Witam jestem tu nowa szukam pewnego rodzaju pomocy, wsparcia. Moje wszystkie bliskie osoby którym mogłabym się zwierzyć porozjeżdzały się po świecie więc pomyślałam, że może tutaj znajdę dobre słowo i nieco wsparcia. Zacznę od początku. Mam 24 lata mój partner jest rok starszy jesteśmy ze sobą 6 lat. Wciąż nie mieszkamy razem ale chyba czas najwyższy zacząć o tym myśleć. Tylko jak zacząć wspólne życie kiedy mam problem ze sobą ? A może nie tylko ze sobą ale też z nim. Mianowicie nie jestem pewna co do jego wierności, miłości. On zaczął kolejny kierunek studiów i coś od tego czasu się zmieniło. Wszelkie możliwe hasła do kont chowa gdzieś głęboko gdy się spotykamy nagle wychodzi z przeglądanych stron telefon chowa gdzieś albo zostawia w kieszeni kurtki. Mam problem bo nigdy nie byłam zbyt ufna. Chodziłam do psychologa chciałam coś w sobie zmienić ale zbyt wiele to nie dało. Co więcej mówię mu o moich obawach a on wtedy się tylko wścieka. Moja historia jest znacznie dłuższa ale podejrzewam że jeżeli napiszę więcej to nikt tego nie przeczyta a ja naprawdę chciałabym usłyszeć pare słów miłych nie miłych ważne że szczerych. Może kocham go za mocno ? Boję się że jeżeli dowiem się o jakiejś jego zdradzie załamie się i już nie podniosę. Może szukam tej zdrady na siłę ? Już sama nie wiem co myśleć... Podpowiedzcie jak radzić sobie z czymś takim żeby nie zniszczyć wszystkiego. Pozdrawiam i czekam na odpowiedź.
Podobne tematy
może wcześniej też tak się zachowywał tylko nie zwracałaś na to aż takiej uwagi??
Wcześniej właśnie tak nie było mogłam robic z jego telefonem co chciałam mogłam wchodzić na jego konto w banku czy gdziekolwiek indziej. A może po prostu za dużo o wszystkim myślę bo mam za dużo wolnego czasu... Chciałabym żeby to wszystko było takie proste..
Mam problem bo nigdy nie byłam zbyt ufna. Chodziłam do psychologa chciałam coś w sobie zmienić ale zbyt wiele to nie dało. Co więcej mówię mu o moich obawach a on wtedy się tylko wścieka.
Te zdania najbardziej dają do myślenia. Masz problem, próbujesz coś z nim robić, rozmawiasz o tym, a on zamiast porozmawiać i rozwiać Twoje wątpliwości, wścieka się? Czuje się winny?
Co prawda moje obawy podchodzą chyba już pod paranoje bo kłótni o tego typu obawy było naprawde wiele. Za każdym razem mówi mi że ma dosyć tych ciągłych podejrzeń może dlatego się wścieka ? Powiedziałam że ja chciałabym tylko żeby powiedział mi kilka słów że nie mam o co się martwić. Jego odpowiedzią było " ale ile można ?"
na pewno nie mozesz zakładac najgorszego. wiem że może ci się wydać dziwne jego zachowanie ale nie jest to jeszcze dowód na to że np /cię zdradza. porozmawiaj z nim na spokojnie, powiedz ze jego dzine zachowanie odbija sie na tobie i waszych relacjach. jesli nie jestes w stanie sprawdzić co takiego ukrywa nie masz podstaw aby go podejrzewać. rzeczywiście jego zachowanie pozostawia wiele do życzenia. a może denerwuję się bo zauważyłaś, że coś jest nie tak...
To może rozwinę moją historię jeżeli chodzi o tą nieufność. Chodzi o mojego ojca. Zawsze byłam związana z obojgiem rodziców bardzo. Może dlatego, że jestem jedynaczką. Moja rodzina kreowana była na idealną- kochający tatuś, najlepsza mama na świecie. Byłam dla nich najważniejsza. Aż pewnego dnia zastałam mamę płaczącą w domu bo odkryła zdradę ojca- jak się później okazało nie pierwszą. Ojciec odszedł a ja chyba do dziś nie mogę się z tym pogodzić. Pani psycholog do której chodziłam powiedziała, że jestem tak zazdrosna bo boję się ze stracę kolejną tak ważną dla mnie osobę. Ja rozumiem tylko, że ja nie chce tak żyć piszę tu do was żeby się wygadać a może przy odrobinie szczęścia nawet ktoś mi pomoże...
Co prawda moje obawy podchodzą chyba już pod paranoje bo kłótni o tego typu obawy było naprawde wiele. Za każdym razem mówi mi że ma dosyć tych ciągłych podejrzeń może dlatego się wścieka ? Powiedziałam że ja chciałabym tylko żeby powiedział mi kilka słów że nie mam o co się martwić. Jego odpowiedzią było " ale ile można ?"
No cóż, to druga strona medalu, mnie może też szlag by trafił, gdyby ktoś bezpodstawnie wciąż mi wiercił dziurę w brzuchu.
Wiem to nie jest zdrowe i chce z tym walczyć. Staram się czego on do końca chyba nie zauważa...
Wszystko czego jest w związku w nadmiarze, psuje go.
Może być tak że znalazł sobie kogoś na boku, bo miał dość ciągłego kontrolowania i myśli poważnie o zerwaniu. Ale czy on wtedy taki wspaniały jest, jeśli najpierw sobie kogoś znajduje na boku a potem dopiero zrywa? Powinno być na odwrót. Jeśli tak zrobił, to nie ma czego żałować, musisz wziąć się w garść, podnieść się z ziemi i iść dalej.
Może być też tak że wcześniej pozwalał Ci na kontrolowanie jego telefonu, kont itp, a ty dalej byłaś podejrzliwa, zazdrosna o nic. On po prostu ma już tego dość, przestał czuć do Ciebie to co czuł wcześniej. Mimo że nikogo nie ma, oddala się od Ciebie, straciłaś wgląd w jego prywatność.
Tak naprawdę bez zmiany siebie ten związek nie przetrwa. Być może już jest za późno, ale spróbuj, musicie porozmawiać na spokojnie. Spytaj go co mu przeszkadza, w czym jest problem, ale na spokojnie.
Jeśli będzie się migał od odpowiedzi, to niestety nic już z tego nie będzie. Widocznie już mu nawet nie zależy na ratowaniu tego.
Powiedział mi jakiś czas temu, że cytuję: jak bym chciał być juz kiedyś z kimś innym to nie był bym z tobą bo po co ? poza tym nie chce być z kims innym.
Czasem jego zachowanie po prostu zaprzecza temu co mówi. Poza tym widziałam co się działo jak mój ojciec znalazł sobie kogoś innego i wygląda niepokojąco podobnie. Ale może macie racje przesadzam.. Staram się zmienić jeżeli by tak nie było nie szukałabym pomocy gdzie się da, między innymi u psychologa i tutaj. Staram sobie tłumaczyć, że nie każdy facet jest taki ale coraz więcej przypadków wokół mnie udowadnia mi, że jest ich wielu.
Czasem jego zachowanie po prostu zaprzecza temu co mówi.
liczą się czyny , nie słowa.
psycholog dobra sprawa, na pewno rozjaśni Ci pewne sprawy, a do innych sama dojdziesz z czasem.
polecam książkę "sztuka wojny w miłości".
Myślę, że chłopak mógł mieć dosyć, że go ciągle dręczysz i podejrzewasz. I mimo, że rozumie, że robisz tak nauczona bardzo przykrym doświadczeniem, to przecież nie spowodował tego on, ale Twój ojciec. A nie wszyscy są przecież tacy sami.
Jeśli Cię zdradza, to się o tym i tak dowiesz - prędzej czy później.
Jeśli Cię nie zdradza, a Ty zachowujesz się paranoicznie, to tylko sobie i związkowi szkodzisz.
Daj mu oddychać i ciesz się życiem, bo prawdopodobnie nic nie jest na rzeczy.
Może go po prostu denerwowało, że ciągle sprawdzasz jego komórkę, komputer i postanowił to skończyć. I w sumie bardzo dobrze. To są jego prywatne sprawy i nic Ci do tego, do kogo pisał smsa i jakiej treści. Jak będzie to ważne, to sam Ci powie, a jak głupota, to pewnie i tak byś nie chciała o tym wiedzieć.
Jeśli dotąd nigdy Cię nigdy nie zdradził i nie zachowywał się podejrzanie, to puknij się w czoło i pracuj nad odbudowaniem zaufania do partnera.
Gdybym miała Ci poradzić co zrobić teraz to daj sobie kilka dni odpoczynku, relaksu. Zachowuj się normalnie. Obserwuj go, ale nie mów o niczym. Zastanów się, czy warto kontynuować ten temat. Jeśli stwierdzisz, że tak, to najlepsza jest szczera rozmowa bez emocji. Zapytaj wprost czemu zmienił hasła i czemu ukrywa telefon.
przykro mi , ale wydaje sie ze ma cos do ukrycia. ja tego tez nie chcialam dlugi czas widziec. po prostu oszukiwalam sama siebie. bylam w tym perfekcyjna bo balam sie prawdy. prawda byla taka ze mnie zdradzal. jesli ma cos do ukrycia a wczesniej nie mial, to musisz go sprawdzic, zeby sie uspokoic, innego wyscia nie widze. powodzenia
Podstawa kazdego zwiazku jest zaufanie, bez niego nic nie wyjdzie.. porozmawiaj z nim szczeze bo inaczej problem bedzie narastal