Czy to już koniec?

Jesteśmy razem pół roku, ale znamy się dobry rok. Wcześniej widywaliśmy się sporadycznie, ale spontanicznie zostaliśmy parą, bo o coś tam się założyliśmy i tak w ramach tego zakładu zbliżyliśmy się do siebie.
Przez ten cały czas on dbał o mnie, abym nie zmarzła, abym była szczęśliwa, aby mi włos z głowy nie spadł. Byliśmy szczęśliwi! Nie było dnia byśmy ze sobą może nie tyle rozmawiali co pisali. Mieszkamy w odległych miastach (50km), ale to nie jest dla nas problem aby się spotykać (minimum raz na 3 dni). Wycieczki, koncerty, spacery, kolacje, rozmowy, czułości - wszystko było! Zawsze braliśmy pod uwagę zdanie drugiej osoby, jej plany itp, bo w końcu każdy ma czas dla siebie i swoje zainteresowania itp.

Po jakimś czasie zauważyłam, że boryka się on z problemami. Próbowałam z nim rozmawiać, jednakże mogłam liczyć na odpowiedzi typu "nie wiem", "nie mam zdania", "nic mi się nie chce". Przyznaję, że brakowało mi pomysłów, aby go jakoś podnieść na duchu, ponieważ było naprawdę ciężko. Z pomocą osób na forum okazało się, że możliwe iż ma depresję. Rozmawiałam z nim na ten temat (ciężko było), ale w końcu udał się ze mną do specjalisty, który o dziwo uznał, że on nie boryka się z tego typu problemem! Że nie ma depresji a jedynie ma gorsze dni i kłopoty na głowie (o których mówić mi nie chce). Ale wycofał się i już nie jest jak dawniej. Odezwie się jak ja napisze, sam z siebie nigdy. Jego wiadomości na wieczór są krótkie typu "ide spać". Odnoszę wrażenie, że coś jest nie tak, ale co?!

Ja rozumiem, każdy ma gorsze lub lepsze dni, ale to nie jest powód aby odsuwać od siebie ludzi. Myslałam, ze to może moja wina, ale on wiele razy powtarzał, że nie. Że ja nic złego nie zrobiłam - przynajmniej taki plus tego wszystkiego.
Masz rację, najgorsza to ta niewiedza, ten niepokój o nas. Za tydzień ja się bronie i mieliśmy jechać na wakacje - ale to tez stoi pod znakiem zapytania ;/ A przecież nie tak dawno, zabiegał o mnie, pytał jak tam dzien mija, nawet w ramach żartów robił przytyki aby się pośmiać (oboje mamy dystans do siebie). A tu nagle od 2 tygodni coś jest nie tak... I najlepsze jest to, że nigdy się nawet nie kłóciliśmy...

Ale skoro od tygodnia milczy i ma gdzieś moją osobę (nawet po wypadku) to chyba jasno powinnam wiedzieć, że mu nie zależy...

I że nie zamierza walczyć...

I że powinnam się z nim...pożegnać... ;(

Nieciekawą sytuację miałaś - przyznam.
A on możliwe, że w ten sposób chce mi pokazac, że nie jestem mu potrzebna, ale nie umie inaczej tego zrobic, wiec poprzez milczenie... Tyle, że ja zamiast to odebrac tak jak on chce odbieram jako problem, że ja coś zrobiłam nie tak...
w takich dniach jak dziś, korci mnie aby zapytać się go czy ja mu w życiu w ogóle jestem potrzebna, ba czy w ogóle jest dla mnie miejsce w jego życiu?!

Nie zależy mu na Tobie. Nie żegnaj się. Niech zapadnie milczenie.

Jesteś wolna, szukaj chłopaka.