Witam,
chcialabym sie Was poradzic, jak moglabym przekonac ojca o tym, by wydal zgode na leczenie (prawdopodobnie w szpitalu, ale moze nawet skonczy sie na przyjmowanie lekow w domu) mojej mamy?
Psychiatra stwierdzil,ze moja mame trzeba jak najszybciej poddac leczeniu (prawdopodobnie schizofrenia polaczona z depresja), ale jedyna osoba, ktora moze o tym decydowac jest tata. Ale tata ma chore wyobrazenie o jakiejkolwiek kuracji i uznal, ze moja mama nie potrzebuje tego ( kilka razy wygadal mi sie, ze uwaza, ze szpital ja zabije... ALE TO NIE SZPITAL JA ZABIJE TYLKO JEGO CHOLERNE OBAWY, STEREOTYPY I BRAK DECYZJI!!)
Ona potrzebuje lekow i to szybko, bo nawet one dzialaja tylko do pewnego momentu.. Boze, tak sie boje. Nienawisc miesza mi sie ze strachem. Nie wiem jak go przekonac, zaczynam nienawidzic wlasnego ojca.. Mowi, ze z mama jest coraz lepiej, ze super, ze nie ma problemow (musze dodac ze dziela mnie od rodzicow 3000 km) ale ja nawet przez telefon slysze, ze z nia wcale nie jest dobrze, ze to inna osoba, nie mowi jak moja mama, nie reaguje tak jak moja mama.. Ja wiem, ze to wszystko brzmi paradoksalnie, pewnie uwazacie, ze przesadzam, wyolbrzymiam.. ale ja czasem czuje, jakbym juz nie miala matki, jakby to byla obca osoba, ktorej nie moge nic powiedziec, bo boje sie jak zareaguje..Jezu, jakby mojej matki juz nie bylo, jakby umarla. Jej zachowanie jest znane na cale miasteczko, wszyscy polotkuja, widza, ze ONA POTRZEBUJE POMOCY, ze z nia jest cos nie tak.. Znajomi relacjonuja mi jej wybryki, bo ojciec udaje ze wszystko ok...
Jak mam go przekonac, Boze, jak.. Jesli ona nie dostanie lekow na czas to nic jej nie wyleczy, moj ojciec, ten idiota liczy na jakis cud, a tutaj nie ma miejsca na cud, to jest choroba psychiczna, ktora ciagnie w dol.. Boje sie tez o niego, podobno strasznie schudl, zle wyglada.. Ona jest czasem w stosunku do niego agresywna...
Boje sie, ze mu cos w koncu zrobi..
Jezu, ja sie tak boje..
Podobne tematy
I chcialam dodac, ze bardzo przepraszam, jesli zamieszczam podobny temat, ale to jest sytuacja awaryjna, potrzebuje szybkiej porady.. Prosze!
Niestety strasznie podchodzi się u nas do chorób psychicznych i nikt za nic w świecie nie chce posiadać "wariata" w rodzinie, wysłanie mamy na leczenie byłoby jednoznacznym wrzuceniem jej do tej kategorii. Rozumiem, że nie ma Cię na miejscu, może warto wybrać się do domu i jakoś spróbować porozmawiać z ojcem.
Jesteś 3000 kilometrów od domu, monitorujesz sytuację z bezpiecznej pozycji, i bardzo łatwo wydajesz opinie na temat ojca, który siedzi z chorą, i z tego co piszesz, nieobliczalną matką, sam radzi sobie z otoczeniem i boryka się z problemami. Jest to - delikatnie mówiąc - niesprawiedliwe.