Co z tymi kierownikami ?

Mnie też zawsze zastanawiało dlaczego na kierowniczych stanowiskach (oczywiście nie uogólniam, bo na szczęście nie jest to regułą) znajdują się ludzie, którzy się do tego kompletnie nie nadają. Zarządzać i kierować trzeba umieć i wbrew pozorom nie jest to łatwe zadanie. Dobry kierownik powinien swój zespół nie tylko umieć motywować, ale i wspierać, rozwiązywać problemy i konflikty, presją, naciskiem, zastraszaniem wywołuje głównie niechęć, a nawet klasyczną zasadę przekory.

Pytasz czy taki kierownik dojdzie kiedyś do tego, że jest niekompetentny - moim zdaniem to zależy od konkretnego człowieka i od okoliczności. Jeden z automatu uzna, że jest dobry w tym, co robi, a to pracownicy są mało kompetentni, przy czym nawet nie dopuści do siebie myśli, że może być w błędzie, a inny jednak zacznie szukać przyczyn dlaczego (na przykład) zespół regularnie nie wyrabia normy, choć powinien, czy właśnie stopniowo się wykrusza. Być może znajdzie się też ktoś, kto mu to zwyczajnie uświadomi.

Osobiście przy wypowiedzeniu nie wysłałabym już żadnych donosów, bo takie rzeczy należy załatwiać (i wtedy ma to sens) kiedy się jeszcze pracuje, potem wygląda to jak zawiść, a ta jest niezgodna z moimi zasadami.

Widząc tą sytuację z drugiej strony uważam, że raczej przesadzasz. Wielokrotnie miałem przyjemność znać w jakiejś firmie poszczególnych szeregowych pracowników, a równocześnie część kadry kierowniczej i muszę przyznać, że szeregowi pracownicy w większości wypadków uważają, że byliby lepsi na miejscu swojego kierownika. Reguła jest taka, że im ktoś głupszy tym ma o sobie lepsze mniemanie .
Z brakiem (czasami totalnym ) predyspozycji i kompetencji do kierowania zespołem spotkałem się kilka razy w wielkich państwowych instytucjach (w tym spółkach skarbu państwa).

Myślę, że nie ma sensu uświadamiać "wyższego szczebla". Prawdopodobnie doskonale znają wartość niekompetentnego kierownika i z sobie znanych powodów to tolerują .

Aradia gratuluję ci odważnej postawy i mocno dopinguję aby twoja firma się rozwinęła zgodnie z twoimi oczekiwaniami. Niestety opisany przez ciebie scenariusz zdarza się bardzo często, mało jest jednak ludzi którzy mają odwagę podjąć decyzję o odejściu. Najczęściej ludzie czekają na to zwolnienie, kompletnie nie robiąc już nic, skrajnie wyczerpani, znerwicowani.

Wiecie, nawet w zakresie szkoleń kadry menedżerskiej można wyczuć tzw. "przerost formy nad treścią" . Moja znajoma ostatnio miała taki przypadek: robiła cykl szkoleń dla firmy X ( kierownicy ) , wszyscy po szkoleniu bardzo zadowoleni, efekty osiągnięte, cele zrealizowane. Szkopuł polegał na tym, że zlecenie przyjmowała e-mailem i kontaktowała się z zapracowanym zleceniodawcom jedynie telefonicznie. Kiedy było dane im wreszcie się spotkać reakcja zleceniodawcy skłania do refleksji, mianowicie : " Ojej, jaka Pani młoda" z wyraźną nutą niezadowolenia.  Dziwne, przecież cel został zrealizowany. Najczęściej jednak Panowie Prezesi mają tendencję do życia w przekonaniu " a cóż taka młoda siksa może mnie nauczyć " hmmm no cóż to już świadczy o poziomie "myślącego".

Wobec tego co zrobić by zmienić  podejście kierowników ? można szkolić, ale często już na samym początku często napotyka się opór ze strony uczestników. Dużo zależy od trenera bo to w końcu on pracuje na postawach, ale nie oznacza to że jest cudotwórcą.

Oczywiście bardzo uogólniam teraz ( wierzę, że jest gro ludzi którzy fantastycznie na tym stanowisku się odnajdują !!!! ).

Czy odejście z firmy gdzie kompetencje kierownika pozostawiają wiele do życzenia jest jedynym wyjściem ?

Wystarczy jedno zero wiecej na koncie od pozostalych pracownikow i PYCHA bierze gore ,wtedy pogarda "podwladnymi" i pielegnowanie swojego Ja nieustannie pokazujac poczucie wyzszosci dla niektorych szefow/kierownikow jest nałogiem
Wybitnie szybko uzalezniają sie od swojej pozycji i stanowiska, obsesyjnie  uwielbiają na kazdym kroku pokazywac, że los pracownika jest w ich rekach.Pan i Wladca ,kłaniajcie sie narody
Nie ma co ukrywac ,ze w niemal kazdej pracy wystepuje hierarchia (podrzedny(pracownik)-nadrzędny(szef))ale jestem przeciwnikiem,aby to mialo charakter szyderczy ,kpiący i umniejszający poprzez brak szacunku.Na to nigdy akceptacji nie mialam
Dla mnie istotną role odgrywa atmosfera w pracy,tak aby ktos z jakimis borykającymi sie problemami (zawodowymi) mogl przyjsc i szczerze  powiedziec z  czym ma klopot,jakie problemy występują,,bez stresu, nerwow,ze dostanie jak obuchem w glowe groźbą zwolnienia, jak za kazdym razem to slyszy. Pycha i pogarda "podwładnym" nie jest owocująca, a wręcz o wiele bardziej szkodzi, ma sie wiecej strat  niz zyskow.Praciwnik zdemotywowany,zastraszony nie jest wpełni wydajny
Lepiej na bieżąco w spokoju rozwiązywac w czystej atmosferze z pracownikiem jakies "problemy",niz go tak zestresowac, ze on w obawie piekla,szykanowania ,gróźb nie uda sie po porade, i jego dekoncentracja, demotywacja przez postawe kierownika firmy znacznie gorsze efekty przyniesie , i tak jest. Z wlasnych obserwacji widze,ze tak sie dzieje

witam,

a propos kierowników zapraszam do mojego wątku - z racji tego, że nie mogę umieścić linka to przekopiuję kilka zachowań mojej kierowniczki... - umieściłam mój opis w korpo piekło

do korporacyjnego piekła.......

jutro tam idę i naprawdę mam dość.........:(

przykładowe zachowania - pracuję jako przedstawiciel handlowy:

Mówi mi np. w poniedziałek:
- wiesz co ostatnio stwierdziłam, że skoro tak słabo Ci idzie, bo może za mocno Cię cisnę. Od dzisiaj już robisz jak chcesz masz pełen luz.
Za dwa dni znowu się zaczęła mnie czepiać i mówi mi:
- wiem, że mówiłam, że nie będę się Ciebie czepiać,ale sama prowokujesz.... (np. tym, że nie podpisałam umowy....)
- Ty i jeszcze jedna z biura - jesteście, ładne, mądre, inteligentne - tylko różnica między Tobą a nią jest taka, że ona to wykorzystuje a Ty nie....( np. powinnam bardziej flirtować z klientem...)
- nigdy nie będziesz taka jak ... i podaj mi przykład innej osoby, która podpisała np. dużą umowę,
- wiem, że się stresujesz natomiast Twój stres w porównaniu do tego,  który ja miałam w innej firmie to jest nic
- ostatnio obniżyła mi stanowisko oraz pensję (wcześniej dała mi do podpisania dokument, że jeśli nie podpiszę tyle i tyle kasy to właśnie tak zrobi)
- teraz mi mówi, żebym się nie martwiła bo mnie nie zwolni a za chwilę dodaje, że  przecież już niższego stanowiska dać mi nie może, żebym się ogarnęła, żebym się wzięła w garść,
- mamy do zrealizowania tzw. cele biznesowe, od których zależy premia zarówno handlowca jak i jej i mówi do mnie - jeśli przez Ciebie będę miała obniżoną premię to będziesz mi oddawać kasę,
- mamy niepisaną umowę, że jadąc do odległego miasta nie przychodzimy rano do biura tylko od razu jedziemy na spotkanie - ostatnio właśnie taką miałam sytuację i dostaję rano sms-a a Ty dzisiaj nie w biurze a ja na to, że przecież jadę tam i tam. byłam zdezorientowana - to zadzwoniłam i się pytam czy mam przyjechać do biura czy o co chodzi - ona na to rób co chcesz to Twój wybór jesteś dorosła, ale żebyś potem nie narzekała, że nie masz wyniku - poczułam się zdezorientowana... w końcu pojechałam chociaż i tak na moment, ale żeby się pokazać na chwilę, że jednak przyjechałam, (co było zupełnie bez sensu)
-krzyczała na mnie mówiąc, że nie potrzebuje takiego pracownika, który tak mało podpisuje itp itd. aż mi ręce opadły bo mnie zatkało nie wiedziałam co powiedzieć. kolejnego dnia powiedziałam, że chcę z nią porozmawiać i mówię, że gdy mówi do mnie takie słowa czuję się źle, sfrustrowana itp. i to czego oczekuję z jej strony to szacunku, rzeczywiście przez 2-3 dni było lepiej, ale po kilku dniach wróciło do "normy"
- wczoraj wysyła mi sms-a (po pracy) czy coś tam sprawdziłam w internecie ja odpisuję, że jeszcze nie ma mnie w domu - dlatego nie mogłam tego zrobić i dostaję na to odpowiedź, że skoro mi nie zależy to jej tym bardziej...

Osobiscie nie doswiadczylam tego na wlasnej skorze,i ciesze sie bardzo bo niestety bywam impulsywna,ale nie rzadko mialam z takimi "karierowiczami" styczność i z widzenia i slyszenia,do tego zamiast byc im wstyd za swoje metody  ,to jeszcze afiszowali sie swoim niebywale podlym  podjesciem ,jakby to byl wielce powód do dumu, co z nich za chamy,prostaki i chądzące buraki.Z kazdym dopierdzieleniem komus kto jest nizej pod nimi,ich Ego roslo do niebios
Jak tylko sie da wole trzymac sie od takich ludzi zdala,bo te przechwalki  ani nie są zabawne ani wcale godne podziwiania ,wrecz powodują obrzydzenie

Tak włąśnie uważają, ze straszenie motywuje.
Moja pani kierownik raz tak do mnie powiedziała, na samym poczatku kiedy rozpoczełam pracę, olałam to co powiedziała bo wiedziałam ze mnie pochopnie oceniła, zauważyłam równiz że nie tylko do mnie sie tak zwraca więc to z jej charakteru wynikało a nie z tego ze być moze uwzięła się na mnie.

Wiele osób odchodziło z tego zakładu pracy, czesto ze względu zawoeszona atmosferę, którą nierzadko wrowadzała pani kierownik, ona jest ordyarna i chamska a uważa się za szczera więc nie sądzę by w jej przypadku miało się coś zmienić, za bardzo przekonana jest o tym że to co mówi  jest ok.

Po raz pierwszy mam do czynienia z takim przełożonym.

Jeśli bym się sama zwolniła z zakładu to nie psioczyłabym do szefa na jej zachowanie, nie ma sensu tracić energii na tą kobietę, ale gdybym była w niesprawiedliwy sposób zwolniona to pewnie bym powiedziała co nieco w biurze.

Była juz taka sytuacja, ze ktoś anonimowo na nią zadzwonił, ze wychodzi za wczesnie z pracy i góra sie tym zajęła, więc nie jest bezkarna. I tak sie nic nie nauczyła bo teraz znowu przeciąga strunę.

Ja z nią normalnie rozmawiam, czasem nawet pozartujemy ale swoje o niej myślę.

Pytasz jak sie zachować, czy odejść, czy zostać. To zależy, jeśli dopuszczają się mobbingu na nas to siłą rzeczy nie wytrzyma się w takiej pracy, szkoda zdrowia, lepie odejsć. Natomiast tak jak w moim przypadku, zdarzyło się to raz i wtedy kiedy tak na prawdę nie była w stanie ocenić obiektywnie moich możliwości, lepiej nie działać pod wpływem emocji, przeczekać, pracować normalnie i zobaczyć w którą stronę sprawa sie potoczy.

Otóz to,czasami zdarzaja się tacy pacownicy co sama bym ich pozwalniała albo za to ich wysokie miemanie albo za faktyczne obijanie się. Sądzę ze taki kierownik, nauczony doświadczeniem zaczyna wszystkich pod jedną kreskę dawać i stąd czasami głupie słowa, przycinki czy nawet to "zwalnianie" . Dlatego lepiej poobserwować czy coś wynika ze stanu faktycznego albo z jego uprzedzeń czy faktycznie jeżdzi po kimś dla  przyjemnosci.

Eniana, przeczytałam to co napisałaś, to już przesada, nie wiam jaką masz sytuację finansową i jak bardzo potrzebujesz tej pracy ale na dłuższą mete nie wytrzymasz, ta kobieta manipuluje tobą.

Enina, zawsze tak było, emocje szły odgórnie, ktoś cisnie ją ona ciebie, pytanie tylko jak długo to wytrzymasz.
Skoro musisz być jeszcze w tej pracy to zaciśnij zęby i przetrzymaj.
Twoja kierowniczka jest z tych co się nie zmieni, przynajmniej do momentu jak tam pracuje.

A co do sytuacji krytycznych, tak jak śmierć osoby bliskiej to powiem ci ze słyszłąm taką historię że pracownikowi dziecko 3 letnie umarło a kierownik nie chciał go puścić ze zmiany bo nie miał go kto zastąpić, bez wyobraźni. Na całe szczęscie mezczyzna poszedł do samego szefa i ten dopiero zareagował i opierniczył tego kierownika.

Ja miałam fajną kierowniczkę, chociaż niektórzy jej nie lubili, bo też goniła z wynikami. Jak ktoś nie wyrobił normy to dostawał wypowiedzenie. Tylko, że kierowniczka też miała nad sobą ludzi i w większości wykonywała polecenia ''od góry''.

Zastanawiam się jaki powinien być dobry kierownik? Sama zarządzam ludźmi od blisko 7 lat, pracuje na celach sprzedażowych i uwierzcie, że to trudna praca. Każdy z moich sprzedawców  jest indywidualistą, jest zupełnie inny choć próbuje zachowywać się jak część zespołu. Świetnym rozwiązaniem jest kiedy kierownik umie dopasować styl zarządzania do każdego, oczywiście zaraz bedą krzyki typu" a co jeśli zespół liczy 30 osób?", ok wtedy jest to niezwykle trudne, ale kiedy zespół sprzedażowy to 10  osób to jest to świetne rozwiaazanie. Nie warto traktować nikogo z góry bo wtedy tworzy się mur, jak jest mur to jest i opór a jak jest opór to jest nieciekawa nieprzyjemna atmosfera i niestety praca nie idzie
Kierownik powinien być autorytetem, osobą która ma wiedzę i umiejętnosci, szczególnie jeśli pracujemy w handlu. A po co? Po to żeby pokazać zdemotywowanemu pracownikowi, że problem leży w pracowniku a nie w kliencie.
Na wyższych szczeblach managerskich typu kierownik-dyrektor też powinna być relacja w odpowiednim tonie. Dyrektor powinien wspierać i pozytywnie motywować poprzez umiejętności ale co w przypadku kiedy Dyrektor jest zupełnie z innej bajki i nie umie zarządzać? Bo zarządzanie to głównie wspieranie, motywowanie, wskazywanie rozwiązań. Trzeba pochwalić ale też i opier.... za źle wykonana pracę. Patologia pojawia się wtedy kiedy jest tylko opier...

Piszesz: pracują.
To pewnie chcą pracować tam dalej, zamiast powiedzieć szefostwu niewygodną prawdę .
Psycholog też człowiek , choć zazwyczaj kobieta .

Skojarzyło mi się coś nowego.
Jako stary pryk miałem możliwość obserwowania pracy kadry kierowniczej w schyłkowym okresie PRL-u. Nie pracowałem wśród nich, ale musiałem ich dobrze "wyczuć", aby "wyżebrać' dofinansowanie do organizowanych przez nas międzynarodowych, młodzieżowych obozów .
Zauważyłem pewną prawidłowość: w prawie każdym dużym zakładzie był nieznający się na swojej pracy dyrektor "z rozdzielnika". Ten dyrektor nie chcąc wypaść na głupca, zatrudniał w charakterze kadry niższego szczebla (kierowników) ludzi równie "elokwentnych" . Sytuacja wydawałoby się totalnie destrukcyjna dla zakładu.
Zakład ratowali ZASTĘPCY .
Każdy dyrektor i kierownik miał swojego zastępcę. Kierownicy i dyrektorzy się zmieniali, a zastępca zawsze był na swoim miejscu. Z reguły był to bardzo kompetentny człowiek pełniący w rzeczywistości funkcję dyrektora/kierownika.
Zazwyczaj dofinansowanie załatwiał mi właśnie taki zastępca podsuwając nic nie rozumiejącemu naczelnemu dokument do podpisania .
Ostatnimi czasy załatwiałem dużo spraw w państwowych instytucjach (w tym spółkach skarbu).
Zauważyłem duże zmiany.

ZWOLNIONO ZASTĘPCÓW !

Tzn. zastępcy nadal funkcjonują, ale obecnie również oni pochodzą "z rozdzielnika".
Przeraża mnie to .

Zawsze jest mi miło wywołać uśmiech na twarzy kobiety .

Nie jestem pewien, czy to była ewolucja. Postrzegam początki raczej jako usiłowanie przeszczepienia do polskich firm zachodnich (głównie amerykańskich) wzorców. Pasowało to jak pięść do nosa i wśród ludzi prowadzących od dawna biznes, wywoływało tylko ironiczny uśmiech.
Dużo mądrzej widziałem to w opisie studentki, pracującej u mnie kilka lat temu. Teraz (o ile wiem) pracuje jako head hunter .
Nie pogniewaj się, ale jak wyobrażasz sobie poprawną komunikację w spółce zarządzanej np. przez działaczy Samoob..ny ?
A przykład zawsze idzie z góry.
Czasami człowiek zaczyna tęsknić za Dyzmą .

Kierownik tez człowiek... a wypadki chodzą po ludziach .
Oczywiście żartuję .

Dzięki za link. Zupełnie zapomniałam o tym teledysku.

Raz miałam w życiu taką sytuacje, że z chęcią usiadłabym sama za kierownica tego samochodu:).