Mój chłopak to były narkoman, boje sie o tym powiedziec rodzicom

Niestety moi rodzice sa strasznie nietolerancyjnymi ludzmi, moja siostra, ktora uwazalam za rozsadna i mega tolerancyjna, gdy dowiedziala sie prawdy, radzila mi zerwac ta znajomosc, poniewaz wg niej "za duzo sobie wzielam na glowe " i " jestem za mloda na tak powazne rzeczy" i dodala ze "pewnie mnie wciagnie w jakies toarzystwo i narkotyki i przez niego sie stocze " . Myslalam jeszcze , zeby narazie nie mowicc im o wszystkim, tylko zobaczyc czy nam sie bedzie dalej tak ukladalo, jesli tak to dam im bardziej poznac Macka, zeby zobaczyli jaki jest a po jakims czasie mozemy to powiedziec. Co myslicie ?

"Myslalam jeszcze , zeby narazie nie mowicc im o wszystkim, tylko zobaczyc czy nam sie bedzie dalej tak ukladalo, jesli tak to dam im bardziej poznac Macka, zeby zobaczyli jaki jest a po jakims czasie mozemy to powiedziec. Co myslicie ?"

Ja uważam, że na początek jest to bardzo dobry pomysł :)

Ma prace, tamta sprawe ma juz zalatwiona , nie bede sie tu szczegolowo wypowiadac, bo zalezy mi na dyskrecji

To się od nich odetnij. 18 lat skończone, więc po co to oglądanie się na zdanie rodziców.

Witaj,
Po pierwsze podziwiam Twojego chłopaka, że był w stanie od razu, uczciwie powiedzieć Ci o swojej przeszłości.
Po drugie on i Ty macie prawo do prywatności i razem powinniście ustalić czy i kiedy powiedzieć o tym Twoim rodzicom.
Po trzecie, moja siostra i jej mąż to byli narkomani. Prowadzą normalne życie, mają dziecko, pracują itd. Jestem z nich dumna, widziałam tę walkę, odwiedzałam siostrę w ośrodku, tam poznała swojego przyszłego męża. Ze wszystkich znanych mi małżeństw to właśnie jest najbardziej udane i dla mnie jest wzorem. Potrafią konstruktywnie rozwiązywać swoje problemy, podejmują dobre wybory, mają plany, są konsekwentni w ich realizacji, a do ośrodka, w którym się wcześniej leczyli zaglądają na rocznicę tego ośrodka - to taka tradycja tego typu ośrodków.
Nasi rodzice i jego rodzice oczywiście o wszystkim wiedzą - sami wieźliśmy moją siostrę do tego miejsca itd. Ale dalsza rodzina nie - i tak pozostanie, ponieważ taka jest decyzja mojej siostry i jej męża i mają do niej prawo i moją rolą jest to uszanować.
Ogromny szacun należy się osobom, które z tego bagna narkotykowego wyszły.
Igriana - Twoja wypowiedź o Tobie samej źle świadczy. Nic nie wiesz o narkomanii, więc za pozwoleniem, zamilcz.

Jeżeli oceniasz dziewczynę ,po zaledwie paru postach ,nazywasz ją NIEDOJRZAŁĄ i po SPOSOBIE PISANIA głupiutką,to jedyną niedojrzałą i głupią osobą jesteś Ty.
To,że jest bardzo młoda,nie znaczy,że jest niedojrzała ani głupiutka.
Niedojrzała jest dla Ciebie moze dlatego,ze zakochała się w narkomanie,ktory od paru lat nic nie bierze?
No to rzeczywiscie jest niedojrzała,powinna takiego od razu posłać  w pizdu...prawda? Co za płytki sposób myślenia prezentujesz,az się załamałam czytając Twoj komentarz.
Zastanawia mnie ,gdyby owa dziewczyna miala 28 lat ,a nie 18,to inny kometarz bys napisała?
Oj chyba zapomniał wół jak cielęciem był...

A że tak z ciekawości zapytam ,ile sama masz lat?

Nie zaglądałam tutaj przez długi czas, ponieważ dużo się ostatnio wydarzyło. Dużo przeżyłam. Maciek wrócił do narkotyków przez jakieś 3 tygodnie ćpał i mnie okłamywał. Pomogłam mu się pozbierać po porażce i sam zdecydował, że musi iść na kolejny odwyk, który będzie trwał 12 miesięcy. To zdarzenie tylko umocniło nasz związek, bo sama przekonałam się z czym mam do czynienia, bo gdy kiedyś przegiął z narkotykami o mało się nie przekręcił, a ja w czasie jego głodów i kaców moralnych byłam przy nim w każdej chwili i motywowałam go do walki. Wiec walczy dalej. Niestety z powodu iż nie było mnie w domu praktycznie cały czas rodzice zaczęli coś podejrzewać i w końcu dowiedzieli się prawdy, dokładnie w dniu kiedy jechał na odwyk. Mama pozwoliła mi do niego jechać i pożegnać się, a jak wróciłam parogodzinna kłótnia rodzice nakazali mi zerwać z nim... Przed spotkaniem jego, nie wierzyłam w filmowe bajki , ani w "wielka miłość" bo to tak śmiesznie brzmi.. Przecież uczucie powinno się budować z czasem, ze to nie takie uczucie, które można ot tak poczuć. Nie mam pojęcia czy ktoś z was miał w swoim życiu swoją wielką miłość . Ale pomimo tego, iż stało się to co się stało nadal go bardzo kocham, a on mnie. Byłam i jestem gotowa czekać na niego, dał mi do zrozumienia , że po odwyku mi się oświadczy. Niczego nie żałuje , to był najcudowniejszy czas w moim życiu. Niestety nie mogę być z nim, bo moi rodzice dowiadując się prawdy o wszystkim, szczególnie o moich kłamstwach, strasznie się na mnie zawiedli, cierpieli strasznie, odbudowa ich zaufania zajmie mi wiele czasu. Ja nie potrafię być szczęśliwa, jeśli ktoś na tym ucierpi. Napisałam mu list, w którym mu wszystko wyjaśniam, przepraszam i pisze, że mu dalej kibicuje. Moja mama mówi, że jestem za słaba żeby żyć z takim człowiekiem. Ja czuje inaczej, bo wiele z nim przeżyłam w ostatnim czasie, bardzo bardzo bardzo wiele. Ale muszę to wszystko zakończyć, bo jak już pisałam nie mogę być szczęśliwa, jeśli ktoś na tym cierpi. Mam wyrzuty sumienia, że dałam mu nadzieje, ze pozwoliłam żeby mnie kochał i że pozwoliłam sobie go kochać, bo pomimo tego że było to takie piękne, skrzywdziło nas obojga. Moja rada dla wszystkich : KŁAMSTWO ZAWSZE WYCHODZI, KŁAMSTWO NIGDY NIE JEST DOBRE, PRAWDA JEST NAJLEPSZA, NIE OKŁAMUJCIE SWOICH BLISKICH I PAMIĘTAJCIE ŻE WSZYSTKO CO ROBICIE NIESIE ZA SOBĄ KONSEKWENCJE I ODPOWIEDZIALNOŚĆ. Dzięki temu człowiekowi czuje że bardzo dojrzałam, poznałam różne aspekty życia. Dalej jestem dzieckiem, wiem o tym, ale trochę mniej. Zdecydowałam się na własne cierpienie, żeby nie krzywdzić swojej rodziny. Teraz przechodzę wiele upokarzających rzeczy : testy ciążowe, testy na HIV... Mimo to ciesze się że mu w jakiś sposób pomogłam i skoro to wszystko jest cena za jego zdrowie to warto jest to przechodzić.

Wiem o czym mówisz, wiem o cco ci chodzi. Nie jestem już z nim. Ale uwierz mi nie masz pojecia o czym piszesz, jesli nie miales stycznosci z taka sytuacja w swoim zyciu, Ja tez kiedys bym tak napisala, ale nie teraz, nie teraz po czym przeszłam i czego doswiadczylam. Moze to brzmiec naiwnie, moze dlatego ze nie opisalam wszystkiego, i z racji mojego wieku, ale nawet rozmawialam z ksiedzem na jasnej gorze ( bylam w takim stanie ze musialam ) i opowiedzialam mu cala historie i on mnie zrozumial .

Hej! Nie ma innego wyjscia - musisz byc silna i konsekwentna. Niech skonczy terapie, on to robi oczywiscie dla siebie, ale Ty tez na tym skorzystasz. Potrzebujecie troche czasu. Zastanow się czy warto. Wiem cos na ten temat poniewaz jestem w podobnym zwiazku, z tym wyjatkiem, iz moja mama wiedziala o wszystkim od poczatku. Powodzenia, pozdrawiam.

Mój mąż również ćpał. Był na odwyku 5 lat temu i od tamtej pory zero narkotyków.
Co na to moja mama? Poznała go, zobaczyła, jakim jest człowiekiem i nie miała nic przeciwko, by nasza znajomość się rozwijała.
Nie pytałam jej o zdanie, ale zależało mi na tym, by zaakceptowała człowieka, którego kocham.

Doczytałam Twój ostatni post - Twoja mama ma rację. On musi najpierw dojść do ładu sam ze sobą. Na razie nie powinien się z Tobą wiązać. Jeżeli go kochasz, poczekaj na niego.