Pierwsza, prawdziwa miłość, a teraźniejszość i dziecko, co robić? :(

Hey, mam taki problem, chciałabym się z Wami czymś podzielić i usłyszeć od Was co myślicie, co powinnam zrobić, jak się zachować.
A więc od początku.. Jako nastolatka poznałam chłopaka był miły, przystojny, zabawny.. od pierwszej chwili świetnie się dogadywaliśmy, czasami przyjeżdżał, były buziaki, tulenie ale nic więcej wtedy byłam na tyle młoda że nie było ani mi ani jemu to w głowie.. trochę to trwało ale z racji że mieszkał kawałek od mnie ciągle musiał prosić a to mamę, a to brata czy kumpla żeby go przywoził do mnie i przyjeżdżał do mnie i po jakimś czasie rzadziej się widywaliśmy aż w końcu przestaliśmy.. pisaliśmy a potem kontakt się urwał on wyprowadził się z rodziną gdzieś 400 km dalej, wiem że próbował przez te lata złapać kontakt pisząc do moich znajomych jednak nie udało mu się, potem wyjechałam zagranicę i nawet o tym nie myślałam.. nie dawno (chyba było nam dane) wpadliśmy na siebie przypadkiem w internecie.. trochę pogadaliśmy, popisaliśmy opowiedzieliśmy co się u nas działo prze te lata, powspominaliśmy trochę i było ok, do momentu aż wyznał że przez te wszystkie lata próbował się skontaktować, bo nie umiał o mnie zapomnieć, że próbował w związkach ale to krótko trwało bo ciągle o mnie myślał i nadal kocha... teraz jest w Holandii ale bardzo chce wrócić i być z Mną.. a ja nie wiem jak mu powiedzieć że chyba to co było to było a teraz jest teraz.. szczególnie że mam narzeczonego i z nim syna. Daniel, bo tak ma na imię dawna miłość wie że mam syna, akceptuje go i chciałby abyśmy z nim zamieszkali że będzie dla niego jak ojciec, że będzie go kochał itp.. jestem w rozterce, chciałabym z nim utrzymywać kontakt, w końcu kiedyś był mi tak bliski, teraz też nie jest obojętny.. on nie rozumie że ja nie mogę po prostu zostawić wszystkiego i być z nim za wszelką cenę.. on widzi że teraz w naszym związku z moim partnerem jest różnie.. że czasem jestem smutna, płaczę i cierpię.. on chciałby mnie od tego uchronić, wziąść pod swoje skrzydła (?) - tak mówi. Chce bym była szczęśliwa i nie musiała się niczym martwić. Wie że mój |M| jest zagranicą byśmy mieli lepsze życie i chce pokazać że ma nad nim przewagę, bo ma mieszkanie w Polsce, dobrze zarabia i wcale nie musi wyjeżdżać zagranicę do pracy, więc byłby na miejscu.. i ciągle używa takich argumentów.. wie jak mi trudno że muszę być tu a mój |M| tam.., nic mi nie ułatwia.. wręcz utrudnia pomóżcie jak z nim pogadać by zrozumiał że jest ważny bo był moją pierwszą wielką miłością.. ale teraz to prawdziwe dorosłe życie i mam swoje obowiązki i zobowiązania.