Przemoc psychiczna, a ja już naprawdę nie mam siły...

Jak czytam takie wątki, to za nic nie mogę zrozumieć, jak można się tak dać sponiewierać?
Dziewczyno, dlaczego Ty jeszcze z nim jesteś? Dobra, pierwsza impreza, jeszcze dobrze się nie znaliście, byłaś zauroczona... Ale teraz? Po tylu wyzwiskach, powtarzających się wciąż podobnych sytuacjach. Już dawno powinnaś go zostawić. Skończyłaś studia, jesteś młoda, zdolna, a marnujesz sobie tylko życie przy nim.
A najbardziej dziwi mnie fakt, że ukrywasz swoją tragedię przed całym światem? Czemu to robisz? Ze strachu przed nim? Rodzice na pewno Cię kochają i jeśli opowiedziałabyś im to wszystko na pewno by Ci pomogli.

odejdz o niego jak najszybciej
ja wiem,pewnie myślisz że łatwo nam mówić odejdz
ale na co będziesz czekała?aż Twój synek podrośnie,a ojciec bedzie mu do głowy wkładał że jego mamusia jest barachłem,roslinką itd? a myślę że tak z czasem będzie

nie jesteś gorsza,on ci to już wmówił,a Ty zaczynasz w to wierzyć !

Kochasz? Ty kochasz nie jego, a Twoje BŁĘDNE wyobrażenie o nim. Bo jak można kochać takiego prymitywa? Wiesz, mnie jest naprawdę ciężko zszokować, wiele w życiu widziałam, ale jest mi autentycznie niedobrze po przeczytaniu tego o spuszczaniu się na tacę księdza Jak Ty możesz z takim oblechem przebywać pod jednym dachem, że o seksie już nie wspomnę?

Yyyy... Matka Teresa? Myślisz, że on jest małym dzidziusiem, którego trzeba ukształtować? Mam dla Ciebie złą wiadomość: on już jest w pełni ukształtowany i wie, że Cię krzywdzi, ale SPRAWIA MU TO PRZYJEMNOŚĆ. Fajnie jest gnoić takie ofiary jak Ty, a jak się nie bronią, to już w ogóle traci się do nich szacunek.

Normalnie. Miałaś przed nim jakiegoś chłopaka? Jak się czułaś, jak zerwaliście? Popłakałaś, pocierpiałaś, przeszło i związałaś się z nowym. Tak będzie i tym razem. Jesteś w o wiele lepszej w sytuacji niż inne kobiety, bo nie jesteś od swojego kata uzależniona finansowo.

Nie mogę zrozumieć, jak po trzech latach z obleśnym psychopatą, wiedząc jaki jest, mogłaś zdecydować się na dziecko. No ale nie muszę rozumieć. Chciałabym tylko przypomnieć Ci, że jesteś MATKĄ i Twoim obowiązkiem jest chronić dziecko przed wszystkim, co złe. A dorastanie z takim tatusiem i mamusią-ofiarą zryje dziecku psychikę tak, że nigdy sobie tego nie wybaczysz.

Piszesz, że ten człowiek jest dobrym ojcem. To znaczy co, przepraszam? Pieluchę umie zmienić, grzechotką zamachać? Średnio rozgarnięta małpa też to umie. Bycie ojcem - dobrym ojcem - polega na zupełnie czym innym! Na przykład na byciu WZOREM I AUTORYTETEM. Tego ta Twoja namiastka mężczyzny nigdy synkowi nie da.

No to zrób im tę przyjemność i doprowadź do tego, by faktycznie niczego Ci nie brakowało. Spokoju, radości, miłości, szczęścia - bo od 4 lat tego nie zaznajesz, prawda?

Boże, co za fiut...

Nie bądź słaba, współczująca, łagodna, ciepła i miłosierna. Nie masz obowiązku szanować tego mężczyzny, nie zasłużył na to. Bądź wściekłą lwicą, walczącą o lepsze życie dla Ciebie i Twojego maleńkiego Skarbu. Bądź zła za zmarnowane 4 lata życia, które jest cholernie krótkie. Złość doda Ci sił. Do dzieła!

Trzymam kciuki Lepiej teraz trochę pocierpieć, a potem mieć wspaniałe życie.

Jak będziesz potrzebowała wsparcia, rozmowy - pisz. Na tym forum jest wiele mądrych, życzliwych osób.

Jak on ma mieć szacunek do Ciebie, jak sama go nie masz????

Na coś tak bulwersującego, o osobach, które Cię spłodziły, nie zareagowałaś natychmiastowym kopnięciem go w... ? Czy nie masz szacunku do własnych rodzicow? Jakiś prymityw może bezkarnie "jeździć" po ludziach, którzy dali Ci życie? Czy Ty masz szacunek chociaż do własnych rodziców? To STRASZNE, czy to naprawdę nie jest prowokacja?

Wiej zanim zrypiesz sobie życie, kobieto gdzie Twoja godność?

współczuję Twojemu dziecku.. to, że sama siebie skazujesz na kiepski żywot, to pikuś.. gorzej, że w tym całym bagnie będzie uczestniczyć dziecko- to jest najgorsze. Nie rozumiem jak można dać się tak poniewierać. Jak można się zgadzać, żeby facet wypowiadał się o swojej partnerce, matce dziecka gorzej niż o zwykłej szmacie do podłogi? Autorko.. chyba z tobą też jest coś nie tak

piekny_nick- niestety to nie jest żadna prowokacja!
Wszystkie macie rację i najgorsze, że ja o tym wszystkim wiem. Nie wiem jak mogłam sobie na to wszystko pozwolić, łudziłam się, że się zmieni, że te słowa może naprawdę nic nie znaczą skoro są wypowiadane w złości. Pytam się sama siebie jak mogłam być taka głupia?Jestem już na skraju wyczerpania i dlatego tu zwróciłam się o pomoc i wsparcie. Dziś wiem, że chcę to zakończyć i strasznie się boję tego wszystkiego, bo wiem że kolejny raz będę poniżana. Strasznie boję się jutrzejszej kłótni, chce mi się wyć na samą myśl o niej, ale wiem, że muszę! dla Synka, dla siebie...

Myśl o synie. On rozumie i czuje znacznie więcej niż myślisz. Na pewno wyczuwa Twoje załamanie, smutek i rozgoryczenie.
Twój partner z kolei - nie kocha i nie szanuje. Nikt go tego nie nauczył, nie pokazał. I Tobie też się nie uda.
Jak dla mnie to klasyczny socjopata.
Wywal go i w momencie gdy będzie się ciskał milcz i na usta nałóż ten sam cyniczny uśmiech który on ma na ustach gdy pastwi się nad Tobą.

Witam patrz się na syna masz dla kogo żyć. Jesteś młodą, sympatyczną i energiczną kobietą. Nie możesz pozwolić żeby po 10 latach związku, usłyszeć że cię zostawia dla innej, a twój syn przejmie rolę swojego ojca i nie będzie Cię szanował- to nie było optymistyczne co napisałam ale możliwe. Dzieci przejmują wzorce po rodzicach. Jeśli kochasz  rodzinę , a nawet tyrana-męża to zostaw go. Jeśli po miesiącu przyjdzie do ciebie to na twoich zasadach, natomiast jeśli nie przyjdzie to oznacza że słusznie postąpiłaś, bo nie kocha cię. Niewiadomo jakie dzieciństwo miał twój mąż i czy zdaje sobie sprawę jakie ma szczęście- może pora na to żeby zobaczył jak to jest stracić, aby potem docenić. Nie jest też wykluczone że wróci i dalej będzie jak było, ale warto spróbować aby przekonać się o słuszności swojego zdania i poczucia wł. sumienia. Może terapia rodzinna? Zyczę powodzenia

wenus78- to na całe szczęście nie jest mój mąż, a narzeczony.
Wiecie z czym czuję się tragicznie? Potrafi pojechać w delegację i nocować tam z koleżankami i kolegą (w 1 pokojowym mieszkaniu!)i nie widzi w tym nic złego. Kiedy mówiłam mu że ma nocować w hotelu tak jak ja to robiłam studiując zaocznie to potrafi mi powiedzieć, że owszem ale jak dam mu na to pieniądze, które wezmę od rodziców, bo ze swojej wypłaty nie weźmie. Kiedy pytam kto to jest, co to za dziewczyny to wmawia mi chorobliwą zazdrość ( a ja naprawdę mu ufam, po prostu gdybym wiedziała to byłabym spokojniejsza). Wszystko to jest kompletnym dnem, a ja już zaczęłam sięgać mułu. Jedyne z czego się cieszę to to, że jestem na etapie naprawdę niesamowitej złości na niego i jego zachowanie!!!!! Ta złość pozwoli mi mam nadzieję to wszystko zakończyć. Szkoda tylko, że wiem, że uderzy w mój najczulszy punkt- synka i będzie mówił, że mu go szkoda że ma taką mamę. Wiem to, a nawet jestem pewna, że to usłyszę. No cóż nie ma co już użalać się nad sobą, a trzeba zacząć działać. Sama sobie też życzę powodzenia!

Doszłam tylko do połowy komentarzy.

Powiem Ci tak, Ty juz się niszczysz i dolujesz sluchajac jego obelgi pod Twoim adresem i widze że zaczynasz powoli w to wierzyc... Bierz dziecko i uciekaj od niego... bo naprawde zniszczysz nie tylko swoja ale i dziecka psychike. Poki Twoj syn jest malutki i nie nasiaknie tymi zachowaniami. Dodatkowy plus że nie jestescie po ślubie... nie bedziesz musiala sie z nim uzerac w sadzie

Dokładnie to samo pytanie ciśnie mi się na usta!  Czy żyjemy w kraju gdzie panuje niewolnictwo? Autorka na własne życzenie ma to co ma. Przecież może w każdej chwili zmienić swoje życie na normalne, ale widać nie chce..

Dokładnie! Mąż kolezanki, a moj kolega z podstawowki tez wychowal sie z srodowisku gdzie kobieta jest nikim, jak zajmuje sie domem i dzieckiem to nie ma prawa byc zmeczona i na dodatek ma isc do pracy zeby kase przynosic, a on żeby ze swoich zarobionych mogl wydawac tylko na swoje potrzeby.... ew. sie dolozy do rachunkow, a to ze dziecko czegos potrzebuje to go nie obchodzi... odkad ona pracuje to ona ma wszysctko ich dziecku kupowac i placic za przedszkole, juz nie mowiac o kupowaniu jedzenia i placeniu za rachunki (co prawda nie sa jakies strasznie duze bo mieszkaja u niego w domu i wszyscy sie skladaja). On jej tylko po pijaku mowi ze kocha ja i dziecko, a takto nawet nie przytuli... traktuje jak sluzaca, a dziecko ma gdzies...tylko koledzy sa najwazniejsi... a on podobno tez mial tak w domu. Takze masz zywy przyklad tego co kolezanka wyzej napisala.... jak ci z tym nie zrobisz to wasz syn bedzie dokladnie taki sam bo nie bedzie mial skad wziac prawidlowego wzorca.... i jak mowilam, Ty masz ten plus, że za niego nie wyszłaś

Wiesz najgorsze jest to że myślisz to co on pomyśli...musisz powiedzieć sobie tak - najpierw ja i dziecko, a jego zdanie nie liczy się, niech teraz on zastanawia się co ty myślisz. Tak jak wyżej spakuj go i wymień zamek ( ja tak zrobiłam), zobaczysz reakcję jak pocałuje któregoś dnia klamkę. Zadbaj o siebie, ubierz się fajnie i paraduj po mieście niech widzi, że masz swoją godność i jesteś wartościową kobietą, a stać Cię naprawdę na lepszego, co nie oznacza że zaraz wpakujesz się w następny kiepski związek. Musisz zrobić wyprawę w głąb siebie i tam się odnaleźć. W Polsce żeby odebrać dziecko naprawdę trzeba być wyrodną matka. Wiem coś o tym bo odwoziłam dzieci do placówek, a potem pracowałam z rodzicami biologicznymi. Głowa do góry on jest typowym dyktatorem emocjonalnym, to że znalazł sobie ofiarę wzbudza w nim poczucie bezpieczeństwa. Musiałby iść na terapię, ale nie wykluczone że zmieni się. On myśli że tak jesteś zakochana, że nie odejdziesz- chciałabym widzieć jego minę. Jak będzie agresywny, bo nigdy nie stawiałaś mu się może dojść do przemocy fizycznej, wzywaj od razu policję.powodzenia :):

Dziewczyny wczoraj to zakończyłam... wszystko to było koszmarem!!!Nie wiem jeszcze tylko kiedy się wyprowadzi, bo wczoraj bałam się poruszać tego tematu! Chciałam, ale po tym jak nazwał mnie szmatą i powiedział, że nic w tym związku nie robiłam to już nie chciałam poruszać tematu jego wyprowadzki. Potem wychodził do pracy i udawał, że nic się nie stało i powiedział że chce być ze mną, a to ja chce zniszczyć rodzinę i zepsuć naszemu synkowi życie. Powiedział, że nigdy go nie zostawi... Miałam wtedy nie płakać, bo byłam świadoma, że poruszy ten temat, ale niestety popłakałam się. Dzisiaj zastanawiam się czy nie zadzwonić do jego rodziców i nie powiedzieć przynajmniej o wczorajszej sytuacji. No cóż pewnie z bezpieczeństwa nie będę wchodzić już na to forum, bo boję się że mógłby zobaczyć. Teraz wiem, że dam radę, powiedziałam małe "a" to powiem duże "B". Dziękuję za porady...

Przede wszystkim do tych, ktorzy sie nadziwic nie moga, ze ktos sobie zycie niby na wlasne zyczenie rozwalil - wielkie dzieki, wlasnie winicie ofiare za to, ze miala pecha spotkac psychopate. Jak ktoras zgwalca to pewnie tez jej wina, bo nosi za krotkie spodniczki albo chodzi sama po nocy? Gratuluje podejscia.
Po drugie: ten facet to (nie moge stwierdzic na 100%, ale nawet jesli nie to dostatecznie podobny, zeby go rzucic w ch...ę) jest psychopata. Nie w znaczeniu potocznym - w znaczeniu klinicznym. Istnieje taka jednostka w psychiatrii (sprawdzcie sobie artykul na wikipedii: Osobowość dyssocjalna, jest troche przykrotki, ale cos tam mozna sie zorientoac). Szacuje sie, ze kolo 1% populacji to psychopaci, nie wszyscy sa fizycznie niebezpieczni, ale praktycznie wszyscy rozwala cie emocjonalnie i czasem finansowo. Jest duzo informacji o psychopatach po angielsku (polecam publikacje Roberta Hare'a), ale nie wiem ile z tego jest dostepne po polsku.
Jak ktos nie byl w zwiazku z takim typem nigdy nie zrozumie (jak sie wychodzi z tego zwiazku tez sie nie rozumie jak mozna bylo byc tak slepym - widze, ze masz ten objaw, to dobrze). Generalnie na takich typow jest tylko jeden sposob - zerwac kontakt calkowicie i na zawsze (i nie wazne, ze bedzie za toba biegal i zapewnial o milosci i ze sie zmienil - oni sie NIGDY nie zmieniaja). A jak masz dziecko to im predzej tym lepiej zanim malemu zafunduje patologiczne srodowisko. Jesli ci grozi itp. nie wstydz sie wzywac policje, jak trzeba do skutku. No i niestety musisz sie pzrygotowac, ze facet bedzie cie oczernial, robil z ciebie wariatke itp. Niestety, jedyne co mozesz zrobic to uciec z tego zwiazku, jak sie bedziesz kopac z koniem albo probowac ratowac patologie to bedzie tylko gorzej. Wiem z doswiadczenia i wierz mi jest wielu takich facetow niestety (ok 75% psychopatow to mezczyzni).

Ja ani minuty dłużej bym z nim nie wytrzymała a na pewno nie pozwoliłabym na takie słowa. Moim zdaniem powinnaś postąpić konsekwentnie i nie popuszczać nie dawać się urabiać niech wie że Ty nie żartujesz! Powinien chyba pójść na jakieś leczenie bo czasem tak jest że jak sie człowiek zdenerwuję to nie wie , nie myśli co mówi ale to, to już przegięcie. Ja bym nie kryła jego prawdziwej twarzy.

Cześć dziewczyny,ja też tak mam...:(:(:(

I na co wy dziewczyny czekacie?  Nie szkoda młodych lat?  Najważniejsze, to nie okazać strachu. Bo wtedy od razu jesteście na przegranej pozycji!  Wierzcie mi, jestem kilkadziesiąt lat {!} z tym samym  chłopem!  Przeszłam wiele, ale dziś stoję twardo na ziemi, jestem pewna siebie i co ważne  - niezależna finansowo. Jeszcze pracuję i nie jestem na łasce "pana"!  Mąż mnie szanuje i dobrze  nam się żyje. Więc walnijcie pięścią w stół i powiedzcie : dość!  Zobaczycie czy wasz luby to taki bohater, czy po prostu tchórz, o niskim poczuciu własnej wartości!  Tak!  Bo takie typy z reguły mają jakieś kompleksy i w ten sposób pokazują swoją "siłę", wyładowując się na słabszych!  Pozdrawiam!

Wcześniej nie mogłam napisać wszystkiego, bo ograniczył mnie czas. Pozwolę sobie dopisać. Twoja historia jest porażająca. Siedzą mi w głowie słowa Twojego partnera o własnej matce... Nie chciałabym, aby Twoje maleństwo kiedyś powiedziało tak o Tobie. Może jego matka miała życie podobne do Twojego, dlatego on wychował się na takich wzorcach. Można tylko przypuszczać. Tak wpadło mi do głowy, choć to nic nie daje. Wpadło mi również do głowy... pomyślałam, że może warto, abyś skontaktowała się z terapeutą, psychologiem. To pozwoliłoby Ci lepiej wszystko uporządkować. No i trzeba myśleć o przyszłości. Żeby ten ... nie miał złego wpływu na dziecko. Bo nawet po rozstaniu dziecko będzie Was łączyć. Przemyśl proszę myśl o profesjonalnym wsparciu psychologicznym. Nawet jeśli coś do niego czujesz, przerwij to. Jeśli będzie chciał cokolwiek zrobić, cokolwiek zacząć zmieniać, zrobi to. Witaj w klubie jeśli chciałaś mu pomóc. Witaj w klubie jeśli miałaś na to nadzieję i jeśli spędziłaś masę czasu na analizowaniu sytuacji. Ale nic nie wskórasz jeśli on tego nie chce, jeśli do tego nie dojrzał. Ale w tym przypadku może być ciężko. To tak toksyczny typ, że trzeba się od niego izolować. A Ty musisz zadbać o siebie. Dla siebie i dla dziecka, bo ono zawsze wszystko wyczuje.
I nawet nie próbuj więcej nawet pomyśleć, że jesteś bezwartościowa!!! Ty wiesz co jest dobre, a co złe. Próbowałaś, miałaś dobre intencje tyle przetrwałaś. Jesteś niesamowita. Dasz radę. Tylko nie daj się. Jeśli wytrzymałaś taki koszmar, to nie bój się zmian na lepsze. I nie bój się mu sprzeciwić, postawić. Nikt nie lubi czuć się odrzucony lub źle traktowany, szczególnie jeśli jest na to wrażliwy, ale wytrzymaj i postaw na swoim. Dobrze wiem jakie to trudne. Ale uwierz mi, już nic więcej nie jesteś w stanie zrobić.
Wierzę w cuda, ale jeśli on ma się zmienić, to cud musiał spotkać by jego. To nie jest w Twojej gestii. I nie czekaj na to, bo on Cię zniszczy. W Twojej gestii jest tylko to, co postanowisz dla siebie i dla dziecka. Nie dla niego.
Bardzo mocno trzymam za Ciebie "kciuki". Pomodlę się za Was wszystkich.