Mój chłopak pije,czy warto o niego walczyć?

Zostawić go, albo pomóć mu wyjść z nałogu, ale bez żadnych uczuć, nie jako jego dziewczyna/ partnerka. Jak nie podejdziesz do tego na chłodno to on zmarnuje i sobie i tobie zycie

Osoba powinna wychodzić z nałogu nie dla kogoś tylko dla siebie. Uwierz mi jeżeli nie pomożesz mu tak na luzie bez uczuć i emocji, to druga opcja to rozstanie. Ta opcja jest tak samo dobra jak ta pierwsza, bo dbasz o siebie i o swoje dobro. to nie Twoja wina, że on nie dba o siebie. niektórych nie da się uratować, ale Ty powinnaś przede wszystkim walczyć o swoje szczęście

to sa tylko wymówki, jego i Ty w nie uwierzyłaś. Jest mnóstwo dzieci z rodzin patologicznych, które normalnie żyją, może biednie bo np miały pod górkę z nauką, książkami, ale jednak żyją normalnie. A sa też takie, które żyją normalnie i nie biednie, bo miały chęci. Twój chłopak poszedł na łatwiznę. Każdy bez względu z jakiego domu się wywodzi wie co jest złe, a co jest dobre, może nie jako3-4latek, ale jako14-15 latek już napewno tak. Twój chłopak wie jak powinien żyć, ale po prostu nie chce i jeszcze Ciebie wciąga w to bagno.

NIE WSZYSTKICH DA SIĘ URATOWAĆ. Lepiej go zostawić, bo nie wykazuje żadnych oznak chęci poprawy swojego życia

Skowronku, ktoś kto ma problem z alkoholem (jak i z czymkolwiek innym), musi sam chcieć coś zmienić w swoim życiu. Proszenie, grożenie...nic tu nie pomoże. Czasami pomaga solidny "kopniak" jakim może być jedynie rozstanie i pokazanie tego, że brzydzisz się jego nałogiem i nie zamierzasz zmarnować sobie życia, tak jak on marnuje swoje. Skoro prośby nie pomogły, groźby też, to teraz czas na spełnienie gróźb. Jak to niektórzy mówią... "czasami trzeba sięgnąć dna, żeby się od niego odbić".

Wiesz co witam cię
odpiszę na twojego posta,bardzo bym chciała mu dać takiego kopniaka,tylko wiem,że on kocha mnie nie jestem mu obojętna tylko ten alkohol niszczy wszystko:(.
Ja nie mogę patrzeć jak on się marnuje,wiem może byc moze jestem nawina i głupia,ale kocham go,bardzo bym chicała pomóc,ale nie umiem przerosło mnie to:(
Nie mogę znieść myśli,że on się tak bardzo niszczy.
on te dno dawno sięgnał ale nie odbije się on nie nie stac go na to,aby wstać ktoregoś razu i obiecać sobie przedewszystkim (juz nie musi myśleć o mnie),że po prostu nie będę pił,ale przecierz on tak nie powie,on to kocha:(

Nie raz tak mam,że usiądnę wieczorami w pokju zaczynam rozmyslać ,dlaczego tak jest,że na początku jak zaczynasz z kims byc jest wszystko ładnie pięknie,a pózniej co wszystko sie sypie,tylko dlatego,ze nie umiemy sobie poradzic z problemami ,które nas spotykaja,może nie tak bardzo nas co osób,których nam na nich zależy,nie mogę przeboleć,że taka osoba jak on tak marnie kończy,on nie jest złym chłopakiem może to przez to,że matka alkoholiczka,może dlatego,że napatrzył się w zyciu,może dlatego,że wiele przeszedl,może dlatego taki jest,ale wydaje mi się ,że ,gdy się kogoś kocha powinno sie razem przez to wszystko przejsć,a nie odsuwac się od siebie ech:(

Właśnie dobre pytanie za co go kocham,a tak naprawdę nie znam na to odpowiedzi,
kocham go tak naprawdę za nic(kiedyś mi ktoś powiedział,że nie istnieje zaden powód ,aby kochac,trzeba po prostu kochać)tylko tyle tak naprawdę trudno to wyjaśnić,
wiem ,że nie tłumaczy go fakt ,że matka alkoholiczka,ale zawsze na to zganiam ,że napatrzył się dość dużo,i może stąd taka reakcja,takie emocje,może z niej wziął przykład,
sama już nie wiem ,wiem jedno,że ciężko mi jest go zostawić,ale chyba nie mam wyjścia innego,
ja sama nic nie zdziałąm,nie będę mu kazała już wybierać czy alkohol czy ja bo to nic nie da,
wciaż to samo wicznie obiecywanie ,ale co z tego gdy na drugi dzień znowu alkohol góruje,
to jest chore tak uważam,takie uzależnienie,przecierz to choroba,
nie wiem może się mylę ,ale tak myślę,
tak wiem, że on sie nie szanuje tylko powiedz czemu tak trudno jest mi odjeść,

Hej Skowronku:) Nauczyliśmy sie szufladkować pewne grupy ludzi, jako pozycje stracone. Póki życie trwa, nie można niczego przekreslać. Znam kogoś, kto dla miłości odrzucił alkohol i również żył w patologicznej rodzinie. Dziecinstwo upływało mu na piciu, narkotykach, dziwnym towarzystwie. Dalsze lata ukazywały tylko skalę zniszczen w psychice i ciele. Tak dotrwał do 24 lat, stoczony na samo dno ;udzkiej egzystencji. Kiedyś jednak poznał kobietę, ktora nawet na jego, jako wraka spojrzec nie chciała. Zakochał się. Następny rok upłynął mu na odwykach, szukaniu pracy, postawieniu sie w miarę możliwości na nogi. Walkę ze soba samym wygrał, o nią już nie. By i może dalej upadł, ale na odwyku poznał tez kogos bliskiego.Wspierali sie w naprawdę trudnych dla obojga chwilach. I wiesz Skowroneczku co? Są ze sobą od czternastu lat w tym od osmiu w zwiazku małżenskim. Mają dwu letnia córkę. On nie pije. Jak twierdzi, pamieta swój rodzinny dom, brak ciepła, awantury, brak poczucia bezpieczenstwa i docenia to, co odnalazł w życiu. Piękna historia i prawdziwa.Ten pojedynczy przypadek uswiadamia mi, że nigdy nie można się poddawać. Trzeba tylko wiedzieć, jak i kiedy trzymac umiar, by samemu sie nie zapaść wraz z osobą, której podajemy dłoń. Myslę, że przede wszystkim najważniejszą role gra cierpliwość. Twoja miłość musi czuć Twoje wsparcie. Nie możesz na niego naciskać, krzyczeć, kazać, zabraniac itp.Agresja rodzi strach, poczucie winy, przymus a nie tak ma to przecież wyglądać. Alkoholizm, to choroba, wymagajaca cierpliwosci i od osoby chorej, jak i od osoby wspierającej. Nawyki, nałogi, wszelakie przyzwyczajenia, stają sie częścią życia, jak potrzeba picia czy jedzenia i mózg potrzebuje czasu, zależnie od psychiki na pozbycie sie przyzwyczajeń. Nauki radzenia sobie z zyciem bez użycia środków wspomagających. Cierpliwość, wsparcie, zrozumienie, rozmowa, to najlepsze wspomagacze w drodze do zdrowia. Wiele kobiet jednak mylnie uważa, ze jak zdegradują się do roli niani, to osiągną sukces. Pozniej przychodzi myśl, może dziecko go zmieni, może drugie itp. Wszekie zmiany muszą zaczynać się w umysle chorego. Jeżeli nie będzie czuł się na nie przygotowany, wszystko, co sie będzie działo poza jego kontrolą, moze okazać sie zgubne dla zwiazku. Skowronku:) cierpliwość, duża wyrozumiałość i wiele ciepła w połączeniu w delikatnym ,,praniem" umysłu ukochanego. Kierowaniu jego myśli na życie bez nałogów, szczęsliwe, przy Tobie, jako osobie kochającej, wspierającej. Kazda kobieta jest sama w sobie dobrym psychologiem. Nie kazda jednak to wie, dajac sie kierowac emocjom, podszeptom, standardom myslenia. Słuchaj serca ale z rozsadkiem, Bez kroków, ktore mogą być zbyt wielkie i trafić na przepaść. Jeżeli uważasz, że coś miedzy Wami jest, walcz o to, jednak nie każdym kosztem. Tocz walki o kazdy dzień Waszego życia, nie zakladaj od razu całej wojny. Kazda walka, to wygrana a sumą wojny, są wygrane walki. Pozdrawiam gorąco.

Historię,Która opisałaś jest naprawdę piękna uważnie ją przeczytałam,żdanie po zdaniu,i powiem ci ,że tu jest podobnie tylko tyle,że bez narkotyków,ale alkohol i awantury,czasem dochodzę do wniosku,że on nauczył się tak od nich od osób najblizych,ktore powinny byc dla niego wsparciem a wcale nie były,w sumie miały go gdzieś,wiesz co ja tż wciąż wierze,że któregoś dnia on sie ocknie cos postanowi,coś zmieni w swoim,życiu,ze w końcu powie któregoś dnia ,że nie piję,wiesz byc może jestem naiwna,ale ja wierzę,wierze w to bardzo gęboko,
próbuje się nie poddawać,ale jest mi cholernie trudno,bardzo trudno,bo jestem z tym sama,moja rodzina nie wie o tym nawet nie ma pojęcia,nie wiem tez czy powinnam im powiedzieć,

Właśnie to jest walka między sercem a rozumuem,a praktycznie ze sama sobą,
moja rodzina na przykład nie wie ,ze spotykam sie z takim kims jak on dlaczego nie wie,hmm
oni by go dawno skreślili,wiem własnie ,że nałogowcy tak robią zastaniwam sie tez nad tym czemu rodzice taki los gotują swoim dzieciom,i naprawdę nie mogę tego pojąć,
wiesz powiem ci ,że ostatnio właśni mu powiedziałam,że to chyba nie ma sensu i wgóle takie tam,zawsze obiecuje tylko zmianę a nigdy tak naprawdę jej nie dotrzymuje i mnie to przeraża,często pytam sie samej siebie czy ja dla niego cokolwiek coś znaczę,on twierdzi,że tak,ale to sa tylko jego słowa nie czyny,
i najgorsze jest to,że ja mam tego pełną świadomość,i nie umiem go zostawić,wiem jestem głupia,i często bywam nawina,ale niby wierzę w zmiany o uzdrowieniachmchociaż teraz powoli zaczynam wątpic juz w to tak jak we wszystko inne,

Skowronku:) Ludzie z otoczenia zawsze wywierają na siebie jakis wpływ, zwłaszcza ci, którzy są najbliżej, wiec masz jakis wpływ na pewno. Czlowiek, to takie stworzonko, które potrafi sie przywiazać do drugiego człowieka nawet na zasadzie czasu wspólnie spedzonego. Nie musi byc to od razu pierwsze spotkanie z efektem ,,WOW!" Czas potrafi zdziałac cuda i byc może, z jego biegiem Twoja Miłosć uswiadomi sobie, ile dla niego znaczysz, jak bardzo jesteś mu bliska i decyzje podejmie sam. KGB ma rację, to trudna droga. Mozesz sie spotkać z takimi sytuacjami, ze On, nie dajac sobie z czymś rady, mimo długiej abstynencji siegnie po alkohol. Musisz być silna i za siebie i za Niego. Mój śp dziadzio był alkoholikiem. Sp babunia wrzuciła jednak z czasem na luz i do samej smierci dziadek zdrowo dawał jej popalic. Z drugiej strony mam dobra kolezankę, której matka popadla równiez w alkoholizm i nagle któregos dnia sie obudziła, nie wiedzac, ze pije i...pić przestała:) Niestety, stwierdzono spore uszczerbki na mózgu i to było przyczyną, jednak w domu robiła piekło, zanim nastąpił ów ,,cud". Walcz jednak do końca, jeżeli wiesz, że jest o co , jednak z głową. Byc może, gdybys porzuciła Go w takiej chwili, straci chłopak wiarę w ludzi i szansę na w miare normalne życie. A przeszłosć? Uświadom Mu, że to iluzja. mijający czas i nic go nie wskrzesi. Najwazniejsze jest, co mamy tu i teraz. Po co czekać, żyjąc wciaz przeszłoscią, az straci się znów cos i załować chwil, którym pozwalamy odejsć bez uwagi? Ja w Ciebie wierzę i Ty musisz wierzyć w swoje zwyciestwo. Dobrych przestróg trzeba słuchać, jednak nie żyć ciągłym strachem przed czymś, co istnieje w naszych głowach. Strach jest czesto gorszy od samego, potencjalnego żródła strachu. Alkoholizm jest, jak rak, Moze mieć nawroty i jest chorobą, ktorą trzeba leczyć, jednak ,,rakowca" nie porzuca sie tylko z racji choroby. Myslę, ze to samo tyczy alkoholizmu. Mocno trzymam kciuki i pozdrawiam:)

Witaj Skowronku:) Masz rację, to trudna walka i długa droga. Musisz chłopaka namówic na odwyk. Tam byś otrzymała najlepszą pomoc. Domyślam się, jak Ci jest rudno. Czy w Twoim otoczeniu nie ma tak naprawdę żadnej osoby, która by problem zrozumiała i przynajmniej psychicznie Cię wspierała? Nie musi wiedzieć jak ma Ci doradzać, co do chłopaka, jednak będzie wiedziała, jak wspierać Ciebie? Wiesz, forum, to raczej dobre rady, wsparcie, jednak nikt stąd nie jest z Tobą na co dzień. Sama znasz najlepiej, na ile dało się poznać, swojego chłopca. Moze masz jakies sposoby, by go jednak namówić na spotkania odwykowe? Czytajac swoje odpowiedzi, doszłam do wniosku, ze zbyt ogólnikowo zajęłam się przyszłoscią, kiedy własnie na ,,teraz" istnieje cos, co sie jątrzy i trzeba znależć lekarstwo na obecną chwilę. Bardzo Ci współczuję i jak wiekszość ludzi stąd pewnie, czuję sie bezradna. Może (zabrzmi brutalnie) powinnaś sie zastanowić, czy jednak warto az tak silnie sie angażować? Juz teraz jestes zmęczona, co bedzie, jak walka wypali Cię do reszty? Wtedy oboje bedziecie potrzebowali pomocy. Pozdrawiam.

Skowronku - Choroba alkoholowa jest choroba. Mozna ja leczyc, ale trzeba CHCIEC.
Twoje prosby maja sie tak do tego, jak proszenie drugiego czlowieka - nie choruj na grype, a on nie bedzie bral aspiryny.
Nie ma innej drogi - TYLKO I WYLACZNIE jego wola.
Ty  mozesz ewentualnie wspierac, ale decyzja jego.
Jezeli on jej nie podejmuje - to trzeba odejsc, bo pozostanie tylko cierpienie i gorycz.

Ilez to kobiet sie ludzilo  - miloscia wylecze, bedzie dziecko, to sie opamieta, zmienimy otoczenie, prace................
Dziewczyny Ci pisaly, z czym sie dobrze nalezy zapoznac w temacie uzaleznien i wspoluzaleznien.
Pamietaj jedno - Alkoholik, to mistrz manipulacji.
Poki ma sile i ochote pic - wszyscy naokolo beda chorzy, a on zdrow.

Popieram w 100%

Beba62, bardzo ładnie piszesz, ale czy miałaś bliską styczność z osobą uzależnioną od alkoholu, widziałaś z bliska co przechodzą jego bliscy?
Porównywanie alkoholizmu i raka nie do końca do mnie przemawia.

Skowronku, najlepszą formą pomocy osobie uzależnionej jest tzw.twarda miłość.

Hej Skowronku:)

Naprawdę masz cieżki orzech do zgryzienia. Nam tu łatwo mówić, żebyś przemyslała sprawę i jak nie da sie nic zrobić, to dała sobie spokój, W sumie to by była własciwa decyzja, jednak wiem, jak trudno jest własnie te, najwłasciwesze decyzje niekiedy podejmować mimo, że wydają się oczywiste. betina 2 ma całkowita racje w swoich wypowiedziach. Nie da rady tak, lub inaczej, to moze spróbuj Ty zasiegnąc rady psychologa? Mysle, że powinnaś wybrać sie na taką wizytę sama ze sobą. Moja mama, jak odszedł od niej tata totalnie sie załamała. Nie piła co prawda ale siedziała w dosyc egoistycznym dołku. Dziwnie brzmi, ale taki dołek tez jest. Mimo upływu czasu, wciąż nią szarpała nienawiść, z palcem brałą cała dłon i wystarczyło nie zgodzic sie w najdrobniejszej rzeczy z nią, momentalnie zachowywała sie jak mała dziewczynka, której odmówiono jakiejś zachcianki. Szantazowała otoczenie groźbą samobójstwa, potrafiła zainscenizować własne powieszenie sie w szafie, dokuczała i ,,umilała zycie" komu się dało. Mało, była w pelni swiadoma tego, co robi .Psychiatra jej mi tylko szepnał słowo ,,to manipulantka".Wreszcie sama zamkneła sie w zakładzie. Jestem jedynaczką i pozostałam jej ja do opieki. Naprawde nie dawałam rady z nią. Nic nie skutkowało, wciąż było nie tak, żle, wszyscy byli głupi itp. Wreszcie ktos zaproponował mi psychiatrę, bym z kims o tym pogadała, kto lepiej zna sprawy psychiki i pokieruje mój tok rozumowania własciwie, jak nie wasnie psychiatra?. Moze i Ty powinnaś sie tez przejść do takiego specjalisty. Nie radzisz już sobie i ze sobą i z sytuacją i Wasz zwiazek zaczyna przypominać prowadzenie kulawego przez slepego. Jak ja zajmowałam sie mamą, tez w pewnym momencie sie czulam, jak Ty. Tylko ja nie moglam ot tak porzucić mamy i sobie pójść. Nikt tez nie bardzo wiedział, co mi radzić. Podobno z kazdej sytuacji jest jakies wyjscie. Czasem trzeba cos poswiecić, by coś osiagnąć ale ludzie boją sie tracić. Nie zawsze jest tak, ze bez szwanku można rozwiązać wszystkie problemy. Pozdrawiam gorąco.

Bebo Droga,
Jeszcze jedno malutkie ale....
O ile w jakiejkolwiek innej chorobie otoczenie, rodzina starajac sie, pomagajac sa w stanie poprowadzic ku lepszemu..... o tyle w chorobie alkoholowej dzialanie powinno byc odwrotne - wybierasz picie, my tobie nic w zamian, wrecz przeciwnie - jak najmniej komfortu picia, pozwolenie delikwentowi na ponoszenie konsekwencji picia w jak najbardziej bolesny sposob.
Im bolesniej - tym szybciej szansa na zdrowienie.

Witam:*Wiesz co ja już mu nie stawiam tych warunków na początku owszem stawiałąm i to dość mozcno bo nie mogę znieść tego co on robi z własnym życiem jak bardzo go niszczy w imię czego.Masz rację z alokohlem się nie wygrywa nie ma opcji takiej to zawsze będzie silniejsze niż  wszystko inne,fakt to trzeba leczyć tylko jest takie rozwiązanie tylko powiedz jak to leczyć jeśli osoba uzależniona nie chce tego:(

Właśnie to jest dobre pytanie czy jestem gotowa na takie jazdy bo szczerze mówiąc nie jestem tak naprawdę.Trudno być gotowym na takie coś po prostu jakiś strach również mnie ogarnia czy na przykład poradzę sobie z tym,bo szansę wiadomo można dać tylko tutaj pytanie trzeba postawić jak długo,że kiedyś każda cierpliwość się kończy.
Właśnie on twierdzi,że dno to jest jego życie i że on jest dnem ja tak nie uważam dnem się nie jest jedynei co to można się na tym dnie znaleść według mnie to moje myślenie.
Fakt być może owszem okrutnie to zabrzmiało ale tak niestety jest taka jest prawda a prawdzie w oczy trzeba spojrzeć i to za wczasu okrutne ale prawdziwe niestety.
Najgorzej wkurza mnie to  że nie chce właśnie nic z tym zrobić tak mnie to wnerwia ech::(
a wybaczyć ja mu wybaczyłam dawno :

Witam:)Wiesz co zdecydowanie muszę się zgodzić z tobą,że powoli zaczynam nie być pewna jego miłości mam takie myśli kiedy usiądnę sobie wiczorem czy on kocha mnie czy tylko ten cholerny alkohol?I czasem odpowiadam sobie sama ,że miłość jego do alkoholu jest silniejsza niż do mnie.Czasem wątpię w to,że się pukłada chyba powoli i ja tracę na to nadzieję,nawet miałąm chęć porozmawiania z jego rodziną,ale oni mają to gdzieś nie przejmuja się niczym i tak się toczy dzien za dniem.Wiesz co ja już też przestałam czekać na cud wiem,że one sie nie zdarzają tylko w filmach,a to nie jest film tylko niestety życie,że tak napiszę.I chyba masz rację,że czas postawić sprawę na ostrzu noża i wziąść wszystki konsekwencje pod uwagę nawet to,że związek może przestać istnieć chociaż nie chciałąbym tego.:(

Witam:)wiesz co ja to jakoś chyba staram się tłumaczyć oszukując samą siebie a to jest chyba najgorsze co może być przynajmiej tak mi się wydaje oszukać siebie jest się najprościej,ale co z tego co to daje nic tylko dołek i nic pozatym.
Właśnie on już przepił swoje życie i miłość też przepije co z tego,że raz jest trzezwy jak tak zliczyć dni w miesiącu to więcej jest pod wpływem alkholu niż trzezwy,a ja nie moge na to patrzeć.Wiem powinnam odejsć,ale widzisz nie umiem tego zrobić może to głupie,może jestem zbyt naiwna ale ja powtarzam po raz któryś naprawdę go kocham,tylko co ja mogę sama zdziałać nic tak naprawdę ech:(
Ja chyba już przyzwyczaiłam się do tego pijaństwa niszcząc w ten sposób swoje życie przy okazji bo muszę na to patrzeć dzień w dzień z małymi przerwami:(

Skowronku hej:) Jesteś bardzo zagubiona w tym wszystkim. Weszłaś na to forum z nadzieją, ze ludzie stąd doradzą cos, co bedzie złotym eliksirem na całosć problemu. Jak zauwazyłas, mimo róznych wypowiedzi, w każdej jednak przebrzmiewa mianownik wspólny. Trzeba wreszcie cos zrobić i w dodatku cos takiego, co będzie ryzykowne. Co do ryzyka. Ryzykiem jest także Twoje pozostanie w tym zwiazku i kto wie, moze byc to wieksze ryzyko nieszczęscia, niz rozstanie. W całosci podpisuję się pod odpowiedzią betiny 2 w kwestii akceptacji stanu rzeczy i ewentualnym potomstwie. Co więc sądzisz o pomysle wybrania sie do psychiatry? Uwazam, ze to dobry pomysł i wiesz, co jeszcze wpadło mi do głowy? Moze jednak zrobisz decydujace kroki a ich efektami bedziesz sie dzielic tu z nami na forum? Będzie to doskonały materiał i dla osób o podobnej sytuacji do Twojej i dodatkowa mozliwosć dyskusji. Może jak połączysz praktykę w temacie walki z nałogiem z byciem na tym forum, co wiaze sie z ewentualnymi radami, podpowiedziami, jak w czymś sie zagubisz czy coś Cie przerosnie, to wspólnymi siłami da sie cos zdziałać? Co o tym myślisz Ty i pozostali ? Pozdrawiam.

Sowronku-nie,nie i jeszcze raz nie!Dlaczego?Bo w głębi duszy wiesz.Nie trwoń czasu na pijaka.Tyle razy już o tym była mowa,a dziewczyny mają nadzieję.Że "ja go zmienię".Potem tylko dramaty.I nie daj boże-dzieci.Dzieci bez dzieciństwa i z traumą na zawsze.Chcesz tego?

Tak to prawda jestem zagubiona nawet nie ma co ukrywać,powiem ci ,że to prawda że wiesz chciałam rad i dalej chcę ,i powiem więcęj każdą radę czytam bardzo uważnie po kilka razy i biorę ją bardzo do siebie a z tą  radą ,aby pogadać z psychologiem też wzięłam ja pod uwagę i napewno tak zrobię,ze pójdę do niego.

Witam cię Zuzo:)
Wiesz ile razy ja miałąm nadzieję,że ja go zmienię i wciąż nadzieją się ta łudzę,że coś wskóram,tylko powoli zaczynam sama w to nie wierzyć.
Dramaty często się zdarzają w takich sytuacjach,co do dzieci nie chceę zaufundować tego dzieciom,nawet nie ma opcji ,aby moje dzieci były bez dzieciństwai do tego z traumą to nie wchodzi w grę.

AMEN
Skowronku ja tez jestem odrzutem ze zwiazku patologicznego, w ktorym pokladlem "wiare, nadzieje i milosc" i tylko z ta roznica do Ciebie, ze u mnie pierwszych skrzypiec nie gral alkohol a patologiczne uzaleznienie corki do matki poprzez nieodcieta pepowine. Patologii toksycznego zwiazku a nie czystej i naturalnej relacji miedzy matka a corka, w ktorym ja bylem kolejnym ogniwem w tej patologii. I Ty masz teraz ten sam problem co ja mialem na poczatku mojego zwiazku uwienczonego malzenstwem, ze z tym chorym uzaleznieniem Twojego partnera da sie mimo wszystko zyc i normalnie funkcjonowac. Nie nie da sie!
Nic bardziej mylnego by nie powiedziec, ze do rangi kuriozalnie mylnego do kwadratu.
To ze alkohol wyniszcza Twojego partnera to jest pikus, bo Twoja relacja z Nim jako Twojej osoby wspoluzaleznionej z Nim "z milosci" wyniszcza nikogo innego jak wlasnie Ciebie jeszcze bardziej. Tu nie kopiesz sie z jednym koniem stachanowcem a z cala stadnina przed wyscigami na Sluzewcu.
W tym uzaleznieniu kryje sie sila, o mocy ktorej nawet nie masz pojecia. Ja tez na poczatku nie mialem a teraz juz mam. I nawiazujac do kolokwialnego powiedzenia o Sluzewcu, w pewnym momencie wypisalem sie z uczestnictwa w wyscigach i obstawiania kto wygra - ja, zona czy tesciowa. 

Reasumujac...
Pojecie wiary nadzieii i milosci zostalo delikatnie mowiac zdeptane w tym moim zwiazku i teraz - z dala od niego - odbudowuje wartosc znaczenia tych slow na nowo z nadzieja na lepsze jutro.
Bo co by tez nie mowic, to owa nadzieja choc jest matka glupich, ktorzy na pozor swiadomie pakuja sie w takie relacje jak Nasze, to jest tez matka tych, co rozumem wciaz nie grzesza... Ja juz to wiem i Ciebie probujemy wspolnymi silami przed tym uchronic. My bylismy lub - o zgrozo - dalej jestesmy uzaleznieni a Ty doswiadczysz tego samego, co My juz przeszlismy. O ile nie wiecej.
Bo pakowanie sie w taka relacje jest kosmicznie dalekie od standardowego pojecia pelnej swiadomosci. Pakujac sie w nia czlowiek jest zaslepiony, zamroczony jak w przewodnim temacie Twojego watkowego problemu - alkoholem. A nawet tutaj jest ono dalekie od prawdziwego zamroczenia alkoholowego.

Czyli nie jestem sama na świecie co ma lub miała podobny problem.
Ja używam tych słów on już nie niestety,powiem ci że to wszystko jest trudne bardzo trudne,i rozumiem też ciebie jak ty się czułeś bedąc w podobnym związku.
Ja chyba jestem aż za bardzo zaślepiona tak bym to napisała.

Witam:) Napiszę jestem z nim od trzech lat na początku było ładnie pięknie ,ale zaczęło się sypać Pił na początku ale wiesz niby w małych ilościach.ALe to już na dzień zisiejszy jest codziennie.

Skowronku, najlepiej szukać wiedzy u źródła....
Znajdź grupę Anonimowych Alkoholików i zapytaj kiedy mają otwarty miting. Zwykle każda grupa ma taki raz w miesiącu. Idź i posłuchaj samych alkoholików, tych którzy chcą nie pić. Oni bardzo chętnie dzielą się doświadczeniami, w tym również tym co ich samych zmotywowało do trzeźwienia. Ja Ci powiem, że zawsze to był kryzys, inaczej DNO. I "twarda miłość". Nie prośby, cierpliwość i ocieranie łez. Ale nie musisz mi wierzyć, posłuchaj ich!

Dodam też, że życie z trzeźwiejącym alkoholikiem też nie jest łatwe. Samo odstawienie alkoholu nie załatwia sprawy. Alkoholik używa alkoholu, by radzić sobie z trudnymi emocjami. Znika alkohol, a emocje i różne nieumiejętności zostają. Musi się nauczyć radzić sobie z życiem w inny sposób. Zwykle nie jest to dla bliskich ani łatwe, ani przyjemne, gdy ON zapełnia pustkę po alkoholu swoim "trzeźwieniem".
Nie jesteś dla niego najważniejsza. Teraz, gdy jest aktywnym alkoholikiem, najważniejsza w jego życiu jest FLASZKA. To jego dziewczyna, kochanka i przyjaciółka.
Gdyby podjął poważną pracę nad swoim trzeźwieniem, najważniejsza będzie terapia, mitingi AA, Klub Abstynenta, kumple z terapii itp.  Nie TY.
Znam wiele par, które trwały ze sobą, gdy ON pił, a rozstały się, gdy przestał. Bo ONA oczekiwała normalności, a życie z trzeźwiejącym alkoholikiem nie jest normalne.
Chcesz tego?
Kobiety podejmujące ten trud są związane z alkoholikiem dziećmi i wspólnym majątkiem. Jest o co walczyć.
TY dopiero się zastanawiasz, czy w to wejść.
Nie radzę Ci tego. Zawsze bedziesz na drugim miejscu. Dzisiaj za butelką, jutro za mitingiem, jeśli ON zechce trzeźwieć.

Jasne, zdarzają się historie jak z bajki, ale to rzadkość. Większość to trud i ciężka praca całymi latami.
Gdyby to tylko polegało na odstawieniu alkoholu, to byłoby cudownie. Ale to nie takie proste.......

Czasymiro - Blagam!!!!!!!!! "generalnie pijacy, to ludzie weseli i pogodni"
Szczegolnie zas jak dostaja wyroki za znecanie sie nad rodzina, jak sa interwencje policji, jak demoluja dziecinstwo swoim dzieciom, jak przepijaja dorobek zycia i wpedzaja w nedze swoja rodzine, badz skazuja ich na pomoc opieki spolecznej, bo akurat nie maja czasu i sily popracowac.
No ubawic sie mozna po pachy, a wesolo wszystkim, ze hej.................

Skowronku , Twoja decyzja o zostawieniu go, moze byc pierwszym zaczynkiem do jego zdrowienia - moze chlopak cos zrozumie, ze zawalil po  calosci i bedzie probowal sie ratowac.
Jezeli bedzie inaczej, to znaczy, ze nie warto , ze nie bylas tak wazna dla niego.
Moze byc Ci przykro i zle, ze zwiazek nie wypalil, ale pamietaj - ratowalas siebie, nie dalas sie wciagnac w taniec na linie z gorzala w tle.
W sumie to jego wybor, nie Twoj. Ty sie po prostu nie zgodzilas na taki uklad.

Skowronku - zobacz, jak juz sie wciagnelas w chore myslenie - on cos zrobi sobie. Czyli, zeby sobie czegos nie zrobil, to powinnas akceptowac jego zachowania. Tyle, ze akceptacja z kolei znaczy niszczenie Twojego zycia.
Pamietaj - to ON wybral.
Z tego co wiem - to nic sobie nie zrobi. Moze tak mowic, to  tylko beda demonstracje. Jak dasz mu szanse, bez jego leczenia, przegralas!

Wiem właśnie,że on wybrał.
To była jego decyzja ja nie mam prawa jej podważyć.
Chciałąm dobrze a wiesz sama nie zdziałała bym nic.
Właśnie wiem,ze on mógłby mi zniszczyć życie,a ja tego bym nie chciała.