na początku powiem, ze czuje się egoistycznie pisząc ten cały wywód o sobie....ale to jest jedyny obecnie sposób na wylanie żalów.Mam nadziej ze takie 'uwywnętrzenie' się sprawi że bedzie mi trochę lżej.
Napisałam dopiero 2 linijki tekstu a już beczę jak bobrzca myśląć o moim życiu.Składa się ono z mnóstwa elementów które są no cóż do ...dupy.Pierwszym jestem ja sama....moja beznadziejność mnie dobija .
Mam 23 lata,i jestem nikim, nie mam nic, nikogo.Nikogo nie obchodze równie dobrze mogłoby mnie nie być i świat by na tym wogóle nie stracił. Nie mam siły po raz kolejny wmawiać sobie że bedzie dobrze i czekać na coś dobrego co nigdy nie nadchodzi sama nie umie nic w swoim życiu zmienic, Dlaczego? bo sama nie wiem czego chce.... i nie wiem jak się mam dowiedzieć.
Nie widze siebie za kilka lat na tym świecie ... czasami myśle ze zyje tylko po to aby pewnego dnia zginąć w wypadku samochodowym, albo umrzec młodo w jakiś inny sposób. Czasami owszem bym chciała zwłaszcza kiedy siedza sama i myśle o tym co bedzie jutro i o tym co zawaliłam. Niedawno się zakochałam ?( to może za dużo powiedziane)ale zmieniły się moje relacje z chłopakiem z którym studiuje. Byliśmy na jakimś wyjezdzie i było fajnie (przez chwile byłam naprawde pozytywnie nastawiona i miałam poczucie za jakoś to bedzie mimo ze nienawidze mojej pracy de facto dorywczej ale zawsze, nie mam perspektyw na przyszłość , pomysłu na siebie, itd.) ale moje wieczne "nie wiem" doprowadziło to tego że po powrocie wszystko wróciło na stare tory- znowu praktycznie ze sobą nie rozmawiamy.Chciałam to zmienić (chociaż zawsze to ja czekam na czyjś pierwszy krok) ale okazało się ze jest juz za póżno. On wrócił do swojej byłej. No i od czasu kiedy się dowiedziałam o tym wszystko spadło mi na głowe spowrotem i to z podwojną siła. I to nie chodzi o to że go strasznie kocham i chce i nim być bo stwierdziłam że to już jest kolejny raz , a że bywało gorzej to się pozbieram po tym. Tylko że zdałam sobie sprawe że nie mam się na czym zaczepić, nie mam czym odciągnąc myśli od niego, nie mam się z czego cieszyć i na co czekać przedemną jedna wielka pustka.Wpadłam w ogromny dół i nie mogę sie wydostać.
Powróciło przekonanie że jestem głupia , pusta, obojętna i kompletnie niczego sobą nie reprezentuje.
Podobne tematy
- Anemonne
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Witaj.
Zanim napiszę Ci cokolwiek bardziej lub mniej mądrego (;)), chciałabym zadać kilka pytań:
1) dlaczego nienawidzisz swojej pracy?
2) co robisz poza pracą?
3) co wywołuje w Tobie przekonanie, że nikogo nie obchodzisz?
Praca nie jest moim najważniejszym problemem,studiuje i mając czas tylko w weekendy wziełam co było za względna kase. Rzeczy które tam robie są raczej mało ambitne- jestem na samym dole hierarchii w pracy a co za tym idzie ludzie traktują mnie troche jak popychadło bo nie dość ze pracuje tam od niedawna to moja praca uznawana jest za mało ważną. No ale spędzam tam prawie 3 dni w tygodniu i jak pomyśle o wekendzie to mi się robi gorzej.
Co robie poza pracą? głównie studiuje, jak już wspomniałam( w zasadzie przede mną ostatni rok co już samo w sobie brzmi żle bo nie wiem co mam ze soba zrobić, wiadomo jak jest z pracą w zawodzie po studiach)
Oprócz tego nie robie w zasadzie nic, na niczym dłużej nie moge skupić swojej uwagi nic mnie nie zainteresowało w takim stopniu zeby stało sie moim hobby....
Nikogo to może złe słowo .... mame obchodze, ale nie moge sie przecież wprowadzić do domu i siedzieć z nią cały czas.
A co do innych to stwierdzam to po tym np. ze nie mam nawet z kim pogadać, mam koleżanki ze studiów, znajomych z którymi czasem pogadam o pierdołach ,albo gdzieś pojdziemy czy pojedziemy ( jak wspominłam w poprzedniej wiadomości ) ale niestety jestem tylko wypełniaczem, bo przecież zawsze jest lepiej jak jest więcej osób.A teraz bedą wakacje i wiem ze to wszystko osiągnie swój szczyt, bo oni pojadą do domu, albo na wakacje ze swoimi dziewczynami/chłopakami/przyjaciółmi/znajomymi itd. i nikt nawet nie zapyta co ja bede robic.
Te wszystkie drobne sytuacje dają mi takie odczucie no i na dodatek jestem sama ( w sensie nie mam chłopaka, NIGDY poprostu przenigdy nie stanowiło to dla mnie problemu ale od czasu tego wyjazdu, i potem jak mnie ON olał to ....jakoś mnie to strasznie kopnęło.)
Witaj, ja mam 20 lat i czuje sie podobnie do Cb. Do niedawna byłam w związku teraz jestem zupełnie sama, jutro mam isc do pracy dostać ochrzan i nie wiadomo czy w Niej zostane, nie mam kolezanek znjomych mam tylko rodziców brata siostre, czasem rowniez czuje sie jakbym wog nie musiała istniec komu ja jestem potrzebna? Chłopak wciaz wypisuje ze Mnie kocha ze jestem jego całym zyciem, ale ostatnia nasza kłótnia skonczyła sie tym ze usłyszałam ze jestem bezwartosciowa i pare innych rzeczy. I wciaz zadaje sobie to pytanie dlaczego nie moge byc szczesliwa jak inne osoby? dodam ze mieszkam w malej wsi nie ide na studia ewentualnie jakies studium i nie mam szans nikogo poznać.. I do tego czuje sie taka stara, wszystkie moje kolezanki sa w zwiazku niektóre nawet małzeństwa a ja nie mam nawet z kim porozmawiac..
To chyba przypadłość dziewczyn o imieniu ola pochodzących z małych wsi...
Powiem Ci ze ja przez cały czas bycia nastolatka marzyłam o tym zeby wyjechać z mojej wiochy, bo byłam pewna ze w dużym mieście wszystko sie zmieni na lepsze. Dlatego też urwałam kontakt z moim znajomymi z liceum itd. nawet bedac jeszcze w liceum nie byłam skłonna zawierać nowych znajomości bo mysłalm ze pojde na stdia i znajde sobie nowych, fajniejszych. Ipotem sie okazało ze wszyscy z uczelni mają paczki ludzi w swoich rodzinnych stronach i maja z nimi bardzo dobry kontakt. Tyczy sie to również związkow chłopaki mają dziewczyny z którymi są po kilka lat i wcale nie zamierzają sie z nimi rozstać. z perspektywy czasu dochodze do wniosku ze łatwiej poznać kogoś w małej wsi bo brat a kolege który ma sąsiada itd. wiec nie myśl że wieś jest pod tym względem gorsza.
A stara to jestem ja(23 lata) a nie Ty. Najgorsze co może być to patrzenie na koleżanki. Nie znam ich i nie chce nikogo urazić, ale patrząc po niektórych dziewczynach ze wsi to one wychodziły za mąz bo się nudziły i nie miały żadnego pomysłu na życie. Łatwiej było to zrobić zrzucić odpowiedzialność za swoje życie na kogoś innego.
Ty jeśli masz perspektywe pojścia do jakiegoś studium to to zrob, bo najgorsze co może być to siedzenie w domu.. I Pamietaj że ludzie traktują nas tak jak na to sobie pozwalamy, więc nie pozwalaj swojemy byłemu na za duzo, nic na siłe.