Miłość jest dla idiotów

Zacznę może od początku.30 lat temu poznałem wspaniałą dziewczynę.To było wspaniałe wielkie uczucie,jej i moja pierwsza wielka miłość.Było nam razem cudownie.Myśleliśmy o ślubie.Niestety z mojej winy nasz związek się rozpadł.Na weselu jej koleżanki na jej oczach pocałowałem inną dziewczynę.Sam do dzisiaj nie wiem jak to się stało.Ewa nie potrafiła mi tego wybaczyć.Nie pomogły naręcze kwiatów,przeprosiny,ani żadne inne zabiegi.Postanowiła się rozstać.Po 3 miesiącach wyszła za mąż za innego.To było okropne wciąż ją kochałem i nie mogłem już nic zrobić.Los rozdzielił nas jeszcze bardziej ona wyjechała do Niemiec.Mnie powołali do wojska.Nawet twarde żołnierskie życie nie pomogło mi w zapomnieniu.Bez przerwy miałem jej obraz przed przed sobą.Na,którejś przepustce poznałem inną dziewczynę nie myślałem wtedy o niej poważnie,chciałem po prosto mieć kogoś z kim mógłbym miło spędzać czas na przepustkach.Dziewczyna ta pochodziła z patologicznego domu jej ojciec z matką bez przerwy pili.Gdy alkohol zabił jej matkę postanowiłem jej pomóc i wyrwać ją z tego domu.Chciałem też przy jej pomocy zapomnieć o Ewie.Po kilku miesiącach wzięliśmy slub i wyjechaliśmy do mojej rodzinnej miejscowości.Urodziła mi 4 dzieci,jednak mimo to nic się między nami nie układało.Nigdy nie potrafiła dać mi ciepła jakiego pragnąłem.Znowu zacząłem coraz częściej wspominać tamtą miłość,którą straciłem lata wcześniej.Któregoś dnie odnalazłem ją na Naszej Klasie,zaprosiłem do znajomych,przyjęła zaproszenie.Okazało się że jej też w życiu nie wyszło,miała dwóch mężów i czworo dzieci.Ona również żałowała tamtej straconej miłości.Wtedy to była tylko rozmowa.Byłem żonaty i miałem jeszcze dwoje dzieci do wychowania.Jednak gdy po raz pierwszy rozmawialiśmy na skaypie coś pękło,wszystko wróciło ze zdwojoną mocą.Powiedziałem wszystko o niej mojej żonie prosząc ją aby mi pomogła walczyć z tym uczuciem.Potrzebowałem wtedy ciepła,miłości i zrozumienia.Niestety zamiast tego codziennie moja żona serwowała mi kpiny,szyderstwa i krzyki.Gdy straciła pracę wyjechała do córek do Anglii.Zostałem sam z dwójką chłopców 18 i 15 lat.Codziennie przez długie godziny rozmawiałem z Ewą i cieszyłem się że widzę jej twarz na monitorze komputera.Rozmawialiśmy o wszystkim nie mieliśmy przed sobą żadnych tajemnic.W końcu ponownie jej wyznałem miłość.Ewunia wyznała mi że czuje to samo.Postanowiliśmy się spotkać.Pojechałem sam do Niemiec naszego przywitanie nie jestem w stanie opisać.Od naszego rozstania minęło 30 lat a my staliśmy w uścisku przez pół godziny i płakaliśmy jak małe dzieci.10 dni ,które spędziłem u niej były cudowne.Spacery za raczkę,pocałunki,przytulanki.Postanowiliśmy już na zawsze pozostać razem.O wszystkim powiedziałem żonie.Wróciłem do kraju aby pozamykac wszystkie sprawy,praca,mieszkanie itd.Dalej codziennie rozmawialiśmy po 10 godz.Oboje uznaliśmy że zanim wyjadę na stałe musimy się jeszcze raz spotkać.Tym razem pojechałem z synem i znowu było wspaniale.Syn pokochał Ewunię tak samo jak ja nie opuszczał jej nawet na krok.Uznaliśmy wtedy że syn pozostanie z nami po powrocie do Polski obaj nie mogliśmy się doczekać kiedy już pojedziemy do niej na zawsze.Starszy syn miał lecieć do żony do Anglii.A my czyniliśmy gorączkowe przygotowania.Wypisałem syna ze szkoły,z domu sprzedałem co wartościowsze rzeczy.W pracy załatwiłem bezpłatny urlop do końca roku.z żona ustaliliśmy ze wezmiemy rozwód bez orzekania o winie.Początek naszego nowego wspólnego zycia był wspaniały.Syn zaczął naukę w niemieckiej szkole ucząc się języka a ja zacząłem szukać pracy.W Polscy byłem szanowanym fachowcem siedzącym w biurze tam byłem gotów podjąć jakąkolwiek pracę fizyczną,cel był tylko jeden chciałem być szczęśliwy już do końca życia.Niestety brak języka okazał się barierą nie do pokonania.Brak pracy oraz nie orientowanie się w otaczającej mnie niemieckiej rzeczywistości spowodował żer Ewa chodziła smutna,zamyślona,większość czasu przebywała tylko z dziećmi.Ja chodziłem zły i osamotniony.Cudowne były w dalszym ciągu już tylko noce.Po miesiącu podjęliśmy wspólną że ja wracam do pracy do Polski a mój syn zostaje z nią i kontynuuje naukę.Następnego dnia przyszły jakieś papiery z niemieckiego urzędu pracy do wypełnienia,nie wierząc już w żadne powodzenie w poszukiwaniu pracy podszedłem do tego bardzo lekceważąco,Ewę to strasznie zdenerwowało nie odzywała się do mnie przez cały wieczór.W nocy nie dała się nawet przytulić.Rano sytuacja się nie poprawiła.Na moje przeprosiny powiedziała że wszystko zepsułem i że ona wszystko już skreśliła nerwy mi wtedy puściły całkowicie.Uderzyłem ręką w parapet i wybiegłem do innego pokoju rycząc w głos jak niemowlę.Wyjeżdżałem po czterech dniach przez ten czas Ewa się do mnie wcale nie odzywała.Dopiero przed samym wyjazdem powiedziała mi że w poprzednim małżeństwie była bita i poniewierana,dlatego odeszła od męża,i nie chce już po raz drugi tego przechodzić.Dlaczego nie powiedziała mi tego wcześniej,na pewno bym się inaczej zachował.Wróciliśmy do prawie pustego mieszkania,targa mną rozpacz i bezsilność.Nic nie mogę ani jeść ani pić.Piszę do niej po kilka SMS-ów dziennie,na żaden nie dostałem odpowiedzi.Nie wiem co mam robić żeby ją odzyskać.Rozwaliłem całe dotychczasowe życie i nie wiem czy kiedykolwiek się z tego wszystkiego otrząsnę.Za chwilę obaj chłopcy lecą do żony a ja zostanę sam jak palec w pustym wielkim mieszkaniu.Mam 53 lata i nie mam już siły zaczynać wszystkiego od nowa.