żałuję rozstania... JAK ODZYSKAĆ JEGO MIŁOŚĆ ?

Na naszym forum nie jest dozwolone zakładanie kilku identycznych wątków. Proszę, zapoznaj się z regulaminem.

Mam nadzieję, że decyzja o rozstaniu nie była zasugerowana przez "koleżanki dobra rada" bo to tak nie działa i nie ma się co kogo słuchać.

Nie da się ukryć, że faktycznie mieliście jak we włoskiej rodzinie. Ale to wcale nie oznacza, że było źle. Oboje jesteście/ byliście temperamentni i walczyliście o swoje racje. Nie jest to ani powód do rozpaczy, ani do rozstania. Mogą latać talerze (byleby krew się nie lała i rękoczynów nie było). A teraz pstryczek w nos dla Ciebie (sorry)- jeśli chcesz dzieciniady, to rozstawaj się z facetem trzy razy na miesiąc, ale nie licz na to, że Twój związek będzie fajny i poważny. Kochacie się, szanujecie, nie możecie bez siebie żyć, to na miłość boską- nie bawcie się w podchody tylko próbujcie wypracować jakieś kompromisy, żeby dało się normalnie funkconować.

Ale zaraz, zaraz. Bo coś mi tu śmierdzi. Czy uważasz, że Twojemu (teraz już eks) chłopakowi mogło przestać na Tobie zależeć? Co masz na myśli pisząc- cytuję- "Ja wściekła bo chciałam czegoś więcej, on nie wiedział chyba czego chciał. Ale w końcu sfrustrowana, w zeszłym tygodniu powiedziałam że dość. NIe mogę żyć taka zawieszona w próżni, czekając aż coś samo się między nami poprawi." ?

Dawno się nie udzielałem w tego typu wątkach, ale pomimo mojego dołączenia teraz do Twojego tematu widać, że nadal żyjecie w więzieniu swojego związku. Pytasz Nas tutaj, co robisz/robicie źle... hmmm, to może teraz na początek pokażę Tobie, co Ty robisz dobrze ok?
Tak będzie - zdecydowanie - krócej:

no to by było na tyle. Z tego wszystkiego jawi się jedno - nie rozmawiacie ze sobą - owszem wymieniacie zdania - ale to puste zdania, bez nici porozumienia i jakiejkolwiek woli zrozumienia. W dodatku każde z Was nastawione jest na "szukanie" tego, do czego można się przyczepić, byle tylko nie było to Waszym dobrem wspólnym. Mętlik i brak perspektyw zdrowego układu w przyszłości. To trwa za długo. To wygląda na wir, który Was wciąga.
Wy nie rozmawiacie jeśli już tylko stojąc do siebie plecami obrzucacie się inwektywami po obwodzie kuli ziemskiej, tudzież jesteście jak dwie armie toczące zaciekły bój na froncie w okopach, które nic a nic o sobie nie wiedzą.
Pokazujesz palcem na partnera a odwróć dłoń i co widzisz???
Trzy palce skierowane na Ciebie. A to nie znaczy, żeś bardziej winna, ale to, że trzy krotnie bardziej powinnaś się zająć sobą i swoim kryzysem w związku.
Choć miłość można okazywać na wiele sposobów, słowa są często odbiciem stanu duszy. Bądź chętna do słuchania, nie skora do mówienia i nie skora do gniewu. Trudno jest okazać miłość, kiedy nie ma ku temu motywacji - a mocne słowa i rękoczyny to ich zaprzeczenie. Lecz prawdziwa miłość nie opiera się tylko na uczuciach, lecz na determinacji w okazywaniu życzliwości. Nawet jeśli nie ma za to nagrody. Jeśli w coś wkładasz czas, energię i pieniądze, to coś staje się dla Ciebie coraz ważniejsze. Nie zależy Ci na czymś w co nie inwestujesz. Jak można kochać kogoś, kto Cię nieustannie odrzuca?? Odpowiedź jest taka, ze nie możesz jego kochać, bo nie dasz jemu tego, czego sama nie masz.

"To, że Ciebie kocham zależy ode mnie, ale to jak Ciebie kocham zależy od Twojego zachowania" To niewerbalnie próbuje zapewne Tobie przekazać partner.

Słuchasz go i Wy siebie na wzajem???
Gdy rozjezdzaja sie wizje spojnosci zwiazku poprzez braki tego znaczacego czynnika trwalosci zwiazku jakim jest nie tylko seks, to moze trzeba partnera wziąć za "wszarz" usadzić i zacząć rozmawiać, rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać. Nie pozwolić sobie wyjść, można się złościć, krzyczeć, płakać, ale rozmawiać bez owijania w bawelne - nie mylic z posciela. Niech to nie będzie - na poczatek - godzinna rozmowa przy butelce wina lub bardziej wyskokowych trunkach... po co od razu skakac na boki i utrudniac wyjscie partnerowi z domowych pieleszy, poprzez "rozrastajace sie poroze".
Niech trwa ona calymi dniami, miesiacami a nawet latami, bo jakos to trzeba na wzor zakonczenia jak w seksmisji zbudować od podstaw. Potrzeba nawet ta wyzszego rzedu zaspokojenia potrzeb jest w koncu matka wynalazku. Po cos bylo w koncu rozdawane przez tego siwego Pana u gory stosowne "oprogramowanie" do tego czterordzeniowego procesora, ktory kazdy z Nas nosi pod czuprynka, zwane nie inaczej jak wlasnie rozmowa.
Zamiast wysylania mu sygnalow po indiansku dymkiem, morsem czy Brailem, ze Ci to jego zachowanie "nie pasi", jest passe zamiast trendy, to usiadz i pogadaj w 4 oczy z nim, wykladajac bez pardonu kawe na lawe.

Czegoś takiego jak własnie ROZMOWA uczą Nas jak wiesz już od małego, ale jak widać nie każdy potrafi zrobić z tego właściwy użytek i szuka drogi wyjścia z kryzysu na skróty... i zabawne jest jak bardzo często jesteśmy egoistyczni - będąc w związku.

P&P dziękuję za radę. Myślę, że to jedyne co mogę zrobić i właśnie tak jak piszesz.. też muszę ochłonąć i poukładać sobie to wszystko w głowie. Na pewno zobaczymy się we wrześniu (wspólne sprawy). Myślę, że do tego czasu jakoś wytrzymam i zobaczymy co będzie...
A z odkochaniem tak, przytłoczenie problemami. Wielokrotnie powtarzał, że martwią go te kłótnie. Mnie oczywiście też martwiły i dlatego stało się jak się stało. Tylko zamiast spokoju poczułam brak i tęsknotę

Dobra bags, nie doczepiam się.