Prosze was pomóżcie mi ;(

Ważne pytanie, jakie warto sobie zadać: jak widzisz ten swój problem? Czemu Ojciec tak na Ciebie reaguje? Co sprawia mu cierpienie?

Dwa czynniki naturalne sprzyjają Twojemu uwolnieniu, a trzeci wymaga wiele pracy. Samo uwolnienie od Ojca wcale nie oznacza jednak dla Ciebie uwolnienia od problemu Ojca, który już jest w Tobie. Ten problem zaburzonej relacji będzie miał wpływ już zawsze. Chodzi jednak o takie przepracowanie tego problemu, żebyś mogła uwolnić się od przykrych konsekwencji i niebezpieczeństw. Jeśli będziesz się chciała zbyt pochopnie uwolnić od Ojca to zapewne, jak w wielu takich przypadkach, wpadniesz w sidła nowych problemów.

Działaniami sprzyjającymi uwolnieniu od problemu Ojca jest nabycie wiedzy i doświadczenia, poznanie siebie i swoich możliwości działania. Nauka jest dla Ciebie szansą, poszukanie grupy wsparcia jest koniecznością (taka jak DDA przy AA).

Marisa, ucieczka nie zawsze daje dobre wyniki. Zdarza się ( i jest to obecne w wielu wątkach na tym forum), że młoda dziewczyna, uciekając od swego Ojca, wpada w ramiona kogoś, kto tylko potęguje jej problemy.

Czytam i zastanawiam się w jakim jesteś wieku? nie wiem czy dobrze myślę że jesteś nastolatką..?
Porozmawiaj o tej sytuacji z psychologiem szkolnym, lub wychowawcą - mogą pomóc, wesprzeć Cię w uświadomieniu matce co się dzieje w Twoim domu. Może być, że Twoja matka też ma dość i to jest tylko kwestia wyprowadzki od alkoholika, rozwodu.
Zgłoś też z matką sytuację dzielnicowemu, zapytaj o pomoc - za każdym razem gdy jesteście w niebezpieczeństwie dzwoń na policję.

Inna - ja nie piszę o ucieczce tylko o rozwodzie jej matki i wyprowadzce razem z córką od agresora.
Matka zapewne jako osoba współuzależniona nawet nie widzi jaka krzywda dzieje się jej dziecku..

Spróbuj zgłosić się razem z mamą na terapię DDA, DDD. Możecie to zrobić na początku po cichu, tak żeby ojciec nie wiedział, a później taka terapia doda Wam odwagi, aby odejść od niego. Jest wielu ludzi, i wiele instytucji które mogą Wam pomóc, wystarczy to zgłosić. Skoro jesteś taka skryta to czas najwyższy się przed kimś otwiorzyc - jeśli płaczesz, to znaczy, że Twoja psychika z tym walczy. Nie ma się co wstydzić łez, są ludzką rzeczą. Poczytaj w internecie o DDA , naucz się być asertywna. Samej wiem, że będzie Ci ciężko, dlatego psycholog, jest tu moim zdaniem najlepszym rozwiązaniem. Nie każdy jest taki sam - może wtedy źle trafiłaś. A jeśli chodzi o samookaleczanie to jest to problem psychiczny, który moim zdaniem należy również skonsultować z psychologiem bądź nawet psychiatrą.

Psycholog nie zmieni Ci ojca, nie da pięniedzy itp. ale pomoże Ci być silniejszą. Nie wiem co jeszczę mogę Ci poradzić, bo każda forma pomocy jaką Ci podałam jest zła. Ale wiedź że sama sobie z tym nie poradzisz.

Wiesz jestem a właściwie jeszcze nie dawno byłam w nie mal że identycznej sytuacji. Wiem jak to jest, bo mój ojciec też pije, wyzywa nie tylko mnie, ale też moją mamę, straszy że spali nasz dom bo już ma nas dosyć, bo ja nie chodzę do kościoła i nie jestem jego idealną córeczką, wmawia mi że nic w życiu nie osiągnę. Do jakiegoś czasu strasznie to przeżywałam, robiłam głupstwa nawet chciałam popełnić samobójstwo, ALE TO NIE JEST ROZWIĄZANIE ! spróbuj go ignorować, słuchawki w uszy i słuchaj muzyki jak krzyczy lub Ci ubliża, zamknij się w pokoju albo wyjdź gdzieś na spacer tylko nie słuchaj jego gadania, bo wiesz to Cię jeszcze bardziej dołuje wiem z doświadczenia. Tyle, że u mnie jest trochę inaczej on zachowuje się tak tylko po alkoholu  na szczęście ostatnio przestał pić. Możesz też z nim porozmawiać, o tym że to Cię boli jak on Cię traktuje, że kochasz go bo jest Twoim ojcem i nie chcesz żebyście mieli takie stosunki w rodzinie, ja tak zrobiłam porozmawiałam z moim ojcem jak dorosły z dorosłym i trochę do niego dotarło, zmienił się.
Natomiast jeśli nie możesz dość do niego nawet rozmową to musisz przez to jakoś przejść, skończ szkołę abyś mogła później znaleźć dobrą pracę, mieć możliwości aby się wyprowadzić i pokaż mu że jeszcze osiągniesz w życiu więcej niż on. Uwierz w siebie!

Wiem, że sama nie dasz rady i sama sobie z tym nie poradzisz. A skąd wiem? Bo moja matka też jest alkoholiczką, tyle że nie pijącą. Alkohol doprowadził ją do udaru, w dodatku choruje na miażdżycę i tylko dlatego przestała pić. Życie z alkoholikiem jest bardzo ciężkie. Ja im szybciej wyniosłam się z domu. Wyprowadziłam się do swojego obecnego partnera i ojca mojego dziecka... też w między czasie się uczyłam. Toksyczność tego domu mnie zabijała i myślę, że Ciebie też coraz bardziej wyniszcza. Możesz mieć inne, lepsze życie... wystarczą chęci - a chcieć to móc. Może masz rodzinę, która by mogła pomóc w takim razie?

Dlatego zrób coś dla siebie i poszukaj pomocy tak jak Ci mówiłam. Przez chwilę może być ciężko, ale później będzie tylko lepiej. Jeśli się przełamiesz to dalej samo poleci...

Najlepiej, abyście razem z mamą napisały pismo do prokuratury. Prokurator wezwie ojca na rozmowę i podejmie odpowiednie działania. Natomiast jak ojciec ci grozi, jest bardzo agresywny, to nie bój się wezwać policji. Właśnie przez brak reakcji  na groźby i awantury, dochodzi do tragedii takich jak chociażby ostatnio w Wołominie. Więc weź się koniecznie w garść i działaj!!!

zabijesz się i co Ci to da-zostawisz mamę samą w tym bagnie, zamiast uznawać się za słabą psychicznie zacznij myśleć w innej kategorii...mam to samo w domu, ale do tego dochodzi moja matka... przestałam się przejmować tym jak wyzywali od najgorszych, tak ja również chciałam się zabić, ale co by to dało zostawiłabym przyjaciół, braci itp. TY TEŻ NIEE MOŻESZ SIĘ PODDAĆ TYLKO DLATEGO ŻE JAKIŚ DUPEK NIE DORÓSŁ DO BYCIA OJCEM. RZUCA SIĘ DO CIEBIE LUB TWOJEJ MAMY-DZWOŃ NA POLICJĘ NAGRYWAJ ITP. A PÓŹNIEJ ZŁÓŻCIE POZEW O ZNĘCANIE SIĘ NAD RODZINĄ
A TY SKOŃCZ SZKOŁĘ I UDOWODNIJ ŻE NAWET Z TAKIEGO BAGNA MOŻNA WYJŚĆ Z HONOREM I DUMĄ NIE JESTEŚ GŁUPIA SKORO ZOSTAŁY CI TYLKO 2 LATA SZKOŁY   

MAM 19 LAT PRZESZŁAM PRZEZ TO SAMO CO TY JEŚLI CHCESZ POGADAĆ O PROBLEMACH PODAJ SWÓJ E-MAIL MOŻE CI ULŻY JEŚLI POGADASZ Z RÓWIEŚNICZKĄ KTÓRA WIE CO CZUJESZ

Piszesz że twoje dzieci cierpią. I pozwalasz na to?! Psycholog jest w takich sytuacjach pomocny, ale dobro dzieci na pierwszym miejscu.  Z alkoholikiem jest się na WŁASNE życzenie! Tylko osoba ubezwłasnowolniona nie może podejmować decyzji!  Każdy jest  kowalem własnego losu i decyduje jak żyć.

NIE PRZEJMUJ SIĘ TYM DO MÓWI TEN D=U=P=E=K  NIECH TWOJA MAMA POSZUKA PRACY ZAŁATWI WAM MIESZKANIE Z URZĘDU MIASTA TYLKO ZMOBILIZUJ JĄ DO TEGO.  NAJLEPIEJ POKAŻ JEJ TĄ ROZMOWĘ NA FORUM NIECH ZOBACZY ŻE JEJ DZIECKO CIERPI

I takie myślenie powoduje potem najróżniejsze rodzinne tragedie, z zabójstwem włącznie!  Jeżeli pozwala się takiemu typowi na  przemoc fizyczną i psychiczną, to nic dziwnego że czuje się on bezkarny i może dalej terroryzować całą rodzinę!  Już wcześniej napisałam, sprawę trzeba zgłosić prokuratorowi! Inaczej nic się nie zmieni  i oby nie doszło do tragedii!  A wogóle to po co opisywać takie sytuacje i czego się tu na forum oczekuje, skoro i tak nie ma się zamiaru nic robić by zacząć żyć normalnie?

Można wnieść sprawę do sądu o przyczynianie się do zaspokajania potrzeb rodziny (alimenty na Ciebie i mamę), nawet poprzez wypłatę wynagrodzenia do rąk mamy

Dziewczyno to standardowe fizyczne i psychiczne znęcanie się. Zobacz, co stało się w Wołominie. Też chcesz tak skończyć ? W sprawie karnej można uzyskać zakaz zbliżania się ojca do Was i nakaz opuszczenia przez niego wspólnie zajmowanego domu.

Animus, czy nie uważasz, że samopoczucie Niki jest skutkiem zachowania jej ojca (tak , tak specjalnie z małej litery)? Niki ma podane pewne rozwiązania, które wraz z matką może, lecz nie musi zastosować. tak jest np. z nakazem  opuszczenia lokalu - to oznacza , że to jej ojciec będzie musiał się wyprowadzić, a ona z Mamą zostaną w swoim mieszkaniu.

Mama ciągle szuka pracy ale bez skutku.. Nie musze jej nic pokazywać powiedziałam jej że zaluje że sie urodziłam i mam gdzieś takie życie bo to sie na moim zdrowiu odbija nie moge zasnąć a jak już zasypiam to mnną rzuca codziennie mam koszmary budze sie w nocy i mam takie lęki że nie moge.. Ale mama chyba myślała że mówie tak tylko pod wpływem emocji.. Oczywiście, zrozumie mnie ale żadnych kroków nie podejmie, już mówiłam żeby sie wyprowadzić coś wynająć alboo nawet do brata jechać i pracować tam.. To nie bo ja mam szkołe- ok rozumiem ale czuje sie tak jakby sie ze mną nie liczyła.. On ostatnio bardziej stosuje przemoc psychiczną chce mnie zamykac w domu izolować od innych, robić ze mnie jakiegoś lenia- nieudacznika i to mnie dobija już wolałabym żeby mnie uderzył niż wyzywał itp Kiedyś powiedział że jak jego kolega (Z którym sie nie lubia) zrobi mu sprawe w sądzie to że do tej sprawy nie dojdzie bo najpierw kolega pójdzie a później on (chodziło mu że go zabije a potem siebie) i nie był pijany.. Opisuje to tutaj bo mi chociaż troche ulży, Wy zrozumiecie i staracie sie pomóc a wtedy będę mogła z mamą porozmawiać i może coś da sie zmienić.. I wasze propozycje nie są złe, nie mam wymówek tylko co ja moge jak mama go nie chce zostawić? mówi że na ten dom pracowali razem i by go napewno nie wyrzuciła bo tak sie nie robi.. Nie dogadam sie z nią bo ona nie widzi problemu.. A policje nie obchodzą sprawy rodzinne mogli by go tylko zabrać ale co z tego jakby na drugi dzień wrócił.. a wtedy to nie wiem co by nam zrobił.. nie znacie mojego ojca na niego to nie działa.. Chciałabym sie tak wszystkim nie przejmować mieć gdzieś co mówi ale nie wiem jak sie tego nauczyć- o ile sie da..

Lucinda, otóż nie uważam, bo nawet Ty użyłaś pojęcia samopoczucie. Nasze samopoczucie zależy właśnie od nas samych, bo inaczej nie jest już samopoczuciem. Nieco lepiej definiuje to zjawisko pojęcie self-concept, co tłumaczone jest w literaturze psychologicznej jako obraz siebie, ale w języku polskim zanika ten konceptualny wyraz, a w tym obrazie siebie chodzi o to, co my na swój temat myślimy. Obraz siebie kształtowany jest w procesie wychowania i na nasz obraz siebie mają wpływ inne Osoby, ważne dla nas. Nie zmienia to jednak faktu, że w tych samych warunkach dwie różne Osoby wcale nie mają dokładnie takich samych myśli o sobie, czyli jednak ich własny umysł, system emocjonalny, charakter, temperament są czynnikami ważniejszymi od warunków środowiska.

W tym względzie wiele w ostatnich latach zmieniło się w psychologii.

Nigdy nie ma tak, żeby Ojciec (tak, specjalnie z dużej, bo żadnego Człowieka nie można umniejszać i nie szanować, bo właśnie wtedy może stać się agresywny), choćby nie wiem jako był dominujący, budował jedyną relację z Córką. W naszym życiu jest całe mnóstwo relacji, wzajemnych interakcji (akcji i reakcji), które wzajemnie są ze sobą powiązane i tworzą sieć powiązań. Ojciec Niki także tkwi w jakiejś sieci (napisała o tym Niki w swoim ostatnim poście) i gdyby Córka potrafiła nawiązać nić porozumienia, wyraziła zainteresowanie, współczucie (nawet nie jako Córka, ale czysto Ludzkie), to wtedy cała relacja się zmienia. Właśnie na tym polega każda terapia:

NIE MOŻEMY DOMAGAĆ SIĘ OD ŚWIATA, ŻEBY SIĘ ZMIENIAŁ WEDŁUG NASZEJ WOLI, ALE MOŻEMY ZGODNIE Z WŁASNĄ WOLĄ MODELOWAĆ SWOJE ZACHOWANIE I WTEDY MOŻEMY LICZYĆ NA TO, ŻE OTOCZENIE TO ZAUWAŻY.

To jest sposób na zmianę świata.

Nie można umniejszać roli Matki w tej sytuacji, bo przecież Ona także tam jest obecna. Może to tylko moja fantazja, ale wydaje mi się, że reakcje Niki są podobne do reakcji Matki, która nie reaguje, tylko próbuje się przystosować. Podoba mi się postawa etyczna Matki: dobrze, że wie, czego nie chce zrobić, ale to zaledwie połowa sukcesu, bo czasami warto wiedzieć, co można zrobić. Unikanie czynu nieetycznego nie likwiduje konsekwencji zaniedbania.

Być może cały stan emocjonalny Niki jest szansą dla całej trójki, jeśli Niki znajdzie taki sposób uporania się z problemem, że to uzdrowi nie tylko Jej zranienia, ale także relację z Ojcem i relację Matki z Ojcem.

Nie dalej jak tydzień temu rozmawiałem z pewną Kobietą, której historię poznałem pół roku temu. Od trzech lat żyje inaczej, a ostatnio mówiła, że to na co się zdecydowała, to porzucenie lęku. Lęk był w Niej, choć powodował go Mąż alkoholik.

Wszelka pomoc instytucjonalna opiera się na izolacji, ale izolacja trędowatych nigdy nie była metodą leczenia. Dziś "niebieska karta" wyklucza z życia społecznego, ale już od dawna wiadomo, że taki system jest sam w sobie wadliwy. Tworzy się współczesnych "trędowatych", przez co reszta wcale nie jest wolna od lęku przed trądem. Podobnie w systemie penitencjarnym odchodzi się już od pojęcia resocjalizacji w izolowanych zakładach karnych. Nauka już o tym wie, ale system izolacji zbłądził pod strzechy i znajduje swoich wyznawców wśród wielu "radców" na forach internetowych.

Inna 22, to jest dobry pomysł, ale wszystko w sieci jest jednak anonimowe i nikt za to nie bierze odpowiedzialności. Dlatego lepiej wzbogacać swoją wiedzę przez lekturę książek, a o nich dowiedzieć się w sieci. Kiedy pójdziemy o krok dalej i chcemy dopasować ogólne treści badań do naszej sytuacji, to jednak lepiej oprzeć się na rozpoznaniu terapeuty. Znam przypadki chirurgów, którzy sami sobie zoperowali wyrostek robaczkowy, ale jednak nie jest powszechna umiejętność i lepiej skorzystać z pomocy innego chirurga, co nie wyklucza własnego udział w wyzdrowieniu, na co na pewno dobrze robi znajomość medycyny i anatomii.

Ile masz lat, jesteś pełnoletnia??? Jeśli tak to porozmawiaj w szkole z wychowawczynią o jakimś internacie, potem idź do MOPS-u tam opisz sytuację dostaniesz pieniądze na życie, uwolnisz się od ojca a może i twoja mama przejrzy na oczy jak się wyprowadzisz. Spokojnie skończysz szkołę a potem możesz gdzieś wyjechać albo szukać pracy na miejscu.

Rady to najlepiej dawać sobie. Dzwoń na policję i pisz do prokuratora sama w każdej sprawie to się przynajmniej przekonasz o efektach takich działań.

Trudno żebyś coś więcej widziała w sytuacji, gdy patrzysz tylko w monitor komputera i wydajesz wyroki podobne do tych, które wydaje prokurator patrząc w papierki, zamiast w oczy Człowieka.

To są właśnie te dwie optyki i różne ich efekty w rozumieniu świata Ludzi. Czary mary, hokus pokus, zaklęcie, paragraf i zmiana. A ty Człowieku potem żyj w jeszcze bardziej popapranej sytuacji.

Po pierwsze,  to autorka postu chyba po to tu pisze, ponieważ właśnie oczekuje porad. Więc nie wiem czemu cię to tak dziwi, że jej coś doradzam. Po to jest to forum. Po drugie, twój sposób wysławiania się, jest jakiś taki specyficzny i mało można z tych twoich postów zrozumieć. Popierasz zachowanie ojca autorki? Masz prawo. Ale ja również mam prawo poradzić jej jak trzeba postąpić w takiej sytuacji. A doświadczenie w sprawach prawnych mam spore. A jakbyś był w podobnej sytuacji jak autorka postu, to co, usiłował byś być grzecznym synkiem,  padł byś przed tatusiem na kolana i prosił go o rozmowę?  I jeszcze pytanie : po co według ciebie istnieje policja i prokuratura, skoro nie warto ich powiadamiać w takiej sytuacji?

kasiasosnowska, aby zadać swoje pytanie, należy wybrać właściwe miejsce na forum, Ty natomiast zrobiłaś to zupełnie przypadkowo. Bardzo proszę o zapoznanie się z naszym regulaminem.
Pozdrawiam, Mod. Olinka

Okropna sytuacja. Zasadniczo zalezy ile masz lat. Jezeli jestes niepelnoletnia mozesz sie postarac powiadomic sluzby socjalne, bo po prostu Twoj ojciec najzwyczajniej sie nad Toba zneca. Jezeli jestes powyzej 18- nastki, policja w sytuacji podbramkowej, a najlepiej wyprowadzka, jak najszybciej, chocby tylko do internatu zalatwionego przez MOPS.

Twoj ojciec jest uzalezniony, a mama wspoluzalezniona. Nie liczylabym na jej pomoc, bo po prostu sama jest zbyt slaba, by sie z tego ciagu wyrwac. Uciekaj dziewczyno. Nie daj sie gnebic. Nikt nie ma prawa robic Ci piekla z domu rodzinnego.

Animus, az przykro mi Cie czytac, bo takie bzdury piszesz, ze sie noz w kieszeni otwiera. Najlepiej napisz, ze Niki jeszcze powinna tatusiowi piwko/wode przynosic i przepraszac, ze zyje. Shame on you.

To po co tu dziewczyno piszesz?  Szkoda czasu, twojego i internautów. Skoro wiesz lepiej,  rób jak uważasz. Powodzenia.