Instynkt macierzyński. A ojcowski?

tak Babo to lenistwo
mój facet np.nie zamyka bramki na schodach,wiecznie za nim chodze i zamykam,dwa razy zdarzyło sie juz że mały był na schodach,zdążyłam go złapać - jednak tatusia niczego to nie nauczyło
nie pomaga tłumaczenie,grożenie i krzyk,dalej nie zamyka tej cholernej bramki,nawet znajomi to zauważyli
to samo jest z zapinaniem małego w foteliku,normalnie brak słów
ale gdyby coś się stało to oczywiście pewnie byłoby na mnie

Chyba nie lenistwo.
Mózg mężczyzny pracuje inaczej, emocjonalnie też inaczej reagują.
Z drugiej strony są bardziej racjonalni tam gdzie my reagujemy emocjonalnie.
Ja zawsze miałam tendencje do nadopiekuńczości w stosunku do dzieci i te zapędy (na szczęście) skutecznie hamował mój mąż
Począwszy do rozbierania dziecka z połowy ubrań, które ja na nie zakładałam przed spacerem, poprzez chodzenie po drzewach (ja umierałam ze strachu o dzieci), zabieranie dzieci od wczesnych lat w góry, na spływy kajakowe, pod namiot itp.
Jeżeli da się te różnice (między podejściem matki i ojca) odpowiednio wyważyć i osiągnąć consensus to tylko z korzyścią dla dziecka.

Rzeczywiście troszkę generalizujesz
U mnie mąż się lepiej zajmował niemowlakami niż ja. A inne kobiety "nie paliły" się do opieki.
Ale masz rację, takie zjawiska jak opisujesz też się zdarzają.

Niewykluczone

To chyba kwestia wyobraźni, tej bardziej "przyziemnej". Kobiety też nie zawsze ją mają.
Ja oczyma wyobraźni zawsze widziałam wszystkie możliwe nieszczęścia jakie spadają na moje dzieci
Mój mąż podchodzi do sprawy "analitycznie".

Ja też To jak służba ochroniarza 24 godziny na dobę

Też zauważyłam coś takiego. Poza tym ja mam wrażenie, że faceci są jednak bardziej racjonalni w tym temacie. Mnie się chce rzygać jak widzę te wszystkie matki ubierające dzieci w dziesięć czapek i warstw ubrania, latające za nimi na zmianę z jedzeniem, chusteczkami nawilżanymi, smoczkami. Dbające o to, żeby wszystko wokół było sterylne, żeby się nie przewróciło, żeby czasem nie dotknęło żadnego zwierzęcia, choćby domowego kota. Potem maja pretensje, że dzieci się przeziębiają, mają alergie na wszystko i nie chcą jeść przy stole. Mam wrażenie, że faceci się mniej przejmują pierdołami i pozwalają czasem dziecku na więcej swobody.
Co do tego, że się czasem nie potrafią zająć - jak im nikt pewnych rzeczy nie pokazał, to skąd mają to wiedzieć? Ja też bym nie potrafiła, bo nikt mi nigdy tego nie pokazał. Nie wiem jak się zmienia pieluchy, rozrabia kaszki i kąpie dzieci i też bym zapewne coś pochrzaniła.

Pewnie od tego, że jedni to czują, a inni nie. Ja mam takie podejście do zwierząt, że najbardziej nieopanowane i rzekomo agresywne zwierzaki są przy mnie zwykle potulne jak baranki. Nie wiem skąd to mam, tak jest odkąd pamiętam. Oczywiście pogłębiam swoją wiedzę na temat behawioru zwierząt i to mi oczywiście też pomaga. Możliwe, że matki w trakcie ciąży bardziej się tym interesują - czytają jakieś gazetki, książki o opiece nad dziećmi. Facetów chyba raczej rzadko to aż tak absorbuje. Poza tym one mają jednak tą burzę hormonów po porodzie i łatwiej wyczuwają przez to potrzeby dziecka, są z nim zwykle bardziej związane. U facetów zwykle to się tak bardzo nie przejawia.
Ja dzieci nie lubię, nie rozumiem, nie czuję i dlatego pewnie też zrobiłabym jakiś błąd, od którego przeciętnej matce stanęłyby włosy na głowie.

Kyntia, mam podobne przemyślenia - wciąż panuje u nas przekonanie, że samotna matka, to w najlepszym wypadku dzielna kobieta, ale samotny ojciec, to już najwyższej rangi bohater.

Coś w tym jednak jest, że nam, kobietom, łatwiej przychodzi opieka nad maluszkiem, ale być może wynika to po prostu z naszej większej delikatności i wrodzonej opiekuńczości - nas nie przeraża kruchość tego maleństwa, które musimy po raz pierwszy wykąpać czy przewinnąć, za to mężczyźni często najbardziej obawiają się właśnie tego, że zrobią dziecku krzywdę.

Hmmm... Dla mnie z kolei było to tak oczywiste i naturalne, że po prostu brałam maluszka i kąpałam, przewijałam, karmiłam - zresztą jak nie ja, to kto? Nie sprawiało mi to problemu, ale też nadmiernie się nad tym wszystkim nie zastanawiałam. Mało tego, ja nigdy wcześniej nie miałam do czynienia z małym dzieckiem, więc też nie miałam pojęcia jak te wszystkie czynności należy wykonywać właściwie - coś poczytałam, coś usłyszałam, ale w większości działałam intuicyjnie. Przyznaję jednak, że w ogóle do opieki i wychowywania podchodziłam zdroworozsądkowo - nie trzęsłam się, nie układałam w głowie żadnych czarnych scenariuszy, za to po prostu kochałam i dbałam, a kiedy było to niezbędne (w jakichś nagłych wypadkach), to zachowywałam zimną krew.

Zresztą odkąd synek pojawił się na świecie, to także męża zaangażowałam w te wszystkie czynności - zachęcałam i starałam się nigdy nie krytykować. Moim zdaniem to świetnie zaprocentowało .

Mój mąż zaraz po narodzinach synka, jeszcze w szpitalu bał się go wziąć na ręce bez becika, bo wydawał mu się taki drobniutki, ale jak wróciliśmy do domu, to właśnie on kąpał maleństwo przez pierwszy miesiąc, bo ja się bałam. Co do innych czynności zachęcałam męża i zawsze chwaliłam i to zaprocentowało tym, że mąż potrafił zrobić wszystko przy niemowlaku, a ja mogłam wyjść nawet na pół dnia.