Trudny związek - proszę o jakąkowiek pomoc

Zacznę od tego, że będzie mi bardzo miło jeśli dostanę jakąkolwiek odpowiedź Nigdy nie myślałam, że będę mieć taki problem i że będę szukać pomocy w internecie bo jest mi aż głupio ale sytuacja mnie zmusza Jestem z facetem ponad rok. Znaliśmy się wcześniej tylko na "cześć" i raz zaprosił mnie na "imprezę" od tego się zaczęło, zaczęliśmy spotykać się praktycznie codziennie i on nalegał żeby być razem, chociaż ja nie chciałam związku, jestem młoda, takie kontakty w 100 procentach by mi wystarczały, no ale nalegał tak długo i przy okazji znajomi też nalegali na to żebym się powiedzmy "ustatkowała" więc pomyślałam, że czemu by nie spróbować, zawsze można to skończyć, z resztą dawałam nam 2 tygodnie, może miesiąc. Jednak się tak nie stało, ustaliliśmy, że tak - jesteśmy parą itd. i w pierwszym momencie zauważyłam, że tak jakby przestał się starać, tzn np byłam u niego i chciało mi się jeść to robił jakieś tosty itd wszystko najlepiej jak umiał i różne takie rzeczy dla mnie, żeby było mi miło i przestał to robić albo jak bardzo długo nalegałam, zapytałam czemu - " bo już mnie ma", potem zaczęły się kłamstwa, jestem otwartą osobą i naprawdę miałam w dupie czy on wychodzi z kolegami, gdzie z kim i po co, przecież każdy chce spędzać czas nie tylko ze swoją partnerką/partnerem ale on kłamał, że śpi, że jest w domu itd a okazywało się że robił co innego, chociaż ja w ogóle nie kontrolowałam go i nie chciałam tego robić i nigdy nawet nie wyobrażałam sobie, że w moim życiu dojdzie do takiej sytuacji i zniżę się do takiego poziomu. Tak więc zaczęły się i kłótnie, wtedy jeszcze "przepraszał" i udawał, że jest mu przykro itd ale to długo nie trwało. Ale będąc przy tym, on wychodził i wychodzi gdzie chce, kiedy chce, z kim chce i mi się nie tłumaczy, że on wychodzi, ale ja nie mogłam wychodzić, wyjeżdżać do rodziny, nigdzie bo mu będzie smutno itd, praktycznie wychodziłam tylko z nim i tak zostało do dziś. Jeszcze jedna kwestia - nie stronię od używek i tak było od początku, myślałam, że on jest lepszy ale okazało się że nie, nigdy nie chciałam palić zioła, nigdy, odrzucało mnie od tego ale z nim zaczęłam bo on palił, kilka miesięcy nie chciałam ale jakoś wyszło nawet nie wiem jak, że zaczęłam. Przyjęłam praktycznie jego styl życia, mojego już nie było, no i po niecałym pół roku znajomości okazało się, że jestem w ciąży nie powiem- przez swoją własną głupotę problem w tym, że ja dzieci nie lubię, nie lubiłam i nigdy nie planowałam i nie chciałam mieć, a na pewno nie w tym wieku i z tym facetem i w sytuacji w której jestem (mieszkam z rodzicami, jestem świeżo po ukończeniu szkoły, miałam pewne problemy z samą sobą, z którymi wolałabym się pożegnać itd). No i byłam w ciąży, stanie który dla mnie był czymś zupełnie nieznanym, obcym, niechcianym i wiążącym się z ogromną, przerastającą mnie odpowiedzialnością (mam 20 lat), to był stan, w którym w moich wyobrażeniach, mój mężczyzna powinien mnie nosić na rękach, wyręczać, sprawiać przyjemności, po prostu żeby był czuły i kochany i jeśli nie potrafi to chociaż próbuje mnie zrozumieć, jednak nie mogłam na to liczyć, wiecznie słyszałam, że narzekam, kłócę się, mam pretensje, że jestem zmęczona itd. A byłam w tym czasie w ostatniej klasie szkoły średniej 4letniej, kończącej się 3 egzaminami zawodowymi i maturą, i chciałam tą ostatnią klasę zakończyć z dobrymi wynikami, ale jemu nie pasowało, że się uczę, przygotowuję i z nim nie siedzę (bo to ja do niego codziennie chodziłam, nie on do mnie), w 8 czy 9 miesiącu ciąży potrafiłam przesiedzieć cały weekend przygotowując się do egzaminu praktycznego, bo musiałam po prostu. Dziecko się urodziło, a ja tydzień czy 2 po miałam egzamin teoretyczny i siedziałam świeżo po porodzie z matka i tym malutkim dzieckiem po nocy i się uczyłam, mu nie pasowało, że nie mam czasu. Ja miałam być na każde zawołanie, on nie potrafił tego zrozumieć, docenić, zrozumieć ile stresu mnie kosztuje np. chodzenie po szkole z brzuchem. Ale zostawię już szkołę, jak mówiłam paliłam z nim zioło, zostanę przez to pewnie zaszczuta ale w ciąży też paliłam, i to on mi dawał, jak miałam zły humor i za bardzo się czepiałam jego kłamstw i picia alkoholu - dawał mi zioło, żeby mieć spokój.. Po urodzeniu odstawiłam wszystko. Jako, że całą ciążę nie piłam, nie wychodziłam to chciałam wyjść z koleżankami, wyszłam 2 razy - raz na zakończenie roku, odpowiedzialny tatuś robił mi afery, że czemu to z nim nie wyjdę się napić itp.. no to zaczęłam z nim wychodzić bo miałam dosyć wiecznych pretensji no i wychodzę praktycznie tylko z nim już teraz. Zaznaczę, że po porodzie przyszedł do mnie może ze 3 razy nie będąc po chociażby jednym piwie, co mnie maksymalnie W*****ŁO, nie umiał nawet iść do łazienki umyć rąk mydłem jak miał brać kilku dniowe dziecko na ręce, "bo on już dziś mył" albo poszedł opłukał wodą i tyle, okrutnie mnie to drażniło, powiedziałam, że jak jeszcze kiedyś będzie po piwie to nie wejdzie, stwierdził, że on musi wypić po pracy i się nie zmieni. No to nie przychodzi już, nie przychodzi też dlatego, że to ja wychodzę do niego i ma do mnie pretensje, że dziecka nie widzi, poszłam do niego raz na noc z dzieckiem bo miał wolne, od rana żłopał browar za browarem, ponosił ze 2 razy, może z 15-20 minut dziecko i stwierdzał, że teraz moja kolej. Zaczynało płakać - mu się nie chce już, a miałam przyjść odpocząć - on miał mnie wyręczać. W dniu porodu miałam jechać do szpitala bo było po terminie, i w dniu w którym miałam się stawić, nie pojechałam, ale wieczorem miałam już bóle porodowe, tatuś wypił kilka piw, a ja skręcałam się powoli z bólu, i może ze 2 razy napomknęłam, że mnie boli, on stwierdził że "mogłam jechać do szpitala bo mu będę narzekać", jakby miał do mnie żal o to że mnie boli, pisałam w nocy, że jadę do szpitala i że już tam jestem , alkohol tak na niego podziałał, że jeszcze mi coś nawrzucał i dopiero rano do niego dotarło, że chyba coś ze mną nie tak i zwolnił się z pracy i przyjechał do szpitala. Ogólnie, jak z nim jestem to główna rozrywka to oglądnie telewizji, ma laptopa-nie mam na niego wchodzić, nie mam puszczać np muzyki - bo to gówno czego ja słucham, od dłuższego czasu jak odbiera ode mnie telefon, a jest z kolegami to jest strasznie niemiły, jak jest sam to tak nie jest, chociaż czasem też, robi ze mnie tą złą, a ja żyję w ciągłym stresie i z poczuciem winy, czułam się wyjątkowa, inteligentna, atrakcyjna, że ze mną można chociażby porozmawiać na każdy temat, teraz się tak nie czuję, czuję się głupia, wręcz tępa, bezwartościowa, przeciętna, na pewno nie wyjątkowa, a to chyba związek powinien dawać, czuję się niedoceniona ale mam cały czas poczucie, że to ja jestem tą złą i to wszystko moja wina i już nie wiem czy to ja za dużo wymagam czy jak. Mam wrażenie, że wszystko co lubię, co mnie interesowało nie ma sensu bo on by to uznał za bezsensowne, przy jego kolegach w ogóle się nie odzywam bo miał o to pretensje (był zazdrosny), teraz ma pretensje, że nic nie mówię, nie wiem czy powinnam to ciągnąć, w sumie wiem powinnam to skończyć już dawno, ale mam wrażenie że nie powinnam, ale czuję, że mnie już nie ma, skończyłam się, mam troszkę toksyczną sytuację również w domu i to wszystko się nakłada, do tego koleżanki które wiedzą wszystko lepiej i one tkwią w takich chorych związkach i nie wiem czemu czuję się zobowiązana również coś takiego przeżywać nie wiem co robić do tego dziecko - ja mu krzywdy nie zrobię ale mam często już tak dość, że mam ochotę nikomu nic nie mówiąc uciec gdzieś najlepiej za granicę i tam budować nowe życie, obojętnie jakie, ale będę wolna, naprawdę nie wiem co robić, i jak zaczynam o tym myśleć to mam kilka dni z życia wyciętych bo nie mogę się pogodzić i cały czas nie wierzę w to, że z nim jestem, a przede wszystkim, że mam dziecko, po prostu nie potrafię i czuję się okropnie, a nie mam z kim porozmawiać, bo jak to matka może się nie cieszyć z dziecka, albo porady mojej matki - ci młodzi jak się związek psuje to wszystko by kończyli, zamiast popracować nad tym, szkoda tylko, że sama z ojcem zbyt dobrych konaków nie miała kilkanaście lat, ostatnio się zaczęli więcej do siebie odzywać, wszystko to jest dla mnie za dużo i ja nie wiem co robić, gdzie iść jak to rozegrać, nie chcę nawet myśleć o tym żeby go zostawić i siedzieć tylko w domu bo oszaleję, tak jak on pozbawia mnie poczucia własnej wartości, tak w domu mam podobnie jeśli nie gorzej