Witam kochane kobietki:) Jestem tu nowa i jeszcze nie bardzo orientuję sie na tym forum, dlatego jeśli podobny wątek już był, albo jeżeli piszę go nie w tym dziale co trzeba to bardzo przepraszam.
Jestem z moim wspaniałym mężczyzną juz prawie 4 lata, a miesiąc po ślubie. Jest moim pierwszym poważnym partnerem. Ja dla niego niestety nie. Miał juz przede mną dziewczyny, w tym z jedną sypiał. No i właśnie tu znajduje się mój problem. Od jakiegoś dłuższego już czasu nie daje mi spokoju jego przeszłość. Ciągle o tym myślę, zadręczam się, rozpamiętuje to, co wiem o relacjach jakie łączyły go z tamtymi dziewczynami... Istny koszmar. Nie chcę tego, ale to jest silniejsze ode mnie. Czasami żałuję, że w ogóle kiedyś byłam taka ciekawska i pytałam go o poprzednie związki. Nie wiem jak mam odgraniczyć przeszłość od terazniejszości. Miałam nadzieję, że po ślubie to się zmieni, że wtedy już naprawdę będę się czuła wyjątkowa na tle tamtych gdyż to ja zostałam jego żoną. Niestety nic sie nie zmieniło. Wiem, że moja zazdrość wynika poniekąd z mojej niskiej samooceny. Jestem bardzo krytyczna względem siebie. Mój ukochany jest dla mnie bardzo dobry, czuły i troskliwy. Wiem i widzę jak bardzo mnie kocha. Poprzednie jego związki zazwyczaj były krótkie (miesiąć, dwa...najdłuższy prawie dziewięć miesięcy), był wtedy bardzo młody (17-20), ale mimo to czuję zazdrość. Wiem, że to absurdalne. Dlatego pragnę zmian. Muszę zmienić swoje myślenie. Zauważyłam, że na tym forum jest mnóstwo empatycznych i bardzo życzliwych osób. Dlatego zwracam się z prośbą do dziewczyn, które są w podobnej sytuacji do mnie. Tych, które nie są pierwsze dla swoich partnerów, a same poraz pierwszy są w poważnym związku. Dziewczyny! Pomóżcie mi i piszcie jak Wy podchodzicie do przeszłości swoich ukochanych. Macie z tym problem? Jesli nie, to super, podzielcie się ze mną Waszymi przemyśleniami na ten temat. Wiedząc, że nie jestem sama będzie mi łatwiej. Wierzę, że pomożecie mi zmienić moje myślenie i zacząć wreszcie cieszyć się miłością bez ograniczeń...