Ludzie mnie ignorują, nie słuchają i nie szanują

Wiesz, zajrzałam na twoje wpisy i cóż ja, człowiek postronny widzę?
Jesteś już prawie rok na tym forum. Sama założyłaś parę wątków. Tematyka: ...
Jak myślisz - dlaczego tak się dzieje, że PO bliższym poznaniu ludzie się odsuwają?
Spróbuj spojrzeć na siebie Z BOKU...

enka bo jeśli sprawiasz wrażenie "ofiary", osoby, która w siebie nie wierzy i siebie nie szanuje - to i ludzie niestety będą Cię tak postrzegać i tak traktować.
Kluczem jest zbudowanie silnego poczucia własnej wartości.

Szkopuł w tym, że ja nie umiem na dłuższy czas nie skupiać się na sobie i wiem o tym. No nie wiem. Tak mam i nie wiem dlaczego ale to trudne do wyeliminowania. Poza tym nie umiem nawet z ludźmi rozmawiać a jeśli nawet poruszam inne tematy niż własna osoba to i tak nikt nie chce tego słuchać. Dlaczego więc ja mam ich słuchać i szanować skoro oni mnie nie szanują?

BO to TY zgłaszasz, że to stanowi problem. Więc to TWÓJ problem - otoczeniu to, być może lata kalafiorem...
To bardzo dziecinne podejście - chcieć kontaktów z otoczeniem a jednocześnie wymagać, by to ONO zachowywało się wedle twoich wyobrażeń. Widać ŚWIATU nie zależy na kontaktach z Tobą, bo to nie ICH problem
JAK Ci zależy na kontaktach, to będziesz nad nimi pracować - JAK się obrazisz na świat, ten raczej się nie przejmie.
No i kto zostanie SAM?
Twoje odpowiedzi nie sugerują osoby niepewnej siebie.

Racja, sprubuj rozmawiac o kims nie tylko o sobie

No właśnie. Skoro oni oczekuję, że będę z wielką uwagą słuchać ich gadki to czemu oni też nie mogą mojej?

Pozwól, że zacytuję wiki

"Osoby narcystyczne są skoncentrowane na sobie, ale niekiedy jest to powodem ich znacznego cierpienia, gdyż po prostu nie są zdolne do "wyjścia poza siebie", "zapomnienia o sobie", pełniejszego skoncentrowania się na drugim człowieku. Osoby te cierpią też znacznie z powodu swojego stanu i niemożności jego zmiany.(..)

Osoby silnie narcystyczne mogą niekiedy przeżywać stany, w których czują się jakby były za murem lub szybą oddzielającą ich od innych ludzi, bądź mieć wrażenie, że inni są jak postacie z wyświetlanego filmu. Nie są to jednak przeżycia psychotyczne, lecz metaforyczny opis wrażeń, jakich doświadczają w kontakcie z innymi ludźmi. Te wrażenia dobrze ukazują, że gdy libido nie jest skierowane do obiektów zewnętrznych, to te obiekty tracą dla podmiotu wrażenie realności, np. pacjentowi wydaje się, że wszystko jest grą komputerową lub filmem. (Beletrystyczny opis takiego stanu zobacz: Kurt Vonnegut, Śniadanie mistrzów). Tym samym ludzie i relacje z nimi tracą dla narcyza na znaczeniu, dlatego zachowania osób narcystycznych możemy określać jako egoistyczne, nie biorące pod uwagę innych ludzi i często idące w parze z niezrozumieniem innych, brakiem empatii.

Należy dodać, że narcyzm często współwystępuje z niedookreślonym i rozmazanym poczuciem tożsamości.

Można wyróżnić dwa typy narcyzów. Oba posiadają mimowolną tendencję do koncentrowania się na własnym wizerunku, na tym, jak są spostrzegane przez innych. Pierwszy z nich to osoba niepewna. Spojrzenia innych po prostu ją paraliżują, czuje się ciągle obserwowana, lecz jest to dla niej niekomfortowe. Każda krytyka jest dla niej klęską. Drugą grupę osób narcystycznych stanowią ludzie, którzy są pewni siebie i nie przejmują się zupełnie opiniami innych. Prezentują się jako wyraźnie wyższościowi, mają skłonność do mimowolnego poniżania innych ludzi i dawania innym do zrozumienia, że są gorsi.

Obie te grupy są dysfunkcyjnie zainteresowane własną autoprezentacją, jednak pierwsi stale boją się, że coś się im nie uda, dlatego zwykle milcząco obserwują innych i porównują się nieustannie. Są przerażeni, że ktoś zobaczy coś nieodpowiedniego (co nie pasuje do kreowanego przez nich obrazu). Drudzy tak silnie wierzą w wizerunek, który kreują, że nie zauważają w ogóle opinii innych lub się z nimi nie liczą."

**Nie twierdzę, że jesteś narcyzem, ale..... warto nabrać dystansu do siebie zanim

Bo normalna rozmowa polega na dzieleniu sie informacjami, przezyciami, zainteresowaniami, a nie jest scena dla jednego aktora. Co wazniejsze, wymaga zainteresowania druga osoba, czego ja u Ciebie zupelnie nie widze. Tylko "ja, ja, ja!". Nawet jednego zdania w watku nie napisalas, ze zalezy Ci na poznaniu innych ludzi. Wszystko ma sie tylko krecic wkolo Ciebie. Wybacz, ale gdybym taka osobe spotkala, to mialabym zero checi kontynuowania kontaktu. Nie jestem widownia.

Kompletna koncentracja na wlasnej osobie prowadzi tylko do jednego rezultatu- samotnosci.

Przede wszystkim, w celu mówienia warto mieć przyjaciela/łkę; czyli kogoś, kto Cię akceptuje, jest nastawiony na słuchanie i rozumie, że masz taką potrzebę by o sobie mówić - to jest całkowicie naturalne, jednak druga osoba musi chcieć słuchać - zwykli znajomi mogą tej luki nie zapełnić .

Ale nie można nikogo zmusić do słuchania o nas. Można coś tam baknąc, ale trzeba dać przestrzeń innej osobie.

Enka, takie "bo mnie sie nalezy" nic Ci nie zalatwi. Wrecz przeciwnie, spowoduje, ze ludzie coraz bardziej beda sie od Ciebie odsuwac- ludzie nie lubia byc traktowani jak sludzy spelniajacy zachcianki jasnie pani. Taka postawa jest szalenie nieatrakcyjna, bo daje obraz Twojej osoby jako egocentrycznej, leniwej i oczekujacej specjalnego traktowania.

Prawda jest taka, ze nikt nie ma obowiazku masowac Twojego ego. Poczucie wartosci trzeba znalezc w sobie samym, a nie oczekiwac, ze dostaniesz je od kogos innego.

Baziula, bardzo dobre rady

Jednak probowalabym zwrocic uwage na to, ze podstawowym problemem w watku jest postawa Autorki wobec siebie i innych, ktora Jej problem tworzy. Nie mozna miec autentycznych stosunkow z drugim czlowiekiem, jezeli punktem koncentracji jest tylko i wylacznie wlasna osoba. To tak jakby zamknac sie pod szklanym kloszem- najzwyczajniej innych wtedy sie zupelnie nie slyszy, czyli komunikacja jest zerowa.

Nie wiem jak admi, ale ja uważam, że wypowiedzi alder wiele wnoszą w różne dyskusje. Jakby wszyscy tylko sobie kadzili i słodzili, to by nie był żaden dyskurs a kółko wzajemnej adoracji.
Osobiście nie widzę w powyższym poście NICZEGO niegrzecznego lub obcesowego. Sama rzeczowość i konkret. A prawda nie zawsze jest miła. Niemniej, wystawiając swoje problemy "na widok publiczny" każdy powinien liczyć się z różnymi reakcjami, nie tylko poklaskiem, ale czasem również i z krytyką. Empatia nie na tym polega...

Jaga, ja sie moge wczuc w Autorke- faktycznie zadna to frajda byc sama. Ale... Tak jak Anhedonia pisze, nie ma co slodzic i kadzic, bo to niczego nie rozwiazuje. Jak to sie mowi "lopate trza nazwac lopata". Trudno oczekiwac zainteresowania ze strony innych, jak samej takowego sie z siebie nie daje. Ludzie nie sa stworzeni do sluchania kogos z zapartym tchem i klaskania, no chyba, ze w teatrze.

Wszystko fajne oprócz tej końcówki drugiego podpunktu. Mam się zmuszać do uśmiechu czyli być sztuczna żeby przypodobać się ludziom? Nie, to juz byłoby żałosne i tak wiecznie udaje miła a przez to każdy myśli, że może mi wejść na głowę i na wszystko się zgodzę.

Pytanie za stowe jest, co z tym fantem chcesz zrobic? Baziula dala dobre rady.

Polecam Tobie ćwiczenia z samoobrony (tak wiem, brzmi to dziwnie), ale dzięki temu naprawdę możesz nabrać pewności siebie.

Jeżeli ktoś jest miły to nie znaczy, że pozwala sobie wejść na głowę. Podobnie ludzie ponurzy i opryskliwi nie koniecznie cechują się asertywnością i potrafią odmówić. To właściwie dwie różne rzeczy:
1) jestem miła i kulturalna, uśmiecham się.
2) Jeśli coś mi nie odpowiada, nie robię tego, nie ulegam. Odmawiam. Z uśmiechem, w sposób uprzejmy ale jednak odmawiam, nie daje sobie wejść na głowę.

Ja to tak widzę.

P.S. Ludzie ignorują najczęściej tych, którym najbardziej zależy na przyciągnięciu ich uwagi.

Niektórzy ludzie mają naturę sadysty, żeby poczuć się lepiej muszą komuś dokopać. Najlepiej takich olać i zignorować to poczują się głupio.

Temat: Ludzie mnie ignorują, nie słuchają i nie szanują
Przy bliższym poznaniu mojej osoby czuję, że ludzie coraz bardziej się ode mnie oddalają i przestają poważnie traktować. Boję się otworzyć nie tylko dlatego, że obawiam się, że ktoś to wykorzysta przeciwko mnie ale także dlatego, że kiedy się otwieram i ktoś poznaje mnie, moje problemy to traci mną zainteresowanie i obiektywizm. Czuję, że nikt mnie nie zaakceptuje i polubi taką jaka jestem. Ludzie całe życie o coś się mnie czepiają. Nawet ci, którzy mnie nie znają potrafią dogryźć. Może jakoś wyczuwają, że jestem tą, która dostaje zawsze po głowie. Może mam syndrom ofiary? Mam jednak wszystkiego dosyć. Życie towarzyskie to porażka bo wcale go nie mam, zawodowe też raczej zapowiada się kiepsko. Wszystko w moim życiu jest nie tak a najbardziej boli, że zawsze czułam się odepchnięta, gorsza i nie akceptowana przez innych.
===============================================
Droga Enko.
Po przeczytaniu odpowiedzi, które otrzymałaś do tej pory chcę ci powiedzieć jedno - nie przejmuj się nimi zupełnie. Ludzie oceniają Cię i udzielają Ci głupich rad, wzmacniając jedynie nabyte przez lata kompleksy. Twierdzą, że jesteś osobowością narcystyczna, wyciągają wnioski, że mówisz tylko o sobie itd, nakazują ci słuchać innych, jednocześnie przekreślając Twoje prawo do mówienia o sobie. Otóż odpowiedź jest prosta. JESTEŚ WYJĄTKOWO EMPATYCZNYM i DOBRYM CZŁOWIEKIEM. Większość ludzi natomiast w tym też Ci, którzy udzieli ci światłych rad do tej pory to typowi NARCYZI i EGOIŚCI. Tak jest w istocie ponieważ 90-procent ludzi do NARCYZI i EGOIŚCI. Ty zaś jesteś jak kanarek wśród stada wron, zbyt piękna i doskonała by zostać zaakceptowaną. To trudne do zrozumienia, ale tak już jest. LUDZIE NIENAWIDZĄ SZCZERZE lepszych od siebie. Wyczuwają takie osoby i ich nie chcą. Ponieważ porównują się z Tobą, zawsze wypadają blado i dla tego unikają kontaktu. Jest na to recepta staraj się znaleźć osoby podobne do siebie. To bardzo trudne, ale możliwe. Idź przez życie z podniesioną głową. Jesteś człowiekiem wyjątkowy, To dar od BOGA. Ludzie są źli, kiedy widzą jak bardzo jesteś od ich inna i lepsza. Będą robić wszystko żeby ci "umniejszyć", żeby pozbawić cię tego co najcenniejsze - SAMEJ SIEBIE. Nie daj się! Nigdy nie wysłuchuj wynurzeń innych, jeśli oni sami nie mają zamiaru wysłuchać Ciebie. Nie przyjmuj do siebie problemów innych, jeśli oni nie chcą znać Twoich... Jeżeli wrócisz do postu i zechcesz ze mną porozmawiać - nie ma sprawy - pomogę Ci. Ps. Mój NICK to żart. To odzwierciedlenie ludzkiej natury (w większości przypadków). Pozdrawiam Cię. PAMIĘTAJ. Nie przyjmuj do siebie ZŁYCH SŁÓW LUDZI, nawet jeżeli są to osoby Ci bardzo bliskie, nie uważaj ich za prawdę...

Czyta czytam czytam i odnoszę wrażenie,że ... żądasz aby inni Cię wysłuchiwali,ale Ty nie masz zamiaru słuchać innych. To otoczenie ma się dostosować? Nie jest to możliwe. Aby cos otrzymać od innych musisz również cos od siebie dać. Czy tak ciężko jest wysłuchać kogoś? Bo tego oczekujesz od innych prawda? Ale gdyby ktos poprosił Cię abyś wysłuchała,to jaka byłaby Twoja reakcja? Może zastanów się nad tym troszkę

To ich też ignoruj, nie słuchaj i nie szanuj proste.

Widocznie nie znalazłaś jeszcze odpowiedniej osoby dla siebie. Jeśli uda Ci się znaleźć partnera lub przyjaciółkę to nie będą patrzyli na to co zrobiłaś, nie będą zwracali na łatki jakie masz. Najważniejsza będziesz dla nich taka jaka jesteś. Naturalna. Nawet jeśli jesteś osobą zakompleksioną to można z tym walczyć. Z dnia na dzień nie staniesz się inna. Ale może warto pomyśleć o jakichś zajęciach zajmujących się poprawą własnej samooceny? Czasem nawet spotkania z nieznanymi osobami dotyczące jakiejś tematyki  są motywujące i dają poczucie własnej wartości. Spróbuj pozbyć się lęku i otworzyć na świat. Nie podejrzewaj każdego że chce dla Ciebie źle i jest Twoim wrogiem. To jakie my mamy podejście do drugiej osoby wpływa na to jakie podejście druga osoba ma do nas.

Witajcie w moim świecie
A tak w ogóle to najlepsze jest ignorowanie w środku rozmowy, którą dyskutant sam zaczął

Z tym, że nie jestem ani dobry, ani szczególnie empatyczny, raczej lubię się ludziom odwdzięczać tym samym

Człowiek, poświęcając innym swój czas i uwagę ma również prawo wymagać, żeby inni mu ten czas i uwagę odwzajemnili. Nie ma w tym niczego narcystycznego. Nie chodzi oczywiście o rozliczanie się co do minuty w rozmowie, ale relacje buduje się na obustronnej świadomości "mogę się odezwać i wiem, że mnie wysłucha".

Odpowiedź po latach ale może przeczytasz. Mam dokładnie tak samo jak TY. Wszyscysię mnie czepiają i nie szanują na normalne życie nie liczę, mam 44 lata i szukałem w internecie odpowiedzi na mój problem i nic nie znalazłem (sensownego) oprócz Twojego postu. Co gorsza jestem mężczyzną.
Mam jednak coś co Ciebie może zainteresować. Rozmawiałem z pewnym księdzem, nie był to normalny ksiądz, nie będę pisał na forum czym on się zajmuje, chodzi jednak o to że mocno podejżewam że widział człowieka na wylot, zresztą w tym czym on się zajmuje to musi tak mieć. Po wysłuchaniu mnie powiedział "Mine się wydaje że Pan Bóg doświadcza Pana jak Siostrę Faustynę." Zdębiałem ale on spraiwał wrażenie że znał odpowiedź zanim ja jeszcze zacząłem mówić. Przy tym był to chyba największy komplement jaki w życiu słyszałem.
Po tym co piszesz to wydaje mi się że takich ludzi może być więcej. Czemuś to służy, tylko że z tym naprawdę ciężko się żyje.
Tomek