Ślub dla bardziej nerwowych

A co stresuje Cię, związanego z tym dniem?

Nerwice spowodowane są lękami. Czego się boisz? Zwykle biorąc ślub zakłada się, że będzie tylko lepiej.

Pytacie czym się stresuję. Tym, że podczas ceremonii zrobi mi się słabo, nie dobrze, że będą mi się trzęsły ręce, że zaschnie mi w gardle i nie będę w stanie wypowiedzieć przysięgi małżeńskiej, że się pomylę, zająkam, pomylę imię narzeczonego lub zrobię cokolwiek innego. Boję się że spanikuję, na samą myśl dre do łazienki;p
Przyszłego męża jestem pewna, wiem że chcę spędzić z nim resztę życia ale mam przykre doświadczenia które czasem mnie jeszcze męczą.  Kilka lat temu zmarł mój poprzedni narzeczony, mój ojciec jest alkoholikiem. Bardzo przykre doświadczenia wyniosłam z dzieciństwa i młodości i boję się że coś nie wyjdzie. Tak jakby boję się być szczęśliwa, boję się żeby to wszystko się nie skończyło i żebym nie zwariowała. Lekarz powiedział tylko że to nerwica i przepisał mi hydroxyzinum, kazał brać magnez z potasem.Wiem, że sama sobie dużo wkręcam nie potrzebnie. Że za dużo myślę, wszystko analizuje, rozpamiętuje - nie potrzebnie.
Mieszkam za granicą,nie mam tu rodziny ani przyjaciół, myślę że to też mnie dołuje, za rok chcemy z narzeczonym wrócić do Pl na stałe i myślę,że wtedy będzie lepiej. Nie mam tu możliwości pójść do psychologa bo nie znam aż na tyle dobrze języka a polskiego psychologa akurat tu nie ma. Chce poradzić sobie sama tylko potrzebuję mieć kogoś kto mnie nakieruję. Podsumowując boję się tego co jest ważne, żeby kogoś nie zawieść, żeby być wystarczająco dobrą dla przyszłego męża i żeby mój organizm nie płatał mi figli.

Pamiętajmy, że osoby dotknięte nerwicą nie funkcjonują na zasadzie: "Nie bój się, ślub to nic strasznego" - "Aha, dzięki, to już się nie boję".

Ja na przykład panicznie bałam się iść do sklepu. Czego tu się bać, prawda? A mnie przy drzwiach mieszkania blokowało, wybuchałam płaczem, biegiem wracałam do pokoju i chowałam się pod stół.

Autorko, ja bym poczekała ze ślubem do czasu wyzdrowienia, a przynajmniej do czasu Waszego powrotu do Polski (bo wtedy poczujesz się lepiej).

Pelaśka, nawet jak się pomylisz podczas przysięgi, jak rozbijesz kieliszek nie w tym samym momencie co twój mąż, albo nie pokroisz dobrze tortu -NIEWAŻNE Ciesz się nie formą, ale tym czasem wspólnym. Ślub się ZAWSZE wspomina; nieważne, czy był dobry czy nie - nie pozwól sobie samej zepsuć tych fajnych chwil. Podejdźcie do tego na totalnym ludzie- tak naprawdę niewiele się to wszystko różni od wyjścia na Andrzejki do znajomych.

Gdy poziom mojego stresu sięga zenitu zaczynam się śmiać, do łez i bez opamiętania
Oczywiście podczas zakładania obrączek tak się roześmiałam, że nie mogłam się prawie do końca mszy uspokoić Mąż nawet nie próbował się na mnie patrzeć bo wiedział, że każde jego spojrzenie będzie jak katalizator. Nawet ksiądz komentował, że młoda już taka radosna ;P Na filmie słychać tylko "x przyjmij tę obrączkę... i bełkot przez śmiech, a później śmiech całego kościoła.

Myślę, że ślub jest takim dniem, że wolno nam trochę przyświrować, a każdą mniejszą czy większą wpadkę, warto traktować z przymrużeniem oka

nie mam czasu czytać całego wątku ale odpowiem co mi pomogło
zaznaczam ze nie mam zdiagnozowanej nerwicy, ale jestem tez nerwowado tego stopnia że jak się panicznie wkurze to kończy się wymiotami i też się bałam jak będzie na ślubie

to mi pomogło może i tobie się przyda:
- wypij rano lampkę szampana ( przed fryzjerem i całym szumem jakiego za chwile byćmoże doswiadczysz) - pomaga :-)
- zadbaj o to o co możesz zadbać i jak najwięcej zaplanuj tak byś była sopkojna i nie musiała ganiać za niczym w dniu slubu (jesli ci to pomoże ustal nawet kolor kwiatków na torcie, zlec dekoracje, przerzuć na sale przywiezienia ciast i rorta - jeśli to niemozliwe niech zrobi to cukiernia, boisz sięo ojca ktory to mazajmować sie alkocholem- jako ojciec panny m - przerzuć obowiązek na świadka)
- biosz się o przysięge i kościół (wyobraź sobie ze wszyscy sa wbieliźnie- mi pomogło do tego stopnia, że aż zachciało mi się śmiać)
- i pamiętaj ślub jest przedewszystkim dla Ciebie - daleka kuzynka albo ciocia z afryki nie zwróci uwagi na niedociągniecia, ktore ty zauażysz
- nawet jeśli poczujesz sie słabo i zechcesz wyjsc z koscioła - no to cz?!!!!!! zawsze mozesz za chwile wrócic !!!!! - to Twój dzień i to czy zrobisz wszystko jak w katalotu to tylko od Ciebie zalezy, a czy bedziesz przez to mniej kochać męza - nie
- stres zawsze jest mniejszy lub wiekszy i twoja przypadłosć nie musi zawazyc nad tym czy ślub bedzie udany, większość panien młodych się denerwuje :-)
głowa do góry to TWÓJ dzień i bedzie dla Ciebie kazda chwila, nawet jak sie podkniesz to co? :-)) bedzie smiesznie i tyle :-) a tyza pare sekund bedziesz sie siac z tego co nie wyszło i pamietac to co było idealne

Młody na pewno wie co dolega jego wybrance i wie jak bardzo sie denerwuje ( a opcja zaczerpniecia powietrza jest lepsza niż omdlenie czy zwymiotowanie na białą uknię) :-)

O ile wiem, to i nawet ślub kościelny może trwać z jakieś 10-15 min...

Jak cię to pocieszy to też mam podobne obawy do Twoich, a największą z nich jest, że się potknę w kościele i zatnę przy wypowiadaniu przysięgi Jakieś dwa lata temu nie wyobrażałam sobie ślubu kościelnego, wmawiałam sobie że to nie dla mnie, że stres mi na to nie pozwoli. A co najlepsze to nikt by nie powiedział że ze mnie taki cykor. A teraz im bliżej tym jakoś się z tym oswoiłam i nawet nie mogę się doczekać fajnej zabawy Raz się żyje.

nasz "dzień" jest za tydzień i jest ze mną coraz gorzej...mam momenty że wybucham płaczem na samą myśl. boję się że zepsuję mojemu R. ten dzień. po prostu sama świadomość że wszyscy dookoła patrzą i patrzą, że będę w centrum uwagi...nie umiem sobie wmówić że to nic takiego! dodatkowo mam obawy co będzie po. nie mogliśmy urządzić mieszkania, musimy wszystko załatwić po weselu, a wygląda na to że R. 10 dni po wyjedzie służbowo za granicę i zostanę sama, w nowym miejscu...nie wiem, ale przeraża mnie to i nie umiem się cieszyć, a wszyscy dookoła już przygotowują i pytają czy się już stresuję...zastanawiam się na tabletkami uspokajającymi...

Nawet, jak coś się stanie, to potem i tak będziecie się z tego śmiać Kuzynka koleżanki pomyliła właśnie przysięgę i zamiast "nie opuszczę cię aż do śmierci" wyszło: "i NIE ODPUSZCZĘ CI aż do śmierci" i nikt się nie przejął, mało kto to zauważył.

donatella000 daj znać jak  poszło:)

Oo..nie ma się czym stresować.. Ja na szczęście byłam wyluzowana od początku do końca.. Zero nerwów, stresu, płaczu..
Jedynie na słowach przysięgi małżeńskiej się zaciełam:) Cały czas byłam wniebowzięta:)
Ale miło było popatrzeć jak mojemu mężowi zakręciły się w oczach łezki podczas błogosławieństwa..

Jeszcze raz wam wszystkim dziękuję:)
Czytam to co mi napisałyście po kilka razy i jest dobrze:):)

Hehehe Bubuś rada na miare złota;p uśmiałam sie;)

Ostatnio znowu miałam moment gdzie zaczęłam panikować.Znów wydawało mi się że zemdleje,będzie mi nie dobrze albo nie będę schodzić z kibelka. Dość szybko udało mi się nad tym zapanować. Pomyślałam sobie, że ludzie którzy przyjdą (z tej dalszej rodziny)tak naprawdę mają gdzieś te wszystkie szczegóły nad którymi ja się zamartwiam. Oni tego nie zauważą. Wiem sama po sobie jak idę na wesele, nie przejmuję się tym wszystkim co teraz dla mnie jest ważne. Po prostu idę na wesele, cieszę się szczęściem młodych i nie interesuje mnie czy przy przysiędze sie pomylili, czy ktoś się potknął, itd. Takie rzeczy po jakimś czasie wspomina się jako smieszną anegdotkę.

Hehe Bubuś  faktycznie taka sytuacja może rozluźnić atomosferę... Pamiętam jak mój brat się denerwował i na przysiędze takim ściśniętym głosem mówił i wkońcu wydusił z siebie" i że cie nie dopuszczę aż do śmierci" to rozluźniło sytuację, wszyscy zaczęli się śmiać, on tez i potem był luzik;)

Witajcie!! Już po;) po Naszym Wielkim Dniu;) Wszystko było idealne,wspaniałe,cudowne i nic złego się nie wydarzyło;) Stresik był, ale nie taki paraliżujący, bardziej taki naturalny. Byłam prze szczęśliwa, przysięga przeszła gładko, nie było mi słabo, pogoda była świetna. Teraz już inaczej bym do tego wszystkiego podeszła, zmarnowałam piękny czas narzeczeństwa na nerwy i stres a nie potrzebnie. Dziękuję Wam wszystkim za wsparcie bo bardzo dużo mi pomogłyście;*

GRATULACJE!!!