Historia jak z telenoweli...
Z moim facetem jest jak jest (kto wie ten wie, już kiedys o tym pisałam). Nie potrafie od niego odejść, nie umiem, czuje cos do niego wciąż, nie wiem czy to miłość, czy o co tu chodzi, ale wymyka się z to spod racjonalnego myślenia. Moj problem od lat jest jeden: wciąż kocham faceta z którym byłam 7 lat temu (jeszcze jako 18-19 latka). Po rozstaniu nie widzieliśmy się chyba z 4-5 lat, wciąż czułam ze jakaś jego cząstka jest we mnie, neie potrafiłam przestać myśleć. Z moim facetem tez zaczęłam być troche dlatego ze zdawał się być do niego charakterologicznie podobny...
Jakiś czas temu spotkałam się z nim. Odtąd spotykamy sę dość rzadko i nieregularnie i za każdym razem czuje to samo: to jest moja druga połowa!!! Czuję sie z nim cudownie, wystarczy ze ze sobą rozmawiamy, wystarczy, że jest obok mnie. Często wspomina jak nam było dobrze, dużo mówi o tym co pamięta, że byliśmy doepłniającymi się połówkami... lubi wspominać... Nie chce wtrącać się do mojego obecnego związku - mówi, że nie jest odpowiednią osobą aby się w tej kwestii w jakikolwiek sposób wypowiadać. Ostatnio po pół roku "nie widzenia" spotkaliśmy się znów. Złapałam się na tym, że prosiłam aby został ze mną dłużej. Dwa dni później umówiliśmy się znowu... W ostatniej chwili napisał, że musimy przełożyć spotkanie, jest bardzo zmęczony itp. Nie wytrzymałam. tak bardzo czekałam na to spotkanie, chciałam z nim porozmawiać na temat tego co czuje, chciałam z nim pobyć... czekałam cały dzień. Nie wytrzymałam, na gg powiedzialam co czuje... On na to, że nie mamy juz wobec siebie zadnych zobowiązań, ze jesli chodzi mi o to zebysmy byli znowu kims wiecej to ze wiem przecież, że to jest nierealne i że nie chcielibyśmy tego, ze mam problemy z facetem a on nie chce byc jakims lekiem na moje cierpienia, ze nie chce pelnic dla mnie roli sam nie wie kogo, ze wiele razy wydawalo mu sie ze to jest ta druga polowka ale on nie musi miec zanych polowek, bo najlepiej mu gdy jest sam i robi co chce, ze nie powinnismy sie spotykac skoro przez to tak świruję... Zaczęłam pytać co czuje gdy się spotykamy... czuje sie dobrze ale nie tak jak kiedys bo nie jestesmy juz blisko, mowil ze czuje mnostwo sentyementu w stosunku do mnie i czasem nachozi go mysl co by bylo gdyby ale gdybanie jest bezsensowne, wiec nie gdyba... iedy powiedziałam ze czuje ze moglabym wszystko rzucic w kąt dla niego, aby z nim być powiedział, że nie jest gotowy na to by z kimkolwiek zyc a co dopiero z kims z kim byl w przeszlosci... hmmmm. dalam mu spokoj,jedyne co zrobilam to wyslalam sms, ze gdyby kiedys szukal drugiej polowki to zeby pamietal... to go zmiękczyło troszke, odpisal ze bedzie pamietal i ze sms zatrzyma... pozniej gadalismy poł nocy o pierdolach...
Ciagle o nim mysle... Jego cząstka siedzi we mnie od 7 lat, ciągle tak samo mocno... Wiem ze jest moją drugą polowa, czuje to.... i cierpie...
Do tego jeszcze facet z którym żyję od 4 lat...
Co myslicie?