czy jest szansa na powrót?

Prosiłam go o spotkanie, przepraszałam, on nie chce mnie widzieć, teraz nawet już mi nie odpisuje. Może za szybko chcę się pogodzić ? Ta sytuacja miała miejsce wczoraj, cały dzień go spamuję jak kretynka zamiast dać mu odsapnąć, ale nie potrafię inaczej. Kiedyś nie miałam problemów z agresją po wypiciu, umiałam się napić, dobrze się pobawić, wyluzować, ale od paru miesięcy gdy napiję się w jego towarzystwie prawie zawsze kończy się to kłótnią, a teraz to już poprostu jakiś horror był, czuję jak narasta we mnie złość po wielu miesiącach awantur, oskarżeń , złych słów. Nie potrafię dopuścić do siebie myśli, że to już naprawdę może być koniec, zawsze wychodziliśmy z awantur, coś jest ze mną nie tak, czuję się jakbym straciła część siebie, coś najważniejszego w życiu, czego nie będę umiała zastąpić niczym innym, z każdą chwilą jest ze mną co raz gorzej, a on milczy, nie potrafię zaakceptować jego decyzji

Poprostu nie wiem co mam robić, pali mi się grunt pod nogami, po tym związku jestem emocjonalnym wrakiem. Z jednej strony widzę jak jest między nami, ciągłe kłótnie, oskarżenia, wyzwiska, jednego dnia burzliwe rozstanie, następnego wielki powrót. Widzę, że to do niczego nie zmierza, że by stworzyć z tego coś mocnego musielibyśmy wywrócić wszystko do góry nogami. Każdy mi powtarza,że to nie jest facet dla mnie, że wyniszczamy się nawzajem. Ale z drugiej strony przeszliśmy razem naprawdę wiele, on naprawdę daje mi szczęście, dbał o mnie, sprawiał, że czułam się kochana mimo tego, że nie zawsze byłam w porządku w stosunku do niego. Nie zdradziłam go nigdy, nie byłabym w stanie, nie potrafię spojrzeć na innego mężczyznę pod kątem seksualnym, podobania się itp. Nie raz wyłam przez niego w poduszkę, prosiłam się po kłótniach by się uspokoił, ogarnął, on też przezemnie płakał, byłam pierwszą kobietę przez którą uronił łzę, i strasznie się z tego powodu czuję. Chciałabym mu jakoś wynagrodzić krzywdę którą mu wyrządziłam, ale nie mam pojęcia jak, nawet jeśli ostatecznie nie dałby mi ostatniej szansy, to chciałabym zrobić dla niego coś, co chociaż w małym procencie odpokutuje moje winy

Czytałam o toksycznych związkach, już jakiś czas temu zauważyłam,że nasza relacja jest chora. Znalazłam gdzieś opis typowego toksycznego związku - jak jota w jotę ja i on. Wiem, że to wyniszcza,że to chory układ, ale nie potrafię wziąć się w garść, a powtarzałam sobie nie raz - "teraz już napewno koniec, nie odezwę się". I zawsze i tak kończyło się tak, że do siebie wracaliśmy, nie potrafię z niego zrezygnować, nie wiem czemu, poświęciłam mu wiele serca, czasu, nerwów, zawsze łudzę się , że w końcu będzie inaczej, ostatnio zaczęliśmy niby wychodzić na prostą, ale kto wie jakby się to potoczyło, czy nie wrócilibyśmy do awantur. Cały czas liczę na to, że mi wybaczy, chociaż nie powinnam, powinnam to wydarzenie potraktować jako punkt zwrotny by w końcu nauczyć się żyć bez niego , ale nie potrafię, nie wiem, czy iść do psychologa? Bo rozmowy z bliskimi czy nawet tu, na forum mi już nie pomagają

po co Ci rady skoro sie do nich nie stosujesz? wiec to takie pisanie w prozne.daj mu czas,przestan go dreczyc.skoro Cie blokuje to znaczy ,ze nie chce kontaktu.uspokoj swoje emocje.jezeli nie wytrzymujesz to przejdz sie na spacer.

tego nigdy nie wiadomo.skoro dojdzie do takiego wniosku to tego nie zmienisz,przeciez go nie zmusisz ,aby byl z Toba bo Ty tak chcesz.musza 2 strony chciec.lecz na razie nie dramatyzuj.to jest swieza sprawa i jest po prostu zly. daj mu ochlonac.pozwol zlym wspomnieniom odejsc.nie przypominaj mu ciagle jak to wiele strasznych rzeczy zrobilas.to nie bylas Ty ,to alkohol.przeprosilas wiec teraz przeczekaj.pamietaj ,ze o milosc sie nie blaga.

I jak rozwinęła się sprawa ? Pogodziliście się ?

Byłem z dziewczyna 2 lata i 6 miesięcy bardzo się kochaliśmy i dalej ja ją kocham a ona mnie też. 2 miesiące temu powiedziała ze się zmieniłem i nie jestem taki jak na początku- powiedziała ze chce abym się zmienił inaczej będzie koniec. Powiedziała mi to wieczorem a następnego dnia przyjechała do mnie aby powiedzieć mi o tym jak chce postąpić. Chciała byśmy się rozstali, oczywiście w trakcie rozmowy płakaliśmy, przepraszałem i mówiłem ze się zmienię. Dała mi szansę. Przez 2 miesiące wydawało mi się ze wszystko jest w porządku i się staram lecz tylko mi się wydawało. Uważała że prawie nic nie zrobiłem. 2 tygodnie temu powiedziała mi ze się rozstajemy bo nie ma już siły dalej się męczyć, znów płakaliśmy, przepraszałem, mówiłem że już teraz tak nie będzie, niestety powiedziała ze chce to definitywnie zakończyć.Rozstaliśmy się w przyjaźni choć był to dla mnie paradoks bo przecież skoro się kochamy to dlaczego nie możemy być razem? Przez te dwa tygodnie bardzo dużo myślałem i starałem się zrozumieć i co tak na prawdę źle robiłem. I teraz wiem że gdyby mi dała drugą szanse na pewno bym jej nie zmarnował. Przez te 2 tygodnie naprawdę się zmieniłem i zrozumiałem wszystko, co robić by była zadowolona, szczęśliwa i nie miała już wątpliwości. Na początku pisałem i chciałem wszystko naprawić, lecz nic to nie dało. Przez ostatni tydzień chciałem jej pokazać że naprawdę mi na niej zależy i ze już tego nie zmarnuje. Dlatego przyjechałem do niej i byłem romantyczny. Rozmawialiśmy, próbowałem ją przekonać że teraz się nie zawiedzie lecz powiedziała ze dałam Ci już kiedyś szanse ale jej nie wykorzystałeś. Napisałem wiersz, robiłem wszystko żeby zmieniła zdanie. Niestety powiedziała że nie ma siły i nic nie zdziałam i musi odpocząć. Powiedziała że już nie chce tego ciągnąć bo się męczy. Rozstaliśmy się w przyjaźni, ale powiedziała żebym już nie pisał i dał spokój. Czasem pewnie do siebie napiszemy ale nie wiem co robić. Bardzo mnie to boli i nie mogę przestać o tym myśleć. Była i jest dla mnie kimś najważniejszym. Chciałbym żeby zrozumiała ale nie wiem jak ją przekonać bo mówi że już raz dostałeś. Wiem że jej też jest bardzo ciężko. Podobno czas leczy rany i mam nadzieję że w tym wypadku tak będzie. Walczyć czy dać spokój i czekać co czas przyniesie? W sumie chyba innego wyjścia nie mam?

Proszę o  odpowiedź
Dzięki za uwagę