uczucie, które mnie niszczy.

Moim zdaniem facet jest dziwny... być może nie śmiały, no ale przecież to Ty go zapraszałaś więc nic do tego nie ma nieśmiałość...
Moim zdaniem coś tu jest nie tak... Nie chce tutaj nastawiać Cię pesymistycznie, no ale sama pomyśl... Praca pracą, ale nie wierze, że facet któremu zależy na dziewczynie nie znajdzie raz na jakiś czas kilka chwil wolnego...
Zresztą po co Ty sobie głowe nim zawracasz... Skoro on teraz na początku znajmości nie ma na nic czasu, to pomyśl co będzie później... na nszym forum znajduje się już wiele wątków w którym dziewczyny opisują swoją samotność w małżeństwie, w którym faceta po prostu na okrągło nie ma.

a moze on zwyczajnie nie chce miec swojej kobiety?
JEst singlem i mu z tym dobrze,albo 'wiecznym kawalerem'.
Ewentualnie faktycznie interesuje go praca i nic poza nia.

Zastanow sie,bo pozniej,jak sie zakochasz bardziej,to
ciezko bedzie Ci dac sobie z nim spokoj.

Aguś, dokładnie Wiem co czujesz:) Byłam kiedyś, dawno temu w identycznej sytuacji jak Twoja. Robiłam wszystko aby zbliżyc nas do siebie. Poniżałam się przy tym strasznie. On widząc moje starania jeszcze bardziej się ode mnie oddalał, w rezultacie przestał w ogóle ze mną rozmawiać. Trwało to trzy lata! Przez ten czas odrzucałam starania o mnie innych chłopaków bo każdego porównywałam do niego i każdy na jego tle wypadał blado. W końcu zakochałam się w moim mężu i tamto zauroczenie po prostu mi przeszło. Wylałam jednak wiele łez i straciłam wiele okazji do tego aby być szczęśliwa z kimś innym. Nie warto być tak ślepo zapatrzonym w kogoś, zwłaszcza gdy ta osoba nie odwzajemnia naszych uczuć. Ja widzę to wyraznie, z tego co napisałaś, że ten chłopak nie jest Tobą zainteresowany. To przykre i boli, ale lepiej zdać sobie z tego sprawę wcześniej niz męczyc sie z tym tak długo jak ja. Nie warto:)

Last tear wiem że to co napisałaś jest mądre i cenną dla mnie informacja, w tej chwili już zaczyna do mnie docierać to jaka jest moja sytuacja , ja też próbowałam się do niego zbliżyć, ale nie robiłabym tego gdybym nie odczuwał żadnego zainteresowania moją osobą z jego strony. Wiecie ciekawa jestem co on myśli o tym jak się zachowywał . Słuchajcie były takie momenty kiedy to on do mnie podchodził i widziałam że chce porozmawiać, kiedy to on robił pierwszy krok. Nie wiem w którym momencie i co spowodowało że zmieni się jego stosunek do mnie. Ja wiem jedno nie zrobiłam nic złego a on nawet nie znalazł czasu żeby się spotkać chociażby z ciekawości, możliwości zawarcia nowych znajomości. Ja po prostu tego nie rozumiem, nie rozumiem facetów. Czy to ma być tak że to oni zdobywają a w sytuacji odwrotnej to uciekają jakby ich człowiek skrzywdził. Czy to jakiś przestępstwo chęć poznania kogoś nowego, interesującego- jak mi się wydawało.  Załóżmy  że przyjmuje moję zaproszenie, jesteśmy  przecięż dorosłymi ludźmi, poznajemy się lepiej i albo kątynujemy naszą znajomość albo nie i wszystko kończy się w zarodku. Wtedy idziemy dalej do przodu. Ja tak to rozumiem, czy dobrze ??????

Inesita, właśnie a co gdy Masz rację i zachowanie jego nie wynika z obojętności a z nieśmiałości, nie umjitności wyrażania uczuć.

Sądzę drogie panie, iż dorabiacie jakieś niepotrzebne ideologie do prozaicznej sytuacji. Odpowiedź jest prosta. Trafiłaś na osobę której się zwyczajne nie podobasz, dla której nie jesteś pociągająca. Najwyraźniej ten pociąg fizyczny,jakieś zauroczenie wyglądem jest dla niego warunkiem koniecznym dla ewentualnych kontaktów damsko męskich. To, że jest jakoby bardzo zapracowany ,to raczej zwykła acz kulturalna wymówka.

A ja się zgadzam ze Zbysiem. To jest prawda że my kobiety wkrecamy sobie cos na własne życzenie.A tutaj,że niby praca itd. a prawda jest taka ze może on poprostu nie jest zainteresowany.I nie musi tutaj chodzic o "pociąg" tylko tak ogólnie.

Poznałam Daniela przypadkowo ( wracając z sql zagadał do mnie ) zaczeliśmy pisać do siebie , po jakimś czasie zaczeliśmy się spotykać .Przyzwyczaiłam się do jego wad i zachowań . Bardzo go lubiłam ale wydawało mi się że nic do niego nie czułam... Powiedziałam o tym mojej przyjaciółce która mi poradziła żebym nie raniła jego uczuć i z nim zerwała . Zerwałam z nim 5 tygodniach   02-06 Miną tydzień od zerwania . Przy zrywaniu z nim strasznie płakałam ale nadal nic nie czułam . Jakieś 3 dni temu zaczełam myśleć że źle zrobiłam . Wczoraj mi się przyśnił a rano obudziłam się z płaczem ;(Ale nadal nie wiem czy go kocham ...Przez cały czas myślę o tym żeby się do niego przytulić i go pocałować <3 Co mam zrobić ?

Tak "To działa w obie strony", ale ktoś musi zrobić pierwszy krok.

inesita, dzięki, właśnie dokładnie tak samo myślę. Ja odczytywałam te niewerbalne znaki i jestem pewna że odczytywałam je dobrze. na pewno nic  sobie nie uroiłam.  Jeżeli chodzi o pomysł z zawalczeniem to zobaczymy czy okoliczności będą sprzyjały.

gosia, to prawda co piszesz, ja sama nieraz powtarzałam sobie, dziewczyno daj sobie spokój, szkoda twojego życia, cennego czasu, energii, zakrzątania myśli.Powtarzałam sobie, kobieto zajmij się sobą, realizuj własne zamiary , marzenia, wyjdź do ludzi. Więc próbuje robić wszystko żeby moje myśli odciągać od niego osoby, żeby po prostu nie myśleć. Czasami z czystej ciekawości chciałabym wiedzieć co robi i gdzie jest, ale to wynika może bardziej z mojej natury, charakteru, i zdaję sobie sprawę że i tak nigdy się tego nie dowiem. Po prosty szkoda mi tylko że przez jego zachowanie on nie daje nam szans, nawet być może brak jego zainteresowania moją osobą, czy brak pociągu fizycznego jak sugerował kolega nie szkodziłoby mu rozerwać się, odpocząć od pracy. Nie wiem już, co mam o tej(mojej) sytuacji sądzić, ale każda wasza wypowiedź daje mi do myślenia, pozwala spojrzeć na to z innej perspektywy, to bardzo cenne, i być może wyciągnę z nich wiedzę o sobie  która pokaże mi jak przedstawia się moja sytuacja. Wiem ze filozofuje. sory.

Fajnie że u Ciebie inesita pojawiła się szansa, a jeszcze fajniej że to z tej drugiej strony. Pozdrawiam cieplutko.

Aguś a gdybyś Ty przestałą sie nim interesować?? nie myslałabys co by sie wtedy stało?? może w koncu zwrócił by uwage na ciebie i w końcu moze zdałby sobie sprawe ze cos jest nie tak...sprobuj może wten sposób:)

gosia może jest tak że zainteresowanie z jego strony moją osobą tak jak piszesz było chwilowe, spontaniczne, i zaskoczyło jego samego. Może jego ego poczuło się dowartościowane tym że wzbudziło zainteresowanie płci przeciwnej, a może to poczucie winy, nie wspomniałam że kiedyś gdy na samym początku naszej znajomości, gdy traktowałam go zupełnie normalnie, obojętnie, jak każdego  i zwróciłam się do niego z prośbą, on z braku kompetencji w danej dziedziny odesłał mnie do kogoś innego, widziałam jak później było mu głupio z tego powodu, to było wyraźnie widać, to prawda że oczy są zwierciadłem  duszy, ja jakoś sobie poradziłam z problemem, ale wiem też że gdyby wtedy zainteresował się moim problemem z pewnością udzielił by mi odpowiedzi na prośbę. I właśnie od tego momentu  to wszystko się zaczeło.  Wiecie teraz nie ma okazji, a może jest coraz mniej kiedy możemy się zobaczyć, a ja też nie będę robiła z siebie idiotki, i nie będę ich szukać, nie powiem że bym nie chciała, ale nic na siłę, jak się pojawią, to chciała bym być na takim etapie patrzenia na niego nie jak na obrazek tylko jak na zwykłego człowieka, nie tak emocjonalnie. Czasami wole ten czas kiedy odbierałam go tak jak każdego, wtedy mogłam podejść coś zapytać, zagadać, teraz już nie potrafię. Szkoda.

I z tym bym się nie zgodziła! Bardzo często spotykamy kogoś na swojej drodze, ale nie mamy do końca poukładanych własnych uczuc. Rozmawiamy bez zobowiązań, nierzadko spotykamy się na przysłowiową kawę ale wciąż myślimy o byłej (byłym) A dlaczego miałby na Ciebie nie spojrzec? Pojawiłaś się, doszło do spotkania ale ......tak naprawdę nic ci nie obiecywał ani nic nie zaoferował. Jak wynika z połowy postów, większośc kobiet wpada w sidła tzw. "tymczasowego, zastępczego modelu".  Potwierdza to tezę, że bardzo często nie jesteśmy gotowi na nowy związek a już spoglądamy na inną (innego)! I właśnie w ten sposób dochodzi do dramatu! Angażujemy się w coś co tak naprawdę nie miało szans na przetrwanie od samego początku! Bo na chęci zapomnienia byłego partnera i próbie złagodzenia własnego bólu nie zrodzi się szczere uczucie.

Aguska, masz racje, bledne kolo i niewiadomo co myslec. Sledze Twoj watek i trzymam kciuki

Tylko jak to zrobić

Aguska, w moim przypadku bylo dobrze, a nawet bardzo tydzien temu. Dzis natomiast jest dokladnie odwrotnie. Nie mam juz sily wykrzesac z siebie nadziei. Moze i rzeczywiscie racje maja ci wszyscy ktorzy mowia, ze nie warto. Ratuj siebie, dbaj o swoje samopoczucie, rob tak, by Tobie bylo dobrze. Dochodze to wniosku, ze dokladnie dotyczy mnie tytulowe uczucie, ktore niszczy. Obys w takim za dlugo nie tkwila, jak ja...

Jak najszybciej zbieraj przysłowiowe "manatki" i w nogi. Tak naprawdę to nie masz zaczym rozpaczac! Lepiej, że tak to się przedstawiło na początku niż miałoby trwac kilka lat!! Jeszcze poznasz warościowego człowieka, który będzie wiedział czego chce i nie będzie widział świata poza Tobą! Ten nie jest wart Twojej ani jednej myśli! Uwierz, wiem co mówię bo w uczuciu, które mnie niszczyło trwałam 11 lat!! I wiesz co....po zakończeniu żałuje, że tyle lat zmarnowałam!!!!