Czy warto wyznać miłość facetowi, gdy nie spodziewam się wzajemności?

Wiesz, tylko czuję, że nawet jeśli nie powie nic i nic nie zrobi- bo nie oczekuję tego, naprawdę. Może chcę w ten sposób spalić ten most za sobą- bo nie będzie wtedy powrotu, bo nie odezwie się do mnie i nie będę podświadomie liczyć na cokolwiek z jego strony? Nie wiem.

Może podświadomie jednak łudzisz się, że on może coś czuje?
Dla mnie lepsza prawda, nawet brutalna, niż niewiedza.
A łudzenie się też dobrze Ci nie robi, bo widać, że się miotasz.

Jeżeli nie jesteś pewna czy chcesz mu to powiedzieć to zrób tak jak radzi Catwoman, a gdy będziesz pewna to wyślij list lub go podrzyj.

Jeśli jestes pewna, że chcesz znać prawdę już dziś, to powiedz. Będziesz miała jasną sytuację.

panna_m a może czeka Cię niespodzianka i on Ciebie też kocha, ale wstydzi się o tym Ci powiedzieć i dopiero jak się otworzysz to to zrobi?

sama stoje przed takim dylematem. ja tez wiem, ze nic z tego nie bedzie, poprostu. i wiem, ze latwo jest doradzic zeby porozmawiac a ciut gorzej tego dokonac. ja sama napisalam list ale nie mam nawet odwagi go wyslac, badz napisac tego co w liscie jest droga internetowa. ale ja zawsze bylam tchorzem;) jednak wiem, ze takie wyznanie duzo pomaga.

Nie śmiem podważać siły Twoich uczuć, ale być może powinnaś zacząć zastanawiać się nad mocą słowa, którym chcesz faceta uraczyć.
Piszesz, że "spotykaliście się, ale już się nie widujecie". A możesz doprecyzować ile to spotykanie się trwało?
Czy jakiegoś innego uczucia (fascynacja, zauroczenie) nie zaczęłaś nazywać miłością?

Przed samą sobą to już się przyznałaś.
Co oznacza, że wyznanie pomoże Ci przestać walczyć? A jak mu nie wyznasz miłości, to wtedy będzie walka? Ale z kim i o co?

Myślę, że powinnaś trochę ochłonąć. Może właśnie jak radzi Catwoman napisać list - tak na pamiątkę , tego co teraz przeżywasz.

Zastanów się też, jak zareaguje facet. Czy przypadkiem nie może Cię zranić poprzez np. wyśmianie? Jeśli jest w młodym wieku, takie reakcje są bardzo częste. Może jednak nie warto ryzykować?

Skoro nie powiedziałaś mu o tym, jak się spotykaliście, to warto chyba uznać, że teraz to nie ma sensu.

ja też mialam TAKĄ sytuację i cieszę się, że ostatecznie nie powiedziałam 8;)

różni mężczyźni różnie reagują na takie wyznania, nie ma reguły. Ja kiedyś wyznałam miłość mężczyźnie, z którym też się wtedy tylko spotykałam. Oczywiście odpisał mi (jak mogłam się spodziewać), że on sobie z tego nie zdawał sprawy, że dobrze, że mu powiedziałam, ale, że on nic mi nie może obiecać, bo się nie zaangażował, nie wspominając już nawet o zakochaniu. Z jednej strony odpisał fajnie, bo szczerze i nie wyśmiał moich uczuć, ale z drugiej strony było mi wtedy strasznie przykro. I nie wiem czy to nie zabrzmi głupio, ale wcale nie poczułam się z tym lepiej, nie poczułam oczyszczenia, a wręcz przeciwnie- takie nieprzyjemnie uczucie, że się przed nim za bardzo otworzyłam. Koniec końców przestaliśmy się spotykać jakiś miesiąc po tym wyznaniu. On wiedział, że mnie rani, więc kulturalnie się pożegnaliśmy.

Jeżeli nie jesteś psychicznie gotowa na gorzkie słowa odrzucenia (chociaż piszesz, że tak jest), to lepiej nie pisz mu tego. Poza tym jak tutaj ktoś trafnie przyznał, to ta "miłość" w przypadku spotykania się to jest zwykłe zauroczenie/zadurzenie/fascynacja. Ja z perspektywy czasu też widzę, że temu mężczyźnie, któremu wyznałam miłość, to tak naprawdę ja w nim zakochana jednak nie byłam. Ciągnęło mnie do niego, bo był ciekawym i interesującym facetem, przeżyliśmy razem parę fajnych chwil, ale miłośc to jednak coś głębszego. To zaufanie, wzajemny szacunek, a ja nie wiem czy mogłabym na nim polegać w niektórych sytuacjach.