co jest zbyt piękne,by było prawdziwe, nie jest prawdziwe na pewno??

Witam wszystkich, to mój pierwszy raz na forum ale już nie wiem co ze sobą mam zrobić, a zauważyłam, że wielu z was forum bardzo pomogło. Zacznę od początku. Z moim facetem byłam(jestem?) przeszło 3 lata. Może czas nie wydaje sie długi ale to co było między nami było naprawdę wyjątkowe. Przynajmniej wierzyłam w to, że tak jest. Zawsze mogliśmy na sobie polegać i gdy przyjaciele "kopali mnie w tyłek' on zawsze był przy mnie, wspierał całym sercem - zresztą to działało w obydwie strony bo byłam dla niego dostępna całodobowo przez 7 dni w tygodniu. Wcześniej wiele osób mnie zraniło, ale jemu zaufałam bezgranicznie bo widziałam jak wiele dla niego znaczę, byłam pewna tego,że mnie kocha i czułam, że jest ze mną bardzo szczęśliwy. Przetrwaliśmy ze sobą najgorsze, jego uzależnienia (amfetamina,marihuana) i żyliśmy z planem na przyszłość. Mocno wierzyłam, ja jak i moi najbliżsi byli przekonani, że jest to już związek na zawsze, że taka miłość rzadko sie trafia. Przetrwaliśmy jego wyjazd do pracy za granicę, był tam rok, widzieliśmy się raz co dwa miesiace, raz co trzy a nawet co cztery ale byliśmy silni bo wiedzieliśmy, że zbudujemy razem  NASZA szczęśliwą rodzinę. Wyjechał do pracy bo chciał mieć kase na nasz start, na nasze prawdziwe wspólne życie, mieszkanie. Naprawdę wszystko było jak we śnie, co prawda często pojawiały się jakieś spięcia , bo potrafił nie odzywać sie do mnei dwa dni, mowić, że danego dnia sie spotkamy a potem nagle coś mu wypadało, potrafil mnie okłamać ale potem mocno żałował a ja miałam tą pewność i gwarancje, że mnie kocha . Nie widział nikogo poza mną, pomogłam mu w wielu ciężkich chwilach i wspeirałam calą sobą gdy nie chcialo mu się żyć. Myślę, że warto zaznaczyć to,że nie poznałam jego rodziny- powodem było to ,że wychował się w patologicznej rodzinie, jego rodizce piją i nigdy nie miał z nimi kontaktu, ale ja nawet nei poznalam jego rodzentwa a ma ich 4. To był zawsze temat tabu w naszym zwiazku. Tak było i ja po prostu musiałam z tym zyć chcoiaż nie byo łatwo bo chciałabym ,żeby jego rodzina wiedziała ile dla mnie znaczy on. po 2 latach związku dowiedziałam się o tym ,że ma 4 rodzentwa  anie 3, poneiważ wcześniej nie wspominał o jednej z młodszych sióstr. Wiem to dziwne tez nie potrafie zrozumiec. Ale przechodze do rzeczy, w te wakacje wyjechałam na miesiąc[mjiał byc meisiąc ale musiałam wrócic wczesniej właśnie ze wzgeldu na mojego chłopaka-wyajsnienei w dalszej czesci ] do taty do Niemiec żeby spędzcić z nim troche czasu. Między mną i moim facetem było wszystko dobrze, chcociaż pożegnanie nie było za miłe bo nei spędziliśmy razem wieczoru przed wyajzdem, gdyz przyjechał na chwile z koelgami żeby tylko mnie pryztulić na pożegnanie i nei widzial w tym problemu bo 2 dni wcześneij spędzilismy z esoba calą noc. Nie ma co ukrywać. Unioslam się i wkurzyłam ,że wyjezdzam a on uważa,że nie jade na zawsze i nie ma potrzeby robić jakiejś wielkiej sprawy z tego. Rozstaliśmy się pokłoceni. Ale nastepnego dnia zadzwonił rano gdy już byłam w drodze i przeprosił, mówił, że przywitamy się z ato tak jak należy. Gdy byłam w Niemczech cały czas mmieliśmy ze sobą kontakt i było cudownei, gadaliśmy dużo i zaplanowalismym,że jak wróce poejdizemy gdzieś na parę dni razem i naprawde było dobrze, bylam szczęsliwa. następnego dnia obudziłam się rano i przeczytalam od niego smsa, totalnie jakby nie on pisał, zero cuzłości tylko ,że jest coś co go męczy i musimy o tym porozmawiać jak wrocę bo, że wiele się zmieniło, że coś w nim się zmieniło, że nie wie czy mnie kocha czy chce ze mna być- i tak wymienialismy smsy . Pisał, że sam niczego nie jest pewny, że ma mętlik w głowie, az w końcu napsiał, że wydarzyło się coś i że źle postąpił ale ,że nie zdradził mnie. Przepraszał,że wsyzstko nsizczy , a kolejnego dnia znow pisal smsy takie 'pozorna normalnośc" tylko klażdy sms mnei bolał, żadnych buziek jak zwyjkke, zwracanei sie do mnie po imieniu. Napisał w końcu ,że chodzi o jakąs inną dziewczyne, że mnie nie zdradził ale, że nawkręcał sobie, że jestem z nim nieszczęsliwa, że jest miz nim źle, i że się zauroczył. No sozk, uwierzcie przewróciłam się na ziemie i zaczełam krzyczeć i płakac jak głupia. Każdy nie on, miałam tą pieprozną pewność, że o inną dziewczyne to nigdy w naszym związku chodzić nie będzie. A tu takie coś z dnia na dzien, żadnych sygnałów wcześniej, nie czułam żeby sie oddalił, było naprawdę dobrze i w zwiazku i w sprawach seksu też nie cuzłam żeby mnie odpychał, nic z takich rzeczy. Po prostu z dnia na dzień gdy ja jestem tak daleko sama on mi psize takie coś a mój świat się wali. Nie śpie,nie jem,ciągle płacze i nie chce w to wierzyć.. przeciez byłam dla niego najwazniejsz aosobą w życiu, i czułam, że dl amnei zrobiłby wszystko. Nasze plany to nie były marzenia tylko coś co miało się wydarzyć naprawdę tak to czułam i byłam pewna, że on bedzi emoim męzem, chcialam da cmu dziecko... Nie wiem co robic i jak zyć, wrocilam wczesniej do Polski do domu bo zaczęła lac mi sie codziennie krew z nosa , nei miałam siły wstać z łóżka, nadla nie mam jestem taka słaba. Raz pisął tak a drugi raz\, że zrobi wszystko żebym była szczęśliwa, że to naprawi a potem znow ze nie wie czego chce. Dzisiaj mamy się spotkać, nie wiem czgeo się spodziewać, nie wiem jak się zachować, co robić... boje sie, nie wyobrażam sobie zycia bez niego bo on jest całym moim życiem,