co dalej jak zyc jak poukladac

Pogodzić się z rzeczywistością, zamknąć przeszłość i nie oglądać się za siebie.
Nic innego nam nie pomoże. To raczej nasza jedyna droga.

No nie mamy kontaktu. Dowiedzialem sie w zalu ze juz chciala mnie w swieta zostawic. Byl dzien dobroci dla narzeczonych i tego nie zrobila. Na poczatku sie odzywala teraz nie.Ja nie odwolywalem wesela prosilem zastanow sie itp a zostalem obarczony ze to moja wina ze jej zabralem marzenia nie rozumiem tego kompletnie Nie okreslila sie do konca czy to ostateczne czy nie. Ja prosilem o taką deklaracje. Nie otrzymalem odpowiedzi. Szczerze troche mysle ze ona moze poszukac nie trafic i liczyc na wspolczucie...??. Takich rzeczy sie nie robi. Mimo ze boli bardzo freedback taki ze wraca wszystko czesto, raczej nie wpuszcze juz do swojego zycia. A wyjechac mielismy razem.

Azabak
Z tego co napisales reguly waszego zwiazku byly jasne: Ty jestes od tego zeby dawac, ona zeby brac. Nic tak naprawde od niej nie dostales, poza laskawym przyjmowaniem tego co miales do zaofiarowania. Za kilka lub kilkanascie miesiecy sam odkryjesz, ze zostawienie Cie to najlepsze co zrobila dla Ciebie ex.

Azabak i tu ("caly czas szukam winy w sobie") jest sedno Twojego problemyu, przyczyna Twojwgo rozbicia. Wybielasz przed soba decyzje ex , spychasz na siebie wine i podswiadomie w ramach kary , zadoscuczynienia cierpisz.
To blad, nie Ty jestes winien, nic nie mogles zrobic na nosdojrzalosc Twojej ex. Tak naprawde jej widocznie nie znales. Grala przed Toba a Ty zyles w iluzji i nie chciales widziec prawdy zeby Twoj zludny swiat sie nie zawalil.
Pozbierasz sie chlopie tylko nie stawiaj jej na piedestal, smialo obrzuc ja wina za to, dobrze ze do slubu nie doszlo bo bys mial rozwod przed soba.

I przychylam sie do Szarlotki, dawales wiecej niz dostawales..

To jest niesamowicie trudne, bo kazdy ma jakis obraz swojego zycia.  Myslalem ze bede mial rodzine. Ze 30 to dobry moment na zalozenie wlasnego  gniazda. Byly plany budowy domu. Ogladalem dzialki projekt wstepnie wybrany.Mam znajomych z jej strony ktorzy utrzymuja ze mna kontakt, mimo rozstania sa ok ( nie mowie im o tym ze mam takie rozterki).
Otoczenie mnie wspiera, ale i tak jest ciezko.

Głowa do góry 30 to nie wyrok - też mam podobnie i rany wciąż żywe ale najważniejsze to się nie poddać a swoją drogą widzę że większość ucieka w sport po rozstaniach życzę powodzenia