tak mi się wydaje bo nie znam całej Waszej historii) dużo więcej złych rzeczy. Powiem Ci tak jak już teraz myślę o swoim związku to nie ma sensu. Ja muszę niestety jeszcze trochę poczekać bo nie mam dokąd odejść muszę zorganizować sobie mieszkanie. A na Twoim miejscu zaczęłabym myśleć jak zorganizować odejście od swojego faceta. Tylko ty masz jeśli można to tak nazwać "gorzej" bo macie dziecko i zawsze ono będzie Was łączyć. Ja swoje dziecko straciłam przez "narzeczonego" i jego rodzinkę. Boję się tak pisać ale to może dla mnie jakiś znak. Pomyśl co to za życie kiedy on nie traktuje Cię jak partnera, nie możesz na nim polegać. Takie życie obok tylko niszczy Twoje zdrowie, spokój i daje żadnej radości. Przepraszam, jeśli za bardzo porównałam nasze historie. W każdym razie życzę Ci szczerze powodzenia i podjęcia właściwych decyzji.

Rodzina chłopaka jest dla niego ostoją, czuje się w niej dobrze, zapewne zawsze może na nich liczyć, gdy czuje się źle ucieka do niej. Ty chcesz z tym walczyć od razu wiadomo, że to walka przegrana. Do tego zapewne rodzina widzi Cię jako złośnice, której wiecznie coś nie pasuje, zapewne nie za bardzo nadającą się na żonę dla ich syna. Jeśli wyjedziesz do Angli tylko potwierdzisz, to co o Tobie myślą.

DORIS - nie sugeruj się koleżankami.
To Twoje życie i Twoje decyzje, za które konsekwencje poniesiesz Ty, Twoje dziecko i ojciec dziecka.
Czytając to co napisałaś mam wrażenie, że ze sobą w ogóle nie rozmawiacie. Oboje jesteście rodzicami a każde z Was decyduje o dziecku osobno..
Jak to się stało, że Twój chłopak zabrał małego i pojechał z rodzicami nad jezioro zostawiając Cię samą w domu?

Myśle nad wyjazdem,bo tam mam szanse zacząć wszystko od nowa i odciąć się od ludzi,ktorzy mnie tu upokarzają.Ok kiedy jestem z moim chłopakiem nie mam zycia towarzyskiego  a moi znajomi mowią,że to gbur i nie chca przychodzic do nas do domu,jak on jest.
Ja rozumiem,że dom rodzinny zawsze jest ostoja dla dziecka,ale my mamy teraz swoja rodzine,ktora powinno sie pielęgnowac i dbac o nią i uważam,ze jego rodzice powinni odciąć tą toksyczna pępowine...Może nie mam racji,ale tak mysle.
Ja jestem kobietą z doswiadczeniem,duzo przeszlam,mialam ciezkie dziecinstwo,moj ojciec mnie zostawił jak mialam zaledwie 3m-ce a wszystko co osiągnelam to tylko moja zasluga,moja ciezka praca.Moja matka zawsze nie obwiniala,za to ze w ogole jestem,więc kiedys sobie postanowilam,ze stworze sobie taka rodzine o ktorej zawsze marzyłam-ale wyszło inaczej.
Przez 4lata nie moglam zajśc w ciaze i lekarze mowili,że szanse sa raczej nikłe,ale po latach udalo się i co prawda całą ciąże spędziłam w szpitalu przykuta do łóżka to po urodzeniu synka czulam sie spelniona,czułam się mamą.I nie moglam dopuścic do sytuacji,kiedy moje dziecko placze a tesciowa wyrywa mi go z rąk albo robi mi pretensje,że kupuje dziecku za drogie ciuszki,pieluszki-bo przeciez Pampersy kosztuja a ja powinnam kupowac pieluszki z Biedronki...Potem byly pretensje,ze o wszystko a moj chłopak nic sie nie odzywał a gdy ja juz nie moglam i wybuchlam on nie stanal za mną tylko za rodzina.
Boli mnie fakt,ze w obecnosci dziecka nikt sie do mnie nie zwraca,nikt mnie nie uważa-jest tylko tatus i cokolwiek jest mowione to wprost do "tatusia" a nie do mnie.Chilami czulam sie,jak bym była ciotka dla wlasnego dziecka a nie matka.
A ten wyjazd nad jezioro to kolejny pokaz dla mnie,ze ja jestem zerem i się nie licze.

ADAMAJKIS-czy ty uważasz,że tylko ja powinnam sie zmienić?jesli tak to pod jakim względem?ja juz robiłam wszystko w tym kierunku,ale nie moge komus sie przypodobać na siłe przeciez...męzczyzna przeciez tez ma oczy i skoro widzi,że sie dzieje taka sytuacja to powinien jakos zareagowac i chociaż subtelnie porozmawiac z rodziną,ze robią coś i oni nie tak skoro nasze relacje tak wyglądają.Przemiana musi iśc w obie strony a nie tylko w jedną.Gdyby moja rodzina tak się zachowywala a ja razem z nią to bym zainterweniowala w tej sprawie,bo nikt nie musi sie kochac ale szanowac powinien prawda?
Ile kobiet tak,jak ja jest w podobnej sytuacji,sa zdominowane przez swoich partnerow i ich rodziny i siedzą cicho,jak mysz pod miotłą,są sfrustrowane,nerwowe,popadaja w depresje...Ja to widze po siostrze mojego chlopaka,ktora jest samotną matką i mieszka z mamusią i tatusiem,ktorzy nie pozwalają jej ułożyć sobie życia mimo tego,że kobieta ma 37lat a dlaczego?-bo żaden z kandydatow nie nadaje się na zięcia,nie dorasta coreczce do pięt,nie nadaje sie na tatusia dla wnuczki a teraz jak ona spotyka się z facetem rozwodnikiem,ktory jest bardzo zaradny zyciowo,ma piekny dom,dobra prace i szanuje ich corke to tez nie pasuje,bo zawsze jest jakis argument i on tez nie chce przyjezdzac do nich do domu tak jak ja,bo zle się tam czuje...Ona jezdzi do niego.

CHyba źle mnie zrozumiałaś. No oczywiscie, że oboje powinniscie popracować i zmienić wzajemne relacje, ale rozmawiam z Tobą, nie z Twoim chłopakiem. Z resztą jak sama mówisz jesteś dorosłą dziewczynką i nie związałas się z gówniarzem , zmiana chłopaka zatem musiała nastąpić w poźniejszych relacjach. Z tego co piszesz starasz się byc silną kobietą i nie pozwalasz zwojemu facetowi na wiele, wolisz to sama załatwiać. Nie dajesz mu szansy na wykazanie się, coś od niego oczekujesz, że coś powinien. Zapewne jesli coś robił, robił to wg Ciebie źle.
Walka z rodziną to bład, on musi sam zrozumieć, że to na Ciebie może liczyć. Musi wiedzieć, że jego potknięcia nie zakończą się kłótnią (ważna jest dobra wola), pozwól mu samemu pomyslec, nie wtłaczaj mu do głowy rzeczy, w które sam nie wierzy. Staraj się doprowodzać do pokazania konsekwencji jego czynów (a nie wykrzyczenia mu ich), on sam musi uwierzyć, że najwazniejsza dla niego jesteś Ty. Krzykiem i walką tego nie zrobisz.

Dobra rada DOLORIS 608 przeczytaj sobie temat bags-a toksyczny trójkąt z teściową w dziale ROZSTANIE, FLIRT, ZDRADA, ROZWÓD.

Ale ona nie chce zostawić dziecka

A co ona jest winna, winna jest toksyczny trójkąt rodzina chłopak.
Według ciebie ma się dalej zmęczyć z rodziną która próbuje ją ubezwłasnowolnić?
To jest chore

Tylko kto weźmie dziecko, zacznie się pranie brudów.

Jakie pranie brudów? Gdzie?

Normalnie, prawnie jesteś wolną osobą i możesz spotykać się z kim tylko chcesz. Nie musisz pytać o zgodę swojego chłopaka, ani przejmować się jego dąsami. Przecież nie wniesie do sądu pozwu rozwodowego z twojej winy, bo żoną nie jesteś. Zabierasz swoje dziecko i wychodzisz na spotkanie z kim tylko ci się podoba.

Na szczęście on może sobie tylko mówić, a ty robisz co uważasz z słuszne, bo masz do tego prawo. Jak mu się nie podoba, to niech idzie do sądu i pozbawi cię praw rodzicielskich. Życzę powodzenia.

A jak on ci zabroni ułożyć sobie życie z kimś innym i razem z twoim dzieckiem? No jak? Przywiąże cię do kaloryfera, czy może porwie dziecko?

Możesz wszystko, tylko nic nie chcesz i wmawiasz sobie, że nic nie możesz.

Chyba sobie żarty robisz. Ty nie jesteś zniewolona. Kto cię zniewolił? Obcy człowiek? Jak?

Nie, mówisz szanownemu panu jasno i wyraźnie, że żądasz szacunku dla siebie zarówno od niego jak i jego rodziny, że w waszym domu jego rodzice są gośćmi, bo dla ciebie są to obcy ludzie i nie będzie ci obca kobieta dyktowała warunków będąc pod twoim dachem. Jak jej się nie podoba otwarty balkon w twoim domu, to niech z niego wyjdzie i idzie tam, gdzie balkon jest zamknięty. I nie zamykaj balkonu na jej życzenie. Powidz głośno i wyraźnie, ze drzwi od balkonu będą otwarte, bo tak ci się podoba i koniec dyskusji. To samo z innymi sprawami. Naucz się mówić głośno i wyraźnie NIE w obecności jego rodziny. O sprawach dotyczących dziecka również decydujesz głownie ty, bo ty jesteś matką, ty wychowujesz, a jak się tatusiowi i jego rodzince coś nie podoba, to niech idą do sądu. W ostateczności wniesiesz pozew o alimenty dla dziecka, a tatuś i jego rodzina będą mieli spotkania z dzieckiem w obecności kuratora sądowego, gdy zeznasz, że nie szanują matki dziecka i od najmłodszych lat nastawiają dziecko przeciw matce.
Nie pozwalaj na takie wyjazdy, że tatuś zabiera małego i wyjeżdża ze swoją rodzinką, a ty siedzisz sama. Albo szanowny ojciec dziecka jedzie razem z wami, albo niech sobie jedzie sam ze swoją rodzinką, a ty w tym czasie spędzasz czas z dzieckiem i jeszcze z kim tylko masz ochotę. Nic ci za to nie grozi, bo jesteś wolna i możesz robić to na co masz ochotę, tym bardziej, ze twój chłopak absolutnie nie liczy się z tobą i twoim zdaniem.