Prawdziwa miłość-za późno.

Oczywiście masz rację,ale moje dzieci są jeszcze małe mają 5 i 10lat,oczywiście kłótnie widziały nie jedną,wręcz jak zaczynał się mąż awanturować chowały sie po szafach i płakały ze strachu,ale to się zmieniło teraz staramy sie nie kłócić przy nich,więc one tak naprawdę nie widzą co się dzieje,sa zbyt małe,żeby to zrozumieć.Ja nie chcę czekać i tak juz zmarnowałam tyle lat swojego życia dla kogoś,kto nigdy nie powiedział "dziękuję"...

Jestem tego samego zdania, masz prawo do tego, byś zaznała w końcu prawdziwego szczęścia, zycie ma sie tylko jedno i warto jest przezyć je godnie i w szczęściu dlatego trzymam kciuki i życzę wytrwałości

MOTOSERCe nie pytaj czy mamy prawo byc szcześliwi...bo mamy...jednak czy mamy prawo byc szczęsliwi kosztem innych osób?Na to pytanie musimy odpowiedziec sobie sami.Wyruszyc wgłąb siebie...i tam szukac odpowiedzi...Ja stwierdzilam ze nie mam prawa byc szczęsliwa cudzym kosztem...
Wiesz w twoim przypadku to zalezy  od wielu okoliczności.W jakim wieku są Twoje dzieci,czy mąż nie popadnie w jeszcze glębsza depresje,czy Twoj ukochany spelni Twoje oczekiwania,czy napewno chce byc z Toa na dobre i na zle,czy zaakceptuje Twoje dzieci,czy one zaakceptuja jego.Nam na tym forum trudno będzie odpowiedziec na te pytania.Nikt nie da ci gwarancji na udany związek z twoją nowa milością...
Czasami moze warto ruszyc w te inna nieznana podróż jaka jest nowy związek...ale pomysl...może jeszcze nie teraz...może jeszcze trochę poczekaj

MOTO wiem że cie nie pokrzepilam swoja wypowiedzią ale pisalam to z jakims żalem...przepraszam

CZerepach chcialam skromnie zauwazyc ze posta powyżej pisala...kobieta a nie "koleżka"...

Dziękuję,podjęłam już pewne kroki,mam nadzieję,że przetrwam;-)

.

Nie przepraszaj;-)Masz na myśli,że moje szczęście bedzie kosztem moich dzieci,myślę o tym bezustannie,właśnie o nich(5 i 10lat),ale czy juz nie dośc tych poświęceń?tyle lat noszenia maski na twarzy i udawania przed dziećmi że sie kochamy,kiedy one tak naprawdę widzą,że tej prawdziwej miłości nie ma,inaczej nie zadawałby pytań typu"tatusiu dlaczego nie przytulisz mamy gdy płacze?.
Dzieci w tej kwestii są dla mnie najważniejsze,bardzo je kocham,liczę sie z tym,że w jakis sposób będą cierpiały(przez moje szczęście),ale to minie(mam nadzieję).
Jeśli chodzi o ukochanego,czy spełni moje oczekiwania?nie wiem,dlatego cały czas o tym rozmawiamy,jacy jesteśmy,opowiadamy o naszych reakcjach w różnych sytuacjach,o kłopotach jakie mnie czekają w zawiązku z odejściem od męża,o moich dzieciach(on ma córkę 3,5),często rozmawiamy o dzieciach,on w żaden sposób nie chce ich skrzywdzić,daje mi czas,słucha...nie mam wątpliwości co do niego jako przyszłego partnera i liczę sie z tym,że każdy ma jakieś wady,swoje przyzwyczajenia,ale wierzę,że prawdziwa i szczerą miłością zwycięzymy wszystkie przeciwności,razem;-).

MOTO widze że wiesz co robisz...wszystko przemyslałas,jest w Tobie tyle wiary...a co do dzieci to faktycznie przywykna,Jesli zobacza ze mama jest dopiero teraz szczesliwa,pogodna ,usmiechnieta,zrozumieją....W takim razie idź i walcz o swoje szczęscie i miłośc!
Goraco zycze powodzenia

Kochana nie masz się nad czym zastanawiać!Jesteś o tyle do przodu,że Twoja córka juz go polubiła i poznała go;-)Zastanawiasz się czy tkwić w małżeństwie dla dobra dziecka wbrew sobie?To posłuchaj mnie,ja tak tkwie od wielu lat dla dobra moich dzieci,są już duże i widzą co sie dzieje,widzą moje codzienne łzy,choć staram się je przed nimi ukrywać,widzą kłótnie,choc staramy sie zciszac ton,byłam z nim tak długo,że zdążyłam przestać całkowiecie coś czuć,może jedynie litość!Wczoraj wrócił z pracy z tulipanami i powiedział "przepraszam za te lata i obiecuję,że się zmienie,a za chwilę dodał tylko wstaw je do wody wiesz ile musiałem za nie zapłacić?".Wieczorem zaś podszedł i zapytał cytuję "dasz mi dzisiaj?...Poza tym mój mąż leczy się na depresję,jest na psychotropach,od momentu kiedy powiedziałam,że chcę sie z nim rozstac boję sie zasnąc,bo nieraz podnosił na mnie rękę i groził mi,że mnie zabije,albo siebie i będę miała spokój a dzieci rente po nim.Nawet nie wiem w którym momencie on mówi prawde,a w którym mnie straszy,boje się każdego nastepnego dnia,ale staram sie go nie prowokowac,jestem przy nim spokojna.Czeka mnie koszmar i powoli zaczynam zdawać sobie z tego sprawę,są jeszcze dzieci,boję sie o nie,to będzie dla nich dramat!
Także dziewczyno Ty sie nie zastanawiaj ...;-)chciałabym mieć takie problemy jak Twój!Szczęście na Ciebie czeka i nie wypuśc go z ręki zanim będzie za późno,córeczka zrozumie zobaczysz...przypomnij sobie dzieciństwo nic tak nas nie uszczęśliwiało jak uśmiech matki,kiedy była radosna i uśmiechnięta!

Cześć. W zasadzie Pisze tu po raz pierwszy , chodz wielokrotnie czytałam posty na temat facetów, zdrad,rozstań itp. Może Wy Mi jakoś doradzicie .Pewnie to co Napisze to nic Nowego,ale postaram się w skórcie napisać to.Otóż byłam z chłopakiem 2 lata.Bywało różnie.Raz rozstania , raz powroty.Na początku naszego związku zdradziłam Go(całowałam się z kolegą) i Mu o tym powiedziałam.Mieliśmy 3 misiące przerwy,ale wróciliśmy do Siebie.Bardzo żałowałam tej zdrady,a wiem ze nic Mnie nie usprawiedliwia,ale człowiek jest tylko człowiekiem... i każdy uczy się na błędach.Ja się na swoich nauczyłam.I przez to potem 1,5 roku siedziałam przy Nim na dupie i liczył się tylko on...był Tylko On..nie miałm i nie chciałam własnego życia ..A On.?Tak poprostu zerwał po 2 latach w Grudniu.Już 4 miesiące nie jesteśmy razem..bardzo cierpie z tego powodu..mamy kontakt z Sobą..on raz chce raz nie chce z Mną być..zapewnia że Mnie Kocha...ale dowiedziałam się od Niego Samego że spał z Inną..i to chyba nie raz.. wiem ze nie mam prawa robić mu wyrzutów,bo nie jesteśmy razem ale poco pisze Mi zę Mnie Kocha ? Umawiałam się z Nim na sex bez zobowiązań byleby chodz na chwile być z Nim ..a On Mnie po takim czymś olewał...bawił się Mną .mści się  za moją zdrade ..a To było tak dawno temu sad ... traktuje Mnie jak zabawke i jeszcze o wszystko obwinia Mnie , chodz spał z Inną ...a ja przez te 4 miesiące nic z Nikim .. nie mam ochoty nawet patrzeć na innych ;((( Tak Bardzo go Kocham .. Ale On Mi pisze żę moja rodzina Jest patologicznaa ;(  nie popatrzy na swoją..Ja mam 19 lat , On 21 ..ale wydaje mi się zę Jestem mądrzejsza od Niego.. On się odzywa do nie jak Ja zaczynam już nie myśleć o Nim .. Jak już staje na nogi ..On się odzywa a Ja lece do niego.. bo go kocham..Poniżam się..wiele razy poniżałam,a wylałm przez Niego tyle łeż.sad Nie wiem co mam zrobić .? Posze doradzcie Mi... Jak go olać ? On jakby się dowiedzial ze z Kimś spałam , dawno by Mnie znienawidził i olał..a Ja ? jeszcze się Proszę o bycie razem sad Jestem bezradna sadsad

MOTO Twoj mąz probuje wzbudzic w Tobie poczucie winy za rozpad malżeństwa.Nie przywiązywal wagi do tego że przez tyle lat nie robil nic żeby poprawic wasz związek.Dopiero teraz w obliczu zagrożenia,jakie jest twoje odejście z dziecmi zaczyna dostrzegac swoje blędy i stara sie je naprawić.Możliwe ze chce żebys stracila w tym momencie szanse na ponowne ulozenie sobie zycia,możliwe tez ze chce naprawic wlasne...
nie wiem jak bardzo dzieci są przywiązane do ojca ale teraz gdy tak chetnie sie nimi zajmuje to napewno ta więź bedzie silniejsza.Będzie to niewątpliwie większym problemem na twojej drodze do szczęścia.Dzieciom moze byc bardzo trudno sie pogodzić z nowa sytuacją,gdy zwiążesz sie z ze swoja milością.
Trudna sytacja.Sama nie wiem co bym zrobiła.Pewnie odlożyłabym ewentualna przeprowadzkę na jakis czas i obserwowala dalej zachowanie męża.Jeśli tak bardzo sie zmienil tylko w tym momencie,to czujac sie już "bezpieczny" wroci zapewne do swoich starych upodobań,do swojego życia dotychczas.Czas pokaże....musisz się upewnic do końca że jest su...m.
Ja rozumiem że czasami nie warto poswięcac całego swoje zycia dla dzieci,ale niestety one sa naważniejsze...

Tak kochane,ale nie zaznaczyłam,że to nie jest moje pierwsze odejście,dostał szansę jakieś 6lat temu,kiedy wyprowadziłam sie do rodziców,był cudowny do pewnego momentu,kiedy poczuł sie bezpieczny,za każdym razem kiedy próbuje odejśc on wie,że dzieci są dla mnie najwazniejsze i właśnie to wykorzystuje zasiewając we mnie ziarno niepewności,a może tym razem...a może tym...i tak wkółko...to prawda,dzieci go kochaja,mają z nim dobry kontakt,szczególnie młodszy,bo starszy był świadkiem wielu sytuacji,o których niedawno mi przypomniał,ale to tylko dzieci,one szybko zapominają...ja nie potrafię.Powinnam dać mu szansę?kiedy ja nic do niego nie czuję,może jedynie litośc z uwagi na jego chorobę(depresję),którą ciągle sie zasłania,a czego ja mam juz serdecznie dosyć!

Jak sama napisałaś... pamiętają
Nieprawda, że dzieci szybko zapominają, czasami pamiętają przez całe życie. Czasami wyrastają na poharatane jednostki dorosłe. Moje dorosłe dzieci pamiętają - co nie znaczy, że twoje będą. Dlatego zamiast POŚPIECHU - proszę rozważ możliwość skorzystania z pomocy psychologa Jeśli będziesz musiała odejść, jeszcze zdążysz to zrobić, po wyczerpaniu wszystkich innych środków

Widze że jestes rozsądną kobieta MOTOSERCE.Wszystko układasz tak żeby zranic jak najmniej(dzieci).Gdyby wszyscy mieli taki podejście wchodząc w nowe związki...jestes mądrą kobieta i wiesz czego chcesz!

Staram się,dlatego zaczęłam od psychologa,od poukładania swoich mysli i celów,potem działania,a wszystko po to,aby dzieci ucierpiały najmniej,wiem,że będzie trudno.

Ja osobiście Ci kibicuje MOTO

Gratuluję;-)czy zamierzasz coś z tym zrobić?

Bardzo mądre słowa Tisha!
Pisze na waszym forum po raz pierwszy. Ale ja jestem właśnie żoną tego niby rozwodnika tzn rozwodu nie było.  Nie po raz pierwszy zostałam przez niego zdradzona, pierwszym razem mu wybaczyłam. To było w listopadzie 2010. Wybaczyłam i było cudownie. Można powiedzieć, że nosił mnie na rękach. Ale w lutym znowu zaczęło się coś psuć. Zaczął pić, robić wyrzuty i obrażać. Teraz już wiem jaka była tego przyczyna. Znowu zaczął mnie zdradzać. No i nawiązałam kontakt z ....dobrze wiecie :-), nawet się spotkałyśmy i od serca pogadałyśmy. Okazało się,że okłamywał nas obie. Nie rozumiem tylko dlaczego ją  skoro zapewniał ją, że jest miłością jego życia. Ja nie wiem co o nim myśleć, dlaczego on tak się zachowuje. Miał wszystko, dom , rodzinę ale jemu było mało. Zniszczył wszystko, a po drodze zranił nie tylko mnie! Ale skoro chciał być z inną to dlaczego ode mnie po prostu nie odszedł tylko cały czas zapewniał, że mnie kocha?
Tak sobie myślę i myślę i wydaje mi się, że on po prostu lubi pożyć innym życiem. Tzn chodzi mi o to, że mówi swoim "dziewczynom" że ma firmę, a tak naprawdę jeździ na tirach, mówi, że od roku jest po rozwodzie i mieszka w hotelu a tak naprawdę mieszka ze mną. Może być kim chce i taki jest przekonywujący, że wszyscy mu wierzą. Ja dowiedziałam się o trzech dziewczynach, ale ile ich naprawdę był wie on sam. Pogmatwana historia i może chaotycznie przeze mnie opisana ale myślę że ktoś jeszcze ma coś do napisania w tej sprawie :-)
Pamiętajcie dziewczyny, że ten wasz ideał może okazać się ostatnim palantem. Bądźcie zawsze ostrożne i sprawdzajcie!!!
Ja już go pogoniłam ale jestem przekonana że on już się pociesza i bajeruje następną.

Moto, a masz gdzie odejsc? gdzie pojdziesz z dziecmi? do mezczyzny, ktorego nie znasz. Ja tak zrobila 2 lata temu. Milosc od pierwszego wejrzenia, wyprowadzialm sie do niego za granice! na szczescie mam tu mame bo bym wyladowala pod mostem tak mnie kochal. A tez odbieralismy na tych samych falach ba 2 polowki tzw. Tez slyszalam ze Bog nas sobie zeslal. No ale moze tylko ja mam pecha. Niemniej nie odchodz do niego, badz niezalezna w razie czego. Wszystko dobrze przemysl.