Milczenie faceta

Cat - skoro dziewczyna tak reaguje, to może dobrze, że facet dał nogę?

Poltora roku razem i chcesz zerwac, bo on od tygodnia nie zadzwonil, tak?
Braaaawo.

Nie pomyslalas, ze moze zgubil telefon?
Jest tez opcja, ze moze ma Cie dosc, dlatego sie nie odzywa.

Idz do niego i z nim pogadaj.

Może zdradza ciebie, jak się wcześniej zachowywał?

No to widocznie to nie Twój facet. Jakoś... chyba nie miałabym na Twoim miejscu wątpliwości, że jestem w związku.

Catwoman, winni jesteśmy wdzięcznośĆ Nocnej Lampce. Po przeczytaniu wszystkich postów dorelzy wyłania się pełniejszy obraz Jej sytuacji. Warto poświęciĆ czas na tę lekturę.

Dorelza, kiedy pisałem o naczytaniu się "dobrych rad" miałem na myśli takie spisy, jak Jerzego z wczoraj, z godziny 11:04.

Przestań się zadręczaĆ tym, co robi Twój Chłopak. Zajmij się sobą. W Tobie tkwi przyczyna tego, jak na Ciebie reagują inni ludzie. Jak uda Ci się zmieniĆ swoje funkcjonowanie, wtedy zmieni się zachowanie innych ludzi.

Pisałaś o toksycznym związku, ale dla Osoby znerwicowanej każdy związek będzie toksyczny, bo z każdego związku uczyni taka Osoba relację, która dostarczaĆ będzie tylko cierpień.

Przypomnij sobie, jak wyglądają Twoje rozmowy z Chłopakiem. Ile w tych rozmowach miejsca dla Was, dla Niego, a ile dla Ciebie, Twoich obaw, żalów, wymówek. Nic dziwnego, że nie odpowiada. Pewnie nie zawsze ma ochotę na kolejną dawkę. Czas w budowaniu Waszej relacji biegnie dwutorowo: jeden czas mierzony jest wskazówkami zegara, a drugi głębią zrozumienia i uczuĆ.

Pytasz się, czy masz zerwaĆ? A masz co zrywaĆ? Co Was tak naprawdę łączy?

Dlatego zajmij się swoją dolegliwością. Ona niszczy nie tylko Ciebie, ale także relacje z innymi ludźmi. Terapia będzie długotrwała, ale bez terapii będziesz staĆ w miejscu. I czytaj, jeśli tylko masz czas, książki o nerwicy. Jak nie zaczniesz się leczy, to będzie coraz gorzej. Jak się będziesz leczy, to będzie lepiej. Tylko wtedy będzie lepiej, kiedy zmienisz siebie. Wtedy zaczniesz byĆ radością dla siebie i zaczniesz obdarzaĆ radością napotkanych ludzi. Znam Osobę, która czekała na operację kręgosłupa, a po podjęciu ważnej decyzji życiowej i zrzuceniu pewnego ciężaru psychicznego stan jej kręgosłupa nieoczekiwanie się poprawił. To, co nosisz na sobie ma także wpływ na Twoje ciało.

ZrzuĆ ciężary. Uwolnij się. Pęta są w Tobie.

W tych rozmowach nie ma wymówek, żalów i pretensji. Jest zwierzanie się, mówienie o tym, co czuję, co się dzieje w moim życiu. Za to wiem, że jest agresja fizyczna i psychiczna i to nie tylko ja czasem coś powiem w złości ale także on. Chodziłam w tamtym roku do psychologa, stwierdził wysoki wynik stresu i depresję. Zasugerował też rozstanie z chłopakiem. Potem poszłam do psychiatry, która mnie jakby wcale nie słuchała, nic konkretnego nie pomogła w mojej sprawie. Czuję się zagubiona i osamotniona. Mam słaby apetyt. Czuję, że nie mam dla kogo się starać, walczyć. A znerwicowanie objawia się głównie wobec rodziny, wobec znajomych ze studiów nie. Moja matka wkurza mnie tym, że jest nadopiekuńcza, przyjeżdża w okresie studiów i się rządzi, chowa mi ubrania, które sobie wybiorę, przestawia rzeczy. Nie odczuwam wsparcia ze strony rodziców, tak jakbym nie była ich udanym dzieckiem. Dlatego też może mam niską samoocenę i jestem smutna. Może właśnie smutek, pesymizm jest powodem mojej samotności.