co poradzić - poranne milczenie

mam dokladnie tak samo, tylko ja chodze wsciekla dopoki kawa nie zacznie dzialac;) do mnie najlepiej rano dluzszy czas nic nie mowic, bo warcze zamiast odpowiadac... to bywa uciazliwe, nie przecze... ale sama nie wiem co z tym zrobic

jestem sową, nie śpię do bardzo późna i najchętniej wstawałabym o 13 ale czasami się tak nie da i trzeba wstać o świcie... wtedy też czuję się tak jak to opisałaś powyżej....jeżeli Twojemu partnerowi tak zależy żebyś się odezwała nie możesz po prostu mu powiedzieć zwykłego dzień dobry kochanie? - nawet totalnie zmulonym głosem? przecież nikt Ci nie każe w 3 sekundy przejść procesu od zombi do ćwierkającej pani domu, ale jeżeli bym wiedziała że potrzebuje kontaktu słownego rano to bym się dla niego "poświęciła" ;]

żadne kłótnie mi nie w głowie... próbuję 'zacząć myśleć', myślę najczęściej o śnie albo o durnej piosence która znikąd mnie dopadła. faktycznie, wyglądam na mocno złą z rana, i moje pierwsze wypowiedzi też są zdawkowe, ale tak jak mówię, rozkręcam się...

próbuję to tłumaczyć za każdym razem gdy mnie 'atakuje' tym argumentem. Chyba mi pozostało powtarzać to samo.. rano nawet dam jakieś ciche buzi...

eh. ale pocieszyłyście mnie, że nie tylko ja tak mam z rana:)

od zawsze tak się zachowujesz? czy nie jest tak, że na początku związku rano zachowywałaś się inaczej?

Doskonale Cię rozumiem, mam tak samo, dopiero po kawie zaczynam funkcjonować. Wydaje mi się, że Twój facet trochę przesadza. Jesteś pewnie niskociśnieniowcem, więc wytłumacz mu, że to jest niezależne od Ciebie, że tak po prostu działa Twój organizm, a Ty wcale nie robisz mu na złość.

On jej a ona jego.
Zupełnie nie rozumiem jakim problemem jest POROZMAWIAĆ i oboje iść na jakieś kompromisy w tej jakże "błahej" sprawie

ja mam tak samo, jak wstaję nie mam ochoty z nikim gadać Lubię w ciszy zrobić sobie kawę, ogarnąć się delikatnie, posiedzieć po prostu w milczeniu. Nie rozumiem tylko, dlaczego Twój chłopak tego nie potrafi zaakceptować. Każdy ma jakieś swoje przyzwyczajenia, nawyki na które nawet czasem nie ma wpływu. A jeśli on nie lubi i nie potrafi zasypiać przy muzyce czy zapalonym świetle, Ty mówisz mu że musi to zmienić? Nie sądzę.

Ale co to za problem powiedziec "czesc"? Nie musisz do tego byc w nastroju czy ogarniac, to tylko jedno slowo ktore wypowiada sie na automacie. Jak cos do ciebie mowi do przytakuj albo powiedz cos w stylu "musze sie jeszcze obudzic" i tyle.

A czy możesz coś zmienić w swoim zachowaniu. Nie mówię żebyś się stała od razu rozmowna ale może małe przytulenie na dzień dobry, zniknięcie w łazience na kilka minut żeby się ogarnąć a potem w kuchni pod pretekstem zrobienia kawy.
To z jednej strony. Z drugiej poważna rozmowa, próba wytłumaczenia życiowych realiów i koniecznie próba akceptacji z drugiej strony.

Ja mam tak tylko ze 40 minut. Kawa + dwie fajki rozwiązują problem.

Normalnie masz. Mam podobnie.

Twój luby chyba znęca się psychicznie nad tobą.

Ja zauważyłam. Piszę bo wiele osób nie koniecznie nawet rano, ma problem z niskim poziomem cukru, nawet jeśli nie są cukrzykami. Mózg funkcjonuje wtedy inaczej.

Zwróciłam uwagę na wszelki wypadek, bo temat jest naprawdę archaiczny .

Całkiem możliwe, że u mnie tak to działa, bo choć cukrzycy nie mam, to jednak mam inny problem z cukrem i muszę uważać, żeby nie dopuszczać do nadmiernych wahań, być może dlatego bywają również takie poranki, kiedy wstaję i nie wiem jak się nazywam. Snuję się tak po domu dobrych kilkanaście minut i dopóki nie wezmę prysznica, nie wypiję porządnej kawy, jestem nie do życia. Na szczęście nie jest to regułą, przy czym nie ma znaczenia czy się wyspałam, czy trochę mi tego snu zabrakło.