niska samoocena i wszystko inne

Zaczne od tego, ze normalnie jestem zwykla dziewczyna, przecietna, chociaz niesmiala. Kiedys moja niesmialosc byla mniejsza, pamietam, ze zawsze bylam niesmialym dzieckiem, ale uwazalam, ze to sie zmieni, przeciez prawie pelnoletnia osoba nie powinna byc niesmiala, powinna radzic sobie w zyciu, podejmowac sie wyzwan i w ogole. Jednak na przekor moim oczekiwaniom stalam sie coraz bardziej niesmiala. Najpierw przez kolezanki, ktore byly mi bardzo bliskie, tracac je zamknelam sie tez troche w sobie, chociaz czas pokazal, ze to byly falszywe znajomosci. Jednak to mnie zalamalo bo byly czescia mojego zycia. W uplywie czasu i zapomnienia sie w codziennych obowiazkach powoli zapominalam o tym, nie bylo to dla mnie istotne, mialam tez osoby ktorym moglam zaufac, chociaz ich grono bylo oczywiscie mniejsze. Jednak poukladalam sobie wszystko i bylo w miare ok. Nastepnie weszlam w nowy etap, wszystko sie zaczelo psuc..nowy etap  czyli nowa szkola, ciezko mi bylo sie przelamac, ciagly stres w szkole,ciaglyy, moja niesmialosc sie poglebiala, doszla do tego zla sytuacja rodzinna. Zgubilam gdzieś swoje poczucie wlasnej wartosci, czulam sie gorsza od innych. Jak nigdy. Wtedy zainteresowal sie mna chlopak, ktory jednak nie byl z mojej bajki i takie tam.. no i powiedzmy ze nic z tego nie wyszlo. jednak podbudowalo to mnie troche, nie naleze do osob nieatrakcyjnych, przecietnych, znam swoje zalety, jednak wady.. ich jest mnostwo, jednak najwiecej w charakterze. Doluje mnie ta nieśmialosc, chce sie jej pozbyć. Z reguly poza szkola jestem super wygadana, przy znajomych tez jestem bardzo sympatyczna, nie jestem dusza towarzystwa, ale mozna ze mna pogadac, moge do kogos zagadac na ulicy, byc spontaniczna i w ogole, gdy poznaje nowych ludzi to tez potrafie z nimi pogadac. Normalnie, czego dusza zapragnie.. a w szkole jestem strasznie niesmiala. Nie wiem od czego to zalezy. Najgorsza jest  wlasnie ta szkola, bo pomimo, ze mam tam pare kolezanek, to jednak z innym osobami w szkole nie umiem tak normalnie pogadac, tak, nie wiem o czym mam rozmawiac, no po prostu zamykam sie w sobie, staje sie cicha szara myszka,wiem po prostu, ze musze sie zmienic, zminimalizowac moja niesmialosc, bo potem w zyciu bedzie mi trudniej... nie wiem jak to mam zrobic, pisalam to tutaj wszystko po to by chyba sie wyzalic i wiem, ze moj problem jest bardzo zagmatwany tak samo jak tresc, wiec przepraszam za to, i dziekuje tym, ktorym chcialo sie przeczytac te smety..moze ktoś napisze, swoje odczucia, moze ktos ma podobny problem, lub jak zmierzyl sie z niesmialoscia, cokolwiek.
Noo to tyle, troche mi ulzylo jak to napisalam...