Oni/one czesto wracają ??

Temat rzeka. Wiem że powroty zdarzają się. Mój brat z żoną mieli 7 miesięcy przerwy. Nie rozstali się dla kogoś innego ale w międzyczasie próbowali z kimś bez zaangażowania. Ile par tyle historii. Mój brat zerwał... On chciał wrócić.

Zerwał ze mną mój ex[stwierdził,że się nie rozumiemy]..Rozpaczałam,wiadomo.Po chyba 2 miesiącach odezwał się,czy go jeszcze kocham,bo on chce być ze mną i żałuje.Ale ja już nie chciałam i nie chcę.Mniej więcej 3 lata od czasu do czasu o to pyta.Bawi mnie to.Nie chcę być z kimś,dla kogo byłam przedmiotem.

Nie ma znaczenia, czy ktoś by chciał naprawić, czy nie. Znaczenie ma, czy my tego chcemy. Praktycznie zawsze nie chcemy. Lepiej poświęcić czas na nowe osoby.

Mąż wrócił po 2 letnich perypetiach.
Jak jest?

Inaczej, dobrze, śmiesznie, wesoło, bezpiecznie, bez przeszłości,

on inny i ja inna.

Tak samo jak kiedyś już nie będzie, to niemożliwe.
Trzeba budować nowy związek na innych filarach.

podziwiam cię twardogłowa

we mnie siedzi ta zdrada jak zadra.... czasami patrzę na niego, słucham co mówi, ale nie słyszę, nie dociera to do mnie... bo pamiętam, bo w zdumieniu nie potrafię pojąc.. jak mógł

jesl nie ma we mnie zdolności, umiejętności do wybaczenia..
bede stała w miejscu, prawda?

i wiesz na czym polega problem twardogłowa?
twój mąż odszedł prawda?
musiałaś leczyć się sama...
natomiast ja.. jak na to nie patrzeć.. miałam go ciągle przy sobie. i nauczyłam traktować go jak plaster na moje bóle, bolączki, żale. złośc i tal dalej
i nie potrafię się uwolnić
to jednak forma zalezności - stawianie mu zadań i okreslanie jego rół.. które mają działąć jak balsam, które mają mnie zapewniać, że kocha
bo nie potrafię wierzyć słowo
tak naprawdę, to pewnie nie potrafię wierzyć tez czynom, bo przecież zachowuje się, jakbvy mnie kochał

ale ja twardogłowa mam pr0oblem z zaakceptowaniem siebie -bo ja siebie teraz nie lubię
nie jestem tą spokojna, pewną siebie kobieta co kiedyś...
i niepokoi mnie mój stan zdrowia, nie może ciągle bolec mnie brzuch, głowa - ja rozumiem, że to mój organizm mówi mi - hej - jest coś nie tak... ostrzegam...

więc zastosuje metodę makra 189 stopni - ale - nie wobec mojego meża, ale wobec siebie.
spróbuje zyć.. bez niego.. przez jakiś czas, bez mojego męża, bez czekania na telefon, na esemesa, na wieczorne dobranoc. spróbuję potowarzyszć mu w zyciu i pozwole na towarzyszenie mnie. ale musze się uporać ze sobą i zamknąc te wszystkie pootwioerane rany..
taki mam plan
za duzo rzeczy, które robię, za dużo inicjatyw które podejmuje, są moim sposobem na ucieczkę
za dużo wymyslam sobie rzeczy, które są ZAMIAST
zamiast pytań, zamiast konfrontacji - mnie samej ze sobą

i tyle twardogłowa
więc podziwiam cię za umiejętnośc pójścia do przodu...

A 7 miesieczny zwiazek w ktorym dwie osoby kochaja sie na zaboj a pozniej druga osoba odchodzi mowiac "nie chce cie ranic, mam metlik w glowie wszystko mnie denerwuje i bedzie jeszcze gorzej przepraszm" a po czym zraniona osoba daje do zrozumiania, ze wgl nie rozumie tej osoby ktora zostawia po czym traci kontak.. Da rady odbudowac po czasie ten zwiazek ? Czy ta osoba ktora rzucila olewa tego ktory chce z nia nadal byc.. Istnieja szanse na powrot do siebie ?

Wiem o tym ale mimo wszystko. Ja juz sam wiem, ze sie zmienilem. Jestem bardziej cierpliwy i potrafie zrozumiec druga osobe. Ale jak jej to udowodnic ? Hm rozmowa nie wchodzi w gre przynajmniej nie teraz. Zmienilem sie przez pierwsze 2 tyg bylem zalamany ale wzialem sie w garsc. Mam oczywiscie mysli o niej ale robie to wszystko by tylko zauwazyla ze zmienilem sie i ze znow jestem dla niej atrakcyjny

Nie Cytrynko nie tylko ja.. Od tamtego czasu odizolowalem sie od ludzi i pracowalem nad soba.. Pierwszy kontakt jaki nawiazalem to ze swoja od tej pory przyjaciolka.. Sama mi powiedziala, ze zmienilem sie.. Jestem kochajacy nadal ale i ostrozny.. Duzo rzeczy stalo mi sie jasnych mimo iz nigdy nie potrafilem zrozumiec. Cudowna przemiana ? Nie. Czy dojzalem ?. Tego jeszcze nie wiem. Po prostu rozstanie zdolowalo mnie i to bardzo i dodalo checi do zmiany siebie samego i polubienia takiego jaki jestem. Chce byc odpowiedni dla swojej wybranki, ktora mnie odrzuca. Nie szczesliwa milosc powiecie. To nie tak.. Po prostu od zawsze tak bylo ze stawiam na swoim i daze do celu. A moj cel teraz jest taki by odzyskac ukochana osobe ale nie za wszelka cene. Tylko po prostu chce zeby ona znow mnie pokochala i to na dluzej. Bede pilegnowal uczucia i zwiazek bedzie polegal na nas dwuch nie tylko na niej. Pieskowalem to zjeba***. Dltego chce to naprawic i pokazac jej ze moze czuc sie przy mnie bezpieczna.

Jak długo nie macie już ze sobą kontaktu? Ona spotyka się z kimś?

Tydzień to bardzo mało... Sądzę, że 3 miesiące to minimum... Przykre ale prawdziwe

A jeszcze jedno pytanko. Jak sprawdzic czy Ona o mnie mysli, czy teskni i czy mnie jeszcze kocha ? Chce wiedziec na czym stoje .

Tak myślałem.. Dowiem się tylko od niej ale jak ? Oleje mnie jak napisze a nie chce być w jej garsci

A może boi się mojej reakcji jak napisze ? Hm nie wiem sam co mam myśleć. Ale prawda. Gdyby zatesknila. Napisalaby..

Szanowny kolego...
Przepraszam z góry, że tak to napiszę, ale "żałosny" będziesz jeśli siebie tym pytaniem będziesz gnębił i próbował na miliony sposobów i podejść wyciągnąć odpowiedź na to pytanie od Niej.
Zakładam, że oznaczenie 19 to Twój wiek, ja mam 31 i kosmicznie piiiiiiiiiiiiiii problem z takim pytaniem w swoim... toksycznym małżeństwie.

Proszę Cię o jedno, byś przyjął na klatę jak 100% facet do zrozumienia to co teraz powiem. Żebra będą długo "boleć", oddychać będzie Ci ciężko, ale trudno.
Na to zagadnienie nie ma jednej, sensownej i jednoznacznej odpowiedzi. To jest bardzo gruby temat szyty mega grubymi nićmi i meritum tej sprawy jest takie, że Ty, ja i Nasi współtowarzysze - ofiary tego "układu" - poprzez swoje dobroczynne działanie na rzecz związku, stają się - w oczach i mniemaniu partnerów - sprawcami (w dosłownym tego słowa znaczeniu) tego najgorszego rozwiązania z dostępnie możliwych.
Mówiąc krótko jest to odzwierciedlenie przypadków polskiego prawa... najbardziej przerąbane - delikatnie mówiąc - na każdym pozytywnym kroku ma ofiara... i staje się sprawcą. Czysty jak kryształ paradoks i dosłowna paranoja. Ale niestety takie są realia jak sam zapewne widzisz.
Więc jak mawia powiedzenie, że brak decyzji to decyzja, tak też brak jakiegokolwiek działania w Naszej sprawie i w tej sytuacji - to najlepsza rzecz jaką teraz możemy zrobić. I bez względu na jej konsekwencje musimy się z tym faktem pogodzić.
Poszukaj sobie mój wątek na tym forum, to zobaczysz o czym mówię... nawet poprzez profil z nicka.

no dobrze, ale na jakieś podstawie on ma twierdzić i mieć powody, że między nimi chemia jest?
przecież równie dobrze, on po proostu... chce w to wierzyć!
będzie widział chemię, nawet jak jej dawno nie ma
tak samo, jak kobiety myślą, że to nic, że mąz zdradzał, nie mógł mi tego zrobić, wszystkiemu winna sucz, on mnie w środku naprawde kocha.. i co?
zdradzał, bo chciał
odeszła, bo chciała
w gruncie rzeczy ponosimy pełne konsekwencje naszych wyborów i decyzji...

Wiam;)
Jestem tu nowa i jest to pierwsze forum gdzie chcialabym uslyszec wasze zdanie na temat mojego bylego "związku".
A wiec po 3 latach zostawił mnie nie podajac powodu,ostatnie 2 miesiace nie przyjezdzal szukal wymowek wiem ze z kumplami jezdzil na małolaty (16,17lat) teraz jest z jedna z nich,jedym zdaniem posluchal kolegów i odszedl.Dzielilo nas 90km ale czesto sie widywaliśmy.Wspolne wakacje,wyjazdy,imprezy rodzinne.Potrafil znad morza przyjechac do mnie na kilka h bedąc w delegacji.Sam planowal zaręczyny,wspolne zamieszkanie.Meeeega kochal ja jego rownież.No i nagle wstrząsnąl mną jak szmatą i pow ze mnie nienawidzi bo za duzo mu wydzwaniam ze chce czasu na przemyślenia,ze wchodze mu na glowe i nie daje zyć...MInęlo juz kilka miesiecy ale on nadal mi sie śni,niektore rzeczy mi go  przypominają,sa dni ze myśle ze wroci.Mowil ze jestem inna kobieta ze nie zostawi.Eh.Nie wiem czy mam robic sobie mala nadzieje ze wróci czy olac temat i zacząc ukladac zycie na nowo? ;/   Czy on teskni,pamieta jeszcze o mnie? Jak to jest? pozdrawiam.

Hej, dawno nie pisałam nic! Ale w końcu postanowiłam się odezwać W moim przypadku przeżyłam dwa rozstania i powroty-i nie żałuję.

Był (i jest) to mój pierwszy chłopak. Wszystko co było między nami było dla mnie pierwsze. Wszystko dopiero poznawałam, z różnymi sytuacjami pierwszy raz się spotkałam. Po 9miesiacach zrobiło się dość dziwnie, spotkaliśmy się i od słowa do słowa usłyszałam "Nie kocham Cię chyba...nie wiem co czuje" coś w tym stylu. Było mi MEGA ciężko... Naprawdę. Choć pisał do mnie i od czasu do czasu się spotykaliśmy. Ja wycofałam się (chociaż zżerało mnie od środka). Wiedziałam, że skoro ON zerwał to ON musi chcieć wrócić i musi się postarać. Po trzech miesiacach wróciliśmy do siebie(na trochę krócej, bo 3miesiące) Rozstanie nastąpiło, bo oddaliliśmy sie od siebie. Miałam wrażenie że dosłownie między nami pojawiła się dzieląca nas ściana. Nie odzywalismy sie do sb przez prawie 2 tygodnie, aż wkońcu napisał i wtedy właśnie spotkaliśmy sie by to zakończyć. Oboje nie wiedzieliśmy jak przebić się przez tę przeszkodę . Jednak nadal ciagle pisalismy-on pisał. Spotykaliśmy się, pod byle pretekstem. Czułam że to co czuł nie minęło i starał się tak, jakbyśmy sie dopiero poznawali (jak w początkach każdego zwiażku). Czułam cos fajnego, jakbym na nowo się zakochała...motylki w brzuchu itp. Wróciliśmy do siebie, jesteśmy ze sobą od ostatniego rozstania ponad rok, natomiast w czerwcu minęło dwa lata d kiedy ogólnie razem jesteśmy. I naprawdę W PEŁNI mogę powiedzieć że jesteśmy szczęśliwi. Musieliśmy do siebie dotrzeć, nauczyć się siebie. Tego co nam pasuje, co nie; jak razem przechodzić przez różne problemy.
W tym przypadku można powiedzieć, że wyszło nam to na dobre. (Chociaż nigdy wcześniej nie pomyślałam że to powiem!;) ) Myślę że mój chłopak zrozumiał wiele, podobnie jak ja. Widać to w zwykłej "szarej" codzienności, ale i w szczególnych sytuacjach, które nam się przytrafiają. Przyznaje, że są ciężkie dni, ale ogólnie patrząc na to co nas łączy jestem szczęśliwa.

Widać, że czasami wracają i czasami warto dać szansę wrócić. Ale myślę też że to właśnie strona która skreśla związek powinna wyjść z inicjatywą naprawienia go.

Twój post świadczy o tym, że nie warto wracać. W części się z tym zgadzam, ale post powyżej mówi coś zupełnie innego - że powroty mogą zakończyć się szczęśliwie. Ile par, tyle przypadków, wątpliwości, możliwych rozwiązań. Nie wiem czy jest jakaś uniwersalna zasada. Sama jestem w sytuacji rozstania. Czytam ten wątek od dłuższego czasu i tylko jedna sprawa wydaje mi się jasna na 100% - powinna wracać ta osoba, która zakończyła związek, a nie odwrotnie. Osoba porzucona musi dać czasowi czas, żyć swoim życiem - wiem to strasznie trudne, ale wykonalne. Do mnie były już zaczął się odzywać - mija 1, 5 miesiąca od rozstania. Nie są to jednak wyznania miłosne, lecz takie zaczepne maile lub smsy. W sumie nie wiadomo o co chodzi. W każdym razie kontaktuje się, ale jest to dziwne.

W moim przypadku ja zerwałam (rozchwianie emocjonalne). Kiedy po około miesiącu chciałam się pogodzić, on już nie miał ochoty . Niby kogoś ma. Z drugiej strony on większość życia był samotny. Ze mną miał najdłuższy związek i po raz pierwszy mieszkał z dziewczyną. Nie sądzę by była nadzieja na powrót.

Wiadomo że nigdy nie będzie tak samo, że będzie inaczej, ale czy to oznacza że gorzej ?
Owszem mówi się że dwa razy nie wchodzi się do tej samej rzeki, ale podobno rzeka ciągle się zmienia. Nigdy nie jest taka sama.

Ja się z dziewczyna rozstałem 2 miesiące temu... półtora miesiąca temu powiedziała, że chyba musi to przemyśleć, był spacerek. A po paru dniach powiedziała, że jednak nie chce... dałem jej miesiąc, nie odzywałem się, myślałem, że coś się zmieni, że zatęskni albo coś.... nie odzywałem do niej ani ona do mnie.... niestety, nie ma nawet przejawu jakichś chęci... zaproponowałem spotkanie, zgodziła się, ale powiedziała, że nie czuje takiej potrzeby żeby się spotkać....nie wiem co robić

Wątek Beozara jest obok do poczytania.

Tę zgrabną pointę wpisuję do sztambucha. Podkreślam wężykiem. Biorę w złotą ramkę. Uczę się na pamięć i ... podaję dalej w świat. ;- )))

Dołączam także cytat z artykułu zamieszczonego przez PAP na jednym z portali rozgłośni radiowych. Pierwszy raz, gdy przestałam wierzyć w bociany był  wówczas, gdy w wieku przedszkolnym, kolega podczas leżakowania wytłumaczył mi pewne sprawy ;- ))) związane z posiadaniem potomstwa, a drugi raz przestałam wierzyć w ibisy, właśnie po przeczytaniu wzmiankowanego artykułu: "Bociany w marcu wracają do swoich gniazd w Polsce. Nie czekają jednak na powrót dawnego partnera. Jeśli zjawi się zbyt późno, w gnieździe może już nie być dla niego miejsca! "
oraz: "Bociany przywiązują się do swoich partnerów, ale bardzo często zimują w różnych miejscach. Jeżeli przylot któregoś z partnerów się opóźnia, to zdarza się, że szybszy osobnik nie czeka długo i sprowadza do gniazda nowego partnera."

A zatem wracają, zdarza się, że wracają... ; -)
Ja osobiście mam ogromne szczęście do takich "Powrotnych Ptaków". ;- )))
Rekordzista szukał dawnego gniazdka w moim sercu po ponad 20 latach! Wprawił mnie tym w osłupienie, przyznaję.
Jest w necie sporo ciekawych artykułów na temat przyczyn takiego zachowania u mężczyzn (kobiet także). Zainteresowałam się tym zagadnieniem, bo właściwie każda z moich "Wielkich Miłości" odzywała się po jakimś czasie i "sondowała teren" ;- ))) Chciałam się dowiedzieć co to za "magia" ściąga ich na powrót w moje strony.
Serdecznie polecam zapoznanie się z wynikami badań prowadzonych przez psychologów na temat powrotu byłych partnerów oraz skutkami takich comeback'ów.

Temat został  odgrzany jak schabowy z 2012 roku, ale właściwie to taki evergreen, więc może komuś się przyda ;- )))

Wychodzi na to, że bociany są czasem mądrzejsze niż ludzie ;-)))

W tych rozważaniach psychologów na temat skutecznych i nieskutecznych powrotów można sporo ciekawego wyczytać...

A co do antycznego powiedzonka autorstwa Heraklita z Efezu, które tak często jest tu cytowane, to świetnie skomentowała je kiedyś Manuela Gretkowska: "Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. To niehigieniczne."
;- )))

Wracają i to z różnych powodów.
Jak miałam 16 lat poznałam kogoś, on się we mnie zakochał, jednak że nie byłam zainteresowana związkiem (on miał 22 lata) pożegnałam go. Powiedział mi że wróci jak będę pełnoletnia, być może nie jestem jeszcze gotowa na związek. Pomyślałam sobie że to dobry żart , ale po 3 latach znalazłam na balkonie różę i maskotkę . A po czasie eska od niego. Przyszedł do mnie i znów wyznał miłość (nigdy nie przeżyłam takiego szoku). Niestety nadal nie byłam nim zainteresowana.Tego drugiego też poznałam w tym samym czasie (16 lat) i nim wtedy byłam zainteresowana. To była taka pierwsza szczeniacka miłość. Po roku się skończyło, ale do dziś co jakieś pół roku, czy rok się odzywa z propozycją.

Jakby moja była chciała do mnie wrócić to tylko bym powiedział, że jest za późno na analizowaniu co zrobiła źle? Ja po prostu chciałem z nią być na dobre i na złe a nie wtedy kiedy się wszystko rozpieprzy to ona to wyrzuca do kosza i idzie po nowe... Ja uważam, że jeżeli się coś popsuło to trzeba to naprawiać. Ale często też ludzie obawiają się kosztów tej naprawy i idą po nowe a przecież wiadomo, że prędzej czy później i tak się to też zepsuje. Dzisiejsze czasy mnie denerwują, bo ludzi bardziej dbają o telefony niż o partnera i to jest żałosne... . Ja bynajmniej nie chciałbym mieć nic wspólnego z osoba, która mnie zostawiła dla psiapsiółek, bo jej namieszały w głowie a siostry jej jeszcze pomogły.... Jak raz się ktoś tak zachował to zrobi i drugi raz a może jeszcze coś gorszego... Oprócz tego moja była mnie oszukiwała na każdym kroku, więcej kłamała niż jest liter w Chińskim alfabecie... Po co wracać do kogoś tak żałosnego? . Ja wolę zacząć z czystą kartą na nowo. Tak jak ktoś napisał, że odgrzewane kotlety nie smakują tak jak za pierwszym razem

Leejunfun, jeśli ona oszukiwała, kłamała to oczywiste że powrót odpada (przynajmniej u mnie by tak było). Ja z moim byłym nigdy nie miałam problemu z zaufaniem. Ufałam mu jak nigdy nikomu, nie okłamywałam i on tak samo. Jeśli masz ochotę to przeczytaj sobie o mojej sytuacji.

http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=35116&p=2

Święta racja, Piotrze!
Właśnie tak, jak Ty rozumował ów filozof, bo zdanie to, jak słusznie podkreślasz, odnosiło się do zmienności natury rzeki, a nie do pławiących się w niej, lub wzbraniających przed kąpielą ludzi ;-)))

Przyznaję też, że poruszany tu temat, pasuje mi wyłącznie do relacji osób młodych, jeszcze przed wejściem w związki małżeńskie.
Sytuacja małżonków, ich rozstań i powrotów to już "zupeeeeeeeeeeeeeeeeeełnie inna bajka"...

W każdym razie profil charakterologiczny powracającego oraz motywy, którymi się kieruje ktoś taki, zaciekawiły mnie w momencie, w którym te sytuacje zaczęły się regularnie powtarzać w moim życiu mimo, że od czasu rozstania (gdy oni zrywali) minęło sporo miesięcy lub lat. Mam też w swoim gronie takich znajomych, z którymi nigdy nie zbudowałam bliskiej relacji, a jedynie "czuliśmy do siebie miętę", ale z wielu różnych powodów nie tworzyliśmy "pary". Ci, co ciekawe, są najwytrwalsi w przypominaniu o swoim istnieniu ;- )))
Mężczyźni to jednak bardzo skomplikowane i tajemnicze "zjawiska"... ;- )))

Pokuszę się o stwierdzenie, że tuż po rozstaniu osoba porzucona zwykle najbardziej na świecie pragnie ponownego złączenia z obiektem swoich westchnień i gorączkowo szuka potwierdzenia, że jest to możliwe i że niektórym się udaje. Robi to z powodu nadziei, że w jej życiu właśnie tak się stanie i dlatego zakłada  taki wątek jak ten. Pozwala jej to karmić się iluzją, czyli przedłużać agonię i odsuwać w czasie to, co nieuchronne.
Rzadko kiedy taki ktoś, potrafi dokonać gruntownej analizy wszelkich "za" i "przeciw" takich powrotów. Najczęściej stan, w jakim się wówczas znajduje, odcina wszelkie połączenia nerwowe z "jednostką centralną" czyli mózgiem ; -)))
Całe szczęście, że u zdecydowanej większości nie jest to stan chroniczny...

Ja zostałem oszukany przez narzeczoną i zostawiony ale oddał bym wszystko by wróciła mimo że wiem że to nieosiągalne już,  wyzwała całą moją rodzinę od kur... więc nikt bt jej już nie zaakceptował a Była taktowana jak członek rodziny, mieszkała u mnie rok czasu.

Wiecie co? ja chciałbym, żeby np. moja była wróciła do mnie albo się chociaż odezwała. Ja do niej nie napiszę, bo to ona mnie zostawiła. Rozstałem się z nią blisko dwa tygodnie temu i wiem, że sprawa jest świeża. Tęsknię za nią jak cholera, mimo, że mnie zostawiła dla swoich psiapsiółek wiem, że przekona się o tym, że zrobiła błąd, ale z drugiej strony staram się o tym nie myśleć czy napisze i czy się do mnie odezwie, sam nawet bym napisał, ale wątpię czy chciałby ze mną pogadać i mnie usłyszeć tym bardziej, że przez parę tygodni mnie olewała i pokazywała, że raczej nie będzie chciała ze mną rozmawiać... A ja szanuję jej decyzję o tym, że chciała zerwać raczej pod wpływem emocji albo czyjegoś buntu. Bo powiedziała, że niej kocha i będzie kochać i, że myślała, że będę tym jedynym. Może się odezwie i znowu coś nas połączy.... Nie zbadane są wyroki Boskie . Staram się, żeby uczucie do mnie zgasło i jak tylko mi ona przychodzi na myśl to staram się zastępować ją myślą o innej osobie, rzeczy albo co robię w danej chwili. Faktem jest, że ciekawi mnie czy wracają? Wybaczyć jej wybaczyłem, ale nie wiem czy na tyle, żeby być z nią drugi raz. Musiałby pokazać, że rzeczywiście się zmieniła i że warto wracać, spróbowałbym od koleżeństwa a potem zobaczyłoby się co by było dalej? Moja znajoma wróciła do swojego byłego i mówi, że nie żałuję, bo trzeba się docierać i szukać kompromisów a nie gdy już nam się nie uda wszystko skreślić, bo nie na tym polega miłość. Ja też jestem tego zdania, że zawsze da się coś naprawić tylko trzeba czasu i chęci i spodziewać się kosztów takiej nowej relacji.