czuje ze zmarnowalam sobie zycie..:(

Witaj. Przykro mi jest czytając to wszystko. Jestem mężatką od 4 lat ,mam 31 lat mamy z mężem 2,5 letnią córcię i u nas też szykują się zmiany, mąż pojechał za granicę na 2 tygodnie , niedługo wraca. Nie wie co ma robić czy jechać tam za dwa tygodnie znowu na 2 tyg, taki system 2 tyg w domu 2 tam. Jest bardzo związany ze mną i z dzieckiem, źle znosi rozłąkę. Mi tez jest ciężko, nie wyobrażam sobie żeby pojechał na tak długo jak Twój mąż. Młode małżeństwo nie powinno się rozstawać na tak długo. Powinniście pomyśleć o dziecku i wspólnym życiu. Mąż powinien stanąć na głowie żebyś mogła do niego przyjechać. Nie do pojęcia jest dla mnie to co piszesz nie widzieliście się od grudnia i on nie może przyjechać choć na tydzień do Polski?, szkoda mu kasy na telefony?., to ile to kosztuje? bęz przesady to ile on jeszcze zamierza tam siedzieć beż widzenia się z Tobą?. Ja miałam obawy co do wyjazdu mojego męża, ale znam go wiem, że w życiu nie zrezygnowałby z rodziny. Nie powinnaś mieć problemów finansowych mając męża za granicą, skoro on tak mało tam zarabia to niech wraca do Polski i tu pracy szuka. Powinnaś porozmawiać z mężem na poważnie albo wóz albo przewóz, życie Ci ucieknie czekając na niego. Jeżeli mu na Tobie zależy to niech wynajmie dla Was coś siedzi tam już tyle czasu nie wysyła Ci pieniędzy powinno Go być stać na jakieś mieszkanie, tym bardziej, że ty pracy nie masz pojechałabyś do niego i tam coś znalazła sobie.

I nie faszeruj się środkami uspokajającymi, weź życie w swoje ręce. Porozmawiaj jeszcze z mężem przy najbliższej okazji, powiedz mu, że nie chcesz być sama, zapytaj czy mu jeszcze na Was zależy, jak nie udaje mu się to żeby Cię zaciągnąć tam, to niech oleje tę robotę i wraca do domu i do Ciebie. Bo życie na odległość to nie związek. 
Jak nie będzie chciał to go olej i układaj sobie życie dziewczyno. Zacznij tak jakby go nie było w Twoim życiu, na nowo. Skoro on pracuje tam za marne grosze, nie zależy mu na utrzymaniu więzi z żoną to już ma inne priorytety niż wspólne życie, a gadki: Będzie dobrze" to nie wiem...zbywanie Cię, nie wiem czemu ma to służyć. Przyjeżdżanie do domu tylko na święta jest dobre dla kawalera, a nie dla żonatego faceta.

Witaj. Rozumiem jak ciężko jest Ci podjąć jakąkolwiek decyzję w tej sprawie, bo z jednej strony kochany mąż i przywiązanie, z drugiej rodzina. Spróbuj sobie to jednak skalkulować:
- masz męża a w sumie tak jakbyś go nie miała, bo nie wspiera Cię na co dzień, nie widujesz go, nie sypiacie razem, nie chodzicie do kina, nie sprzątacie razem salonu, nie jadacie wspólnych posiłków...
- masz męża a nie możesz mieć z nim dzieci ... tzn teoretycznie możesz, ale coś się dzieje takiego, że nadal nie macie
- wyjechał za pieniędzmi a jakoś nadal pieniędzy nie ma
- rodzinie, się dobrze gada a nie mają takiego życia co Ty, nie rozumieją najwidoczniej co przeżywasz
- jesteś na prochach - to znak, że dzieje się źle i należy to zmienić
Jak na to patrzę stwierdzam, że ten związek istnieje tylko tak jakby po to żeby uniemożliwić Ci układanie sobie życia po swojemu. Trzyma Cię, nie pozwala na wiele rzeczy a nic nie daje w zamian. Skoro mówisz, że były prośby groźby a mąż nic sobie z tego nie robi to prawdopodobnie dlatego, że nie jesteś stanowcza i konsekwentna. Według mnie powinnaś wziąć sprawy w swoje ręce. Pofatygować się do męża osobiście, przedstawić mu wszystko na sucho i postawić ultimatum - wraca natychmiast, ściąga Cie natychmiast albo rozstajecie się - natychmiast. Ewentualnie daj mu miesiąc. W tym czasie pomyśl nad zmianą miejsca zamieszkania - tam gdzie łatwiej masz szansę na pracę. I tak nic Cię nie trzyma, nie masz tu znajomych, za którymi byś tęskniła, rodzina Ci też nie pomaga wiele. Wyjedź, zacznij pracę, znajdź znajomych. Nikt nie przeżyje życia za Ciebie, nikt nie umrze za Ciebie więc nie mają prawa Ci zabraniać decydować o własnym życiu. Najlepiej nie rozmawiaj z nimi o tym, nie pozwól by odwiedli Cię od Twoich planów i marzeń. Wiem, ze łatwo się pisze a trudniej robi, ale uwierz, ze jak już przejdziesz tą ciężką drogę, zobaczysz jak wiele mogłaś stracić a jak wiele zyskałaś i wszystko Ci się zwróci a Ty odetchniesz z ulgą, że to już minęło. Nie zastygaj w stagnacji, ja trzymam kciuki, by udało Ci się zmienić swoje życie, na to nigdy nie jest za późno

a zastanawiałaś się nad tym, czy oni aby czasem nie mają racji?
moża za mocno się skoncentrowałaś na sobie, zamykając na innych, nie piszę o mężu, absolutnie bo za mało napisałaś by do takich wniosków dojść, ale zobacz ile rzeczy się na świecie dzieje - znajdz sobie hobby, choćby pomaganie innym na forum, zobacz że są inni, może właśnie spełnisz się w tym, że będziesz z ludźmi pisać, każdy ma swoje doświadczenia i może je wykorzystać.

to raczej rodzina  koncentruje sie na sobie....mam takie wrazenie...zwyczajnie wstydza sie ze ich corka mysli o rozwodzie...pochodze z religijnej  rodziny i dla nich rozwod to biora tylko szmaty...nie mam nic do powiedzenia..wszyscy sa po stronie meza.

ha , mam coś dla Ciebie, zakładam, że zaciekawi Cię historia faceta, który był w podobnym układzie - w małżeństwie - ale.... niespodzianka, był po drugiej stronie Historia podobna do Twojej małżeństwo wyjazd za granicę żeby się dorobić, pieniądze (tam są) mąż utrzymuje żonę odsuwają się od siebie i ...
zamknij oczy i wyobraź sobie, że ... decydujesz się na to, że następuje koniec - czujesz to co czujesz, ale postanawiasz że to koniec, twój mąz się o tym dowiaduje i ... budzi się ... i .. i jak się potoczy przeczytaj :

http://www.netkobiety.pl/t7897.html

(stary temat )

Ultimatum , albo rozmowa, nie ma co tego łączyć, bo albo rozmowa okaże się niepotrzebana, bo najwazniejsze będzie ultimatum, a jesli stawiać tylko ultimatum to rozmowa je osłabi.
rodzina jest ok jeśli pomaga, jesli nie pomaga - zapomnij o rodzinie - niech oczywiście istnieją, ale jeżeli czujesz że nie działają na Twoja korzyść, no to sory, ale równiez nie powinni mieć wtedy nic do gadania - znaczy nie powinnaś dać się stłamsić - wysłuchać tak, ale nie życ pod dyktando.

zerknełas na link?

a Ty pijesz, jesteś niegrzecza i bijesz i w dodatku jesteś niemiłą córeczką?

co do marnowania życia córce, to może by im tak powiedzieć, co czujesz.

U mnie to troszkę inaczej wyglądało, bo mój związek rozpadł się przez picie partnera, nie mniej jednak tak samo jak Ty byłam psychicznie wycieńczona. Wspomniałaś, że Twoja rodzina jest bardzo religijna, dlatego Cię potępia - a czy oni wiedzą jak się czujesz? w jakim jesteś stanie? Nie zważaj na ich opinie, przecież chcesz być szczęśliwa, mieć dziecko, więc walcz o to, nawet jeśli to małżeństwo miałoby się zakończyć. Jesteś młoda, wszystko przed Tobą, masz przecież jeszcze szansę na ułożenie sobie życia od nowa, nie poddawaj się.