"Nie nadajesz się na żonę..." czyli dziwna miłość...

Najgorsze jest to że te jego teksty na mnie działają. Ostatnio sama po sobie widzę że jestem przygaszona, cały czas myślę że do niczego się nie nadaję że jestem beznadziejna, że po co mam się za coś zabierać... On tylko ostatnio cały czas sie dopytuje o czym myslisz co się dzieje a ja milczę. Bylismy wczoraj na weselu jego bardzo dobrego kolegi bawiłam sie bardzo dobrze bo rodzina pana mlodego wspaniała co chwile w głębi duszy chciało mi się płakać nawet czułam jak łzy napływają mi do oczu ale skutecznie sie jakoś trzymałam. Jeden kolega chłopaka tylko zauważył że coś jest nie tak zaczął dopytywać co się stało jednak skutecznie go zbyłam. Zazdrościłam młodym tego szczęścia wspaniale wesele facet jak marzenie (osobiście go znam), a ona w ciąży coż wiecej do szczęścia im trzeba?

odpowiedz sobie na proste pytania.
Czy wyobrażasz sobie życie przy tym człowieku? Czy tak wyobrażasz sobie miłość? Czy tego oczekujesz od życia, związku, partnera? i wiele wiele podobnych...
Pisząc to już sobie uświadomiłaś pewne sprawy... teraz pytanie, czy dalej chcesz tak żyć?
Twoje życie to podsumowanie Twoich decyzji.

Indygo dzięki za konkretną odpowiedź fajnie że zauważyłaś/eś tą różnicę że to on chce...
On chce zwlekać z decyzjami o wspólnej przyszłości, on chciał tu zostać pomimo, że ja miałam już dość i chciałam wracać do domu bo co z tego że ja mam spoko pracę a on non stop szuka i nie moze bardzo długo znaleźć?, nie chciał w rodzinnym mieście żebyśmy mieszkali razem to nie mieszkaliśmy chciał to przyjezdżał nie chciał to nie tłumacząc to "brakiem czasu dla siebie" non stop to powtarza. Nie uważam by nie miał czasu dla siebie tym bardziej  ze zawsze kończył pracę wczesniej niż ja robił obiad siadał na komputer i grał do późnych godzin nocnych. Nawet jak chciałam żeby przyszedł do mnie do kuchni pogadać to było że ja sie czepiam i już czegoś od niego chce bo on musi od gry odejść.
Padło pytanie jak ja sobie wyobrażam swoje życie?
Hmm przede wszystkim jestem troche przeciwieństwem jego bo jestem osobą rozrywkową, rozgadaną, chętnie spotykałabym się ze znajomymi, w gronie rodziny własnie jestem bardzo rodzinna. Na pierwszym miejscu stawiam życie osobiste, później nauka kariera itd. Z resztą uważam że szczęscie osobiste, związek stały z kimś można spokojnie pogodzić razem z zabawą, znajomymi oraz nauką i karierą. Osobiście znam takie związki i małżeństwa już. Wczoraj bylismy na ślubie jego bardzo dobrego kolegi ze studiów myślałam że co chwile będę płakać. Znajomi zauważyli że coś jest nie tak ale miałam wrażenie jakby mysleli że to ja jestem powodem całego zamieszania między nami bo co chwile ktoś mówił albo żebym się uspokoiła albo żebym sie nie denerwowała co jeszcze bardziej mnie podminowywało.
Jak każda baba kocham go wiadomo 3 lata spędzone razem sporo wspomnien jednak jak to jedna z użytkowniczek tego forum napisała zazdroszczę koleżankom i wczorajszej pannie młodej że ich mężczyźni okazują im publicznie uczucia że je przytulą obejmą że widać że oni się kochają. Nawet jak obejrzałam dziś zdjęcia z wesela to mój facet nie stoi blisko mnie ani mnie nie obejmuje tylko stoi metr ode mnie

No własnie czyli dobrze mi się wydaje że nie widać z jego strony żadnych starań....
Indygo a jak dac mu do zrozumienia ze coś sie psuje? Bo póki co do konca miesiaca musze z nim mieszkac...jak dac mu odczuc ze mnie traci? Wiesz boje sie tylko tego ze w obecnych czasach mało jest osób młodych z poglądami takimi jak moje ze poznajemy sie i albo do siebie pasujemy i bierzemy slub albo sie rozstajemy. teraz ludzie chca miec wszystko od razu szalec do 30 a małzenstwo nikomu do niczego nie potrzebne a ja chciałabym założyc wspaniała rodzine chciałabym miec dzieci i wiem ze nie moge z ta decyzja długo zwlekac bo niestety w mojej rodzinie wszystkie kobiety cierpia na sprawy ginekologiczne i o ile nie maja problemow z zajsciem w ciaze to bardzo szybko tracą mozliwosc posiadania dzieci. Moja siostra ma 25 lat w przyszlym roku wychodzi za maz a zaraz bedzie miała operacje na jajniki... druga rok starsza juz jest po operacji usuniecia torbieli z piersi.
on wie o tym aale nic sobie z tego nie robi

To są wszystko jego słowa?
Jak dla mnie, to brak mi w tym wszystkim zwykłego szacunku. Nawet w kłótniach nie wolno tak mówić.
Moim zdaniem to zły prognostyk na przyszłość, o ile jakąś w ogóle macie, skoro on poważnego związku nie chce.

Próbowałaś mu powiedzieć jak odbierasz jego zachowanie? Rozmawiacie o tym?

Nie bede bawiła sie w psychoanalize Twojego faceta, bo szkoda na to mojego czasu. Zastanawia mnie fakt, że po tym wszystkim co on ci poiwedział (patrz post Luc- idealnie wszystko wyłuszczyła) i co ci zrobił , ty nadal preferujesz pierścionek za 800 zł niż podobny za 500 na Allegro. Po co ci do diaska jego pierścionek???? Z jego strony chamstwo do n-tej potęgi a ty z uporem zaręczyny, ślub..z takim chamem?? Nie szkoda ci siebie samej??
Nie sądzisz, ze NAPRAWDE zasługujesz na faceta, który bedzie Cie traktował dobrze i byś czuła sie przy nim dobrze. Bo ten Twój "osobnik" niedługo sprowadzi twoją pewność siebie i poczucie własnej wartości poniżej parteru.
Jesteś jeszcze bardzo młoda i zaradna i mądra wiec do ch&*ery  skop mu doope posadz na niej różyczki, odwróc sie na piecie i odejdz kołysząc biodrami.

O kurczę na wstępie dziękuję za odpowiedzi bo myślałam, że temat trochę podupadł...
Eileen  trafna uwaga też myślałam, że tak jest kiedy na początku przyjechaliśmy do stolicy. Akurat mam fach, na który jest teraz duże zapotrzebowanie i jest mi łatwo znaleźć czy zmienić pracę zarobki też kształtują się moim zdaniem dosyć fajnie, ale mniejsza o to. Kiedy raz go zapytałam czy ma problem z tym że to ja się spełniam w pracy zawodowej, a dodatkowo zarabiam troche wiecej niż on  powiedział że nie że bardzo się cieszy że mogę się spełniać i zdobywać doświadczenie wiec nie do końca rozumiem...

Luc Tak przy którejś kłótni powiedziałam mu że to w jaki sposób się do mnie odzywa pozostawia wiele do życzenia. Ja raz też go skrzyczałam ale uważam że w słusznej sprawie bo krzyczał do swojej matki. Wiec sie wkurzyłam i poszłam mu wygarnąć że w taki sposób do kobiety starszej od siebie i jeszcze jego matki nie godzi sie odzywać po czym on skwitował "to co mam iść przeprosić?" Myślę że ona wie że troche sknociła jego wychowanie po tym czasem jak mówie coś do niej o nim a ona "no wiesz jaki uparty jest P..."

Niobexxx
Już teraz mam wrażenie jakby sprowadził mnie i moją samoocene do 0 bo tracę pewność siebie. Cały czas myślę o naszym związku wiesz to jest mój drugi nieudany długi związek i powoli dochodze do wniosku że jestem staroświecka w swoim poglądzie zamążpójścia bo ciężko znaleźć faceta który będzie rzeczywiście facetem z jajami szanującym kobiete i na dodatek będzie chciał założyć rodzinę... Nie łatwo (jak to było już napisane w paru wątkach) jest zostawić kogoś po 3 latach związku z kim miało sie jakieś plany...  Najbardziej boli mnie to, że on twierdzi że tak on chce mi się oświadczyć, chce ze mną zamieszkać ale wszędzie widzi problem finansowy. Tak jakby bał się wydawać pieniądze. Nie dostaje od niego żadnych kwiatów czy prezentów na rocznice nawet przestałam wymagać bo on twierdzi że to zbędne i że nie ma kasy albo pyta a co ty mi dasz? Z tym że ja jestem osobą która nie ma problemu by postawić mu pizze obiad kupić bez okazji perfumy czy coś droższego po prostu taka jestem

nocnalampka tak dokładnie tego potrzebuje! Cały czas myślę, że jeszcze uda mi się go wypracować w sensie nie zmienić tylko wypracować te jego wady typu odzywki tak aby on zaczął szanować mnie i moja pozycję w tym związku. Wczoraj wieczorem chciałam z nim pogadać był co prawda po pracy wrócił późno bo 22.30 i mówię mu "słuchaj P... chcę z Tobą pogadać" "on na to ok wejde na komputer pozałatwiam sprawy wysle pare maili i pogadamy" Kiedy załatwił juz wszystko był senny i miałam wrażenie jakby słuchał 5 przez 10 tego co do niego mówie. Powiedziałam, że jeśli jeszcze raz się do mnie odezwie w taki sposób poskutkuje to tym ze biore torbę pakuje rzeczy i wracam do domu bez względu na zobowiązania. On że przeciez już się tak do mnie nie odzywa (co nie jest prawdą bo w piątek i wczoraj też były kłutnie i warczenie do siebie bo w piątek trzeba było po krawat dla jasniepana jechać"  Dalej jak cos do niego mówiłam to milczał i tyle było z rozmowy...

I ty chcesz z kimś takim wziąć ślub? sory ale chyba jesteś niepoważna, po slubie będzie jeszcze gorzej, nei wspominając że on wcale do niego nie zmierza, ja bym już dawno go zostawiła, tunei ma miejsca an sentymenty gdy on tak Cie traktuje

Jeśli chodzi o wiek tak jak to było już poruszane w kilku postach między innymi w poście o ciaży z brytyjczykiem wiek nie jest wyznacznikiem. Akurat w tym przypadku ja nie czuję się za młoda na małżeństwo wręcz przeciwnie od zawsze wiedziałam że chciałabym wyjść za mąż młodo bo widzę tego i plusy i minusy akurat plusów mam wiecej niż tych negatywów. Jestem osobą odpowiedzialną, zaradną, która umie sobie w życiu poradzić. Musiałam szybciej dorosnąć przez różne życiowe historie a stworzenie z kimś prawdziwej rodziny było dla mnie od zawsze marzeniem. On z tego co mi mówił również marzy o rodziniie najlepiej z 2-3 dzieci i chciał tą rodzinę założyć więc wydawało mi się do tej pory że nie tylko ja tego chciałam...

Jesteś młodziutka, w moim wieku Ja to dopiero zaczynam myśleć o zaręczynach itd. Uważam, że zaręczyć się można, czemu nie ale ślub ? W późniejszym czasie to na pewno. Zastanów się jak wyobrażasz sobie życie z człowiekiem który nie ma do Ciebie szacunku, który Cię obraża. Przez niego czujesz się beznadziejnie, a co za tym idzie, wcale nie jesteś szczęśliwa. I tak ma być zawsze ? On się nie zmieni, nie licz na to. Ewentualnie może na jakiś czas ukryć niektóre rzeczy ale zapewne nie na długo... Rozmawiałaś z nim na ten temat ?

LadyAnette    O miło widzieć kogoś w moim wieku. Nie to nie do końca jest tak, że chciałabym wyjść za mąż już za 5 minut chociażby. Jestem z nim już 3 lata zaraz ponad i chciałam aby w końcu się zadeklarował chociaż nic poza tym. A nawet gdybysmy zaraz ppo zaręczynach zdecydowali się wziac slub to tez nie takie chop siup bo w moim regionie sale, zespoły i inne atrakcje są porezerwowane na 2 lata i wiecej w przód wiem bo moja siostra jest właśnie w tym temacie... także w najlepszym przypadku mężatką byłabym za jakieś 2-3 lata... Wiem że na wszystko trzeba czasu itd a wydaje mi sie że 3 lata to wystarczający czas aby kogoś poznać i nie mówię już tu konkretnie tylko o nim ale ogólnie. Widzisz Ty podchodzisz też może do sprawy nieco inaczej sama piszesz że jesteś młodziutka dopiero zaczynasz myslec itd itd. Nie uważam tego za złe każdy planuje w swoim tempie ja od dawna wiedziałam że jeśli poznam kogoś z kim chcę być to nie chce długo ze ślubem zwlekać bo to nic dobrego. Najważniejsze dla mnie było aby z człowiekiem z którym planuje ten  ślub wcześniej zamieszkać żeby poznać go w takim codziennym życiu. Jestem osobą która uważa że małżeństwo nie przeszkadza w osiąganiu życiowych celów wręcz przeciwnie razem jest łatwiej Kiedy ma się obok kogoś na kim można polegać

To jest tak on pewne problemy widzi a pewnych nie... Nie widzi czasami problemu przepraszania, gdzie on np. ostatnio zalewa mi kawą moje pudełka na biżuterię, które chłoną wodę i wilgoć w zawrotnym tępie. Stwierdzil że on nie zrobił tego specjalnie wiec przepraszał mnie nie będzie nawet z czystej grzeczności bo to nie zmieni faktu że ja będę zła dalej. Problem przperaszania jest jednym z takich, które mam wrażenie on czasami nie chce widzieć...
Ale kiedy są czasem jakieś inne kłótnie to dobrze wie o co się kłucimy i gdzie leży problem.
Mam wrażenie że on pwnych rzeczy po prostu nie chce widzieć

A widzisz czyli jednak myslimy podobnie No bo w sumie tak to mniej więcej działa z tymi ślubami myślałam, że mniej więcej wiadomo o co chodzi
Jeżeli chodzi o te zmiany po ślubie to nie uważam, że facet się zmienia po ślubie dziecko może trochę zmienić faceta ale też nie każdego. Mojego faceta dzieci bynajmniej nie ruszają bo widzę jakie ma czasem podejście do małego synka koleżanki, wiec wiem, że ani dziecko ani ślub go nie zmieni

LadyAnette i tu masz rację nie mogę z ręką na sercu powiedzieć że jestem z nim szczęśliwa przed chwilą nawet mogłam się przekonać. Koleżanka prosiła mnie abym sprawdziła, czy w sklepie gdzie jakiś czas temu kupiłam płaszcz są jeszcze te płaszczyki. Pomyślałam, że jest fajna pogoda a my z moim facetem nigdzie nie wychodzimy to fajnie byłoby przejść się na jakiś spacer chociaż. I jak tylko przyszedł do domu powiedziałam mu, że fajnie byłoby pójść na spacer, przy okazji weszlibyśmy do tego sklepu na chwile rzuciłabym okiem tylko czy są te płaszcze. Najpierw było ok ale nie obiecuje, potem doszedł do wniosku, że on jest zmęczony i że nie chce nigdzie iść a już tym bardziej patrzeć jakieś ciuchy.
To ja mu powiedziałam że ja nic nie chce nawet portfela nie biorę a bardziej zależy mi na spacerze. On dalej obstawał przy swoim wiec się wkurzyłam i poszłam do kuchni robić obiad i podsumowałam, że faceta mam chyba tylko po to aby ze mną dobrze na zdjęciu wyglądał. Po 30 minutach przyszedł i powiedział że jednak chce iść na ten spacer. Po czym zapytałam go dlaczego muszę z nim o wszystko walczyć, o najmniejszą pierdołę nic mi nie odpowiedział a na spacerze się nie odzywał po czym spytałam czy chce ze mną o czymś porozmawiać bo szliśmy w milczeniu  dobre 15 minut, po czym on stwierdził że nie ma ochoty bo ja go zmusilam do tego żeby ze mna poszedł.
Po czym ja sie zdenerwowałam i powiedzialam że skoro tak to wracajmy do domu bo przecież nie będę go ciągnęła na siłę bez sensu. To on odwrócił się na pięcie i nie odwracając się ani razu wrócił do domu zostawiając mnie samą. Usiadłam na lawce ochłonęłam i wróciłam do domu po czym ja siedzę aktualnie w kuchni a on w naszym pokoju

Tak LadyAnette to jest człowiek, któremu wiecznie się nic nie chce...
Kiedy się poznaliśmy to myślałam sobie, że jest inny bo ciągle gdzieś wychodziliśmy nawet parę razy w tygodniu. Później zauważyłam, że było to za sprawą jego przyjaciela, który był bardzo rozrywkowy. On później zaczął marudzić, że  nie ma kasy na wieczne wyjścia, ok ja to rozumiem ale uważam, że te 8 czy 10 zł na kawe tym bardziej, że on mi nigdy nie stawia i płacimy oddzielnie go nie zbawi. Właśnie często jest tak, że ja mu coś stawiam, ale on nie czuje takiej potrzeby żeby sam z siebie miał mnie gdzieś zabrać...
Mówisz może przez pracę jest taki? Wiesz to jest jego 3 praca w ostatnim czasie i przy każdej jest tak samo... Aktualnie jest magazynierem, nie zarabia wiele bo ok 1500 zł i nie jest to na pewno jego praca marzeń, ale czy to powód aby zakisić się w domu? Pracuje na 3 zmiany i akurat wczoraj skończył o 15.30. Jak pracował w firmie wujka i układał kostkę miał w sezonie 3000 tys i też było mu źle... i też chodził wiecznie zmęczony, czasem udało mi się go namówić jeszcze wtedy na jakąś dyskoteke, teraz od ponad roku prócz wesela w zeszły weekend nie byłam na żadnej imprezie bo on każe mi samej chodzić. A po co mam iść? Żeby obcych kolesi wyrywać? Chciałabym z nim pójść i się wytańczyć..., tak samo sama powinnam chodzić na zakupy, i sama powinnam chodzić mu kupować koszule i krawaty jak to miało miejsce przed weselem... I najlepiej sama powinnam wszystko załatwiać, a on to co przepraszam? Siedzi i gra..
Kiedy pracował w zawodzie w firmie logistycznej też narzekał bo musi dojeżdżać, i też był zmęczony więc ten typ chyba tak ma...

Wczoraj w nocy przez tą sprzeczkę na spacerze późno położyłam się spać. Chciałam trochę załagodzić tę sytuację no i wiadomo jak mieszka sie z facetem w jednym mieszkaniu i śpi w jednym łóżku to też naszła mnie ochota na małe co nie co Także zaczęłam z nim rozmowe no i zaczęłam się do niego trochę przymilać, na co on wybuchł płaczem... Wyglądało to troche jak szantaż emocjonalny, a on dobrze wie że na moje emocje jest łatwo wjechać... Zaczął się żalić że ja go nie rozumiem zaczął histeryzować gorzej niż baba?! Zaczęłam go pocieszać no bo co miałam zrobić? Po czym on zarzucił że mnie kocha. No to ja zaczęłam temat tego, że póki co wszystko jest pod jego dyktando: mieszkanie, wyjścia, wyjazdy, wspólne plany, że ja nie mam nic do powiedzenia i zaczęłam mu podawać przykłady.
I się zaczęło... że jestem taka sama jak ojciec, że niszczę wszystko dookola ( nie zna mojego ojca widział go 2 razy na oczy i z nim nie rozmawiał),że te 3 lata związku to najgorsze lata w jego życiu, że nikt nie potrafi ze mną wytrzymać i że współczuje mojemu przyszłemu mężowi na co ja się popłakałam powiedziałam, ze nie chce mieć z nim nic wspólnego zabrałam pościel i poszłam spać na fotel. Powiedziałam mu też,  że tak jak kończymy zobowiązania to to jest koniec naszego związku a on z taką satysfakcją "haah w końcu!"
Czuje sie strasznie, boje sie ze zawale szkołę i wszystko to, co osiągnęłam do tej pory...

LadyAnette on ma 23 lata młody gość energia go powinna rozpierać... Wiesz już próbowałam z nim o tym rozmawiać i w ogóle żeby poszedł na badania itd ale on badania ma w porządku. Jedyne co mu dolega to ma chorą nerkę i nadciśnienie ale bierze leki ogólnie wszystko powinno być ok chodzi regularnie do lekarza.
Tak też dochodzę do wniosku, że jest dziwny choć przykro mi to stwierdzić. Jak to jest? Ja trzymam go już na dystans i powoli przyzwyczajam się do myśli że to będzie koniec. Ciężko jest ale wolę sobie to po prostu spokojnie, powoli wybić z głowy

Skoro ma nadciśnienie to może czuć ciągłe zmęczenie tak jak mój tata.

Nie przymilaj się już do niego, wiem, że to ciężko tym bardziej jak komuś bardzo zależy. Bo chyba nie zamierzasz być tak traktowana całe życie. Wiem też, że łatwo powiedzieć żeby kogoś zostawić ale sama widzisz jak on się zachowuje, a to do niczego nie prowadzi... Chyba, że jeszcze z nim szczerze porozmawiasz chociaż wątpię, że to coś da...

Witajcie,
I znów przyszłam po poradę.... Z perspektywy czasu czytając poprzedniego posta z probemem, odbieram go nieco inaczej..
Niestety, kiedy mamy czasem problemy i nie potrafimy sobie z nimi poradzić, nieco je wyolbrzymiamy...
Teraz rozumiem że osoba, z którą byłam nie miała często być może poczucia stabilizacji i możliwości by ze mną zamieszkać, a ja często tej osoby nie rozumiałam.
Finał tej historii był taki, że po powrocie z Warszawy na koniec kwietnia rozstaliśmy się. Nie byłam pewna tej decyzji, choć myślałam, że z tego powodu będę szczęśliwa. Powiedziałam mu, że to koniec, a on mi się oświadczył... W tamtym momencie byłam tak roztrzęsiona, że nie przyjęłam tego pierścionka, powiedziałam ze tak sie spraw nie załatwia, choć on bardzo nalegał. Napisał mi też piękny list, przez który płaczę do dziś. Opisał naszą miłość na hymnie do miłości, niespodziewałam się, że jest do tego zdolny. Na dwa tygodnie przed rozstaniem z nim zmieniłam prace. Powiedziałam sobie wtedy, że rozpocznę nowe życie. I zaczęłam... O zgrozo przeklinam dzień kiedy były już mój chłopak zawiozl mnie na te przeklętą rozmowe.
Nowa praca, nowe miejsce i nowe znajomości. Moja praca od mojego byłego i domu jest oddalona o 100 km. Pracuje tydzień/tydzień czyli co drugi tydzień pracuje potem mam wolne. Byłam "zawieszona", samotna bo nie miałam tam nikogo z kim mogłabym pogadać. Dużo myślałam o swoim związku. W pracy poznałam chłopaka S****, z którym zaczelam gadać na różne tematy. Po jakimś czasie zaczelam mu sie zwierzać. Raz słyszał moją rozmowę z byłym i powiedzial " dlaczego musisz mu oddawać za paliwo? dlaczego sie nie szanujesz? Powinien przyjechać po swoją kobietę..." I coś we mnie pękło. To był gwóźdź do trumny dla naszego związku. Zaczęłam sie nad tym zastanawiać, że rzeczywiście nie było miedzy nami ostatnio najlepiej i że on też mnie nie rozumie i nie wspiera... I tu właśnie wydarzyła sie ta chwila kiedy powiedziałam byłemu że to koniec, i odprawiłam go z pierścionkiem.... S**** zaczął coraz częściej przyjeżdżać, zaczął nalegać, bym zerwała kontakty z byłym, że on do mnie coś czuje ale ja musze być wolna. Zrobiłam to, i jakże bardzo teraz tego żałuję....
Najchętniej cofnęłabym czas, gdybym tylko mogła.
Od chwili kiedy odprawilam bylego mysle o nim przynajmniej raz dziennie, przepłakałam sporo nocy. On którejś nocy upił sie i myślac, ze go zdradziłam, krzyczal do mnie po nocy niestworzone rzeczy.
Ostatnio wspomnienia o nim nie dały mi zupełnie spokoju płakałam  3 dni aż S*** z którym to głupia zamieszkałam  przyjelam jego oswiadczyny po 5 miesiacach znajomości pytał co sie stało. Wytłumaczyłam mu, że chyba popełnilam zyciowy bląd, że mam wyrzuty sumienia, że tak potraktowałam bylego, że tęsknie i nie potrafie zapomnieć. Powiedziałam też, że podstępnie wykorzystał nasz moment słabości i wskoczył na jego miejsce, ale nie da sie budować czegoś na czyimś nieszczęściu.
Powiedziałam że potrzeba mi czasu do namysłu, a S**** powiedział, że nie da rady mnie zatrzymać, skoro nigdy nie bylam jego.
Napisałam kilka maili do byłego, jednak on już po pierwszym odpisał mi, że nie wie po co piszę, bo minelo pół roku, on stara sie zapomnieć i ułożyć życie na nowo, że niby kogoś poznał. Życzył mi wszystkiego dobrego.... Moja rozpacz sięgnęła dna... Utopiłam smutek w winie, po czym próbowalam zrobić sobie krzywdę, jednak S*** mnie powstrzymał.
Napisałam mu też kilka smsów, na ktore odpowiedział, między innymi przeprosił mnie za wszystkie przykrości które mi wyrządził i słowa, które mnie zraniły. Zaproponowałam spotkanie, powiedział, że to chyba nie jest najlepszy pomysł. Powiedziałam, że nie wspomnę o nas jeśli nie będzie sobie tego życzył, że chce go tylko zobaczyć, zapytać jak sobie radzi, co robi, że chce się spotkać i pogadać na luzie. Powiedział, że przemyśli to. Nie odpisał mi dziś na 2 smsy które napisałam to zadzwoniłam do niego. Odebrał. Rozmowa była, krótka i rzeczywiście wyglądała tak jakby nie miał jak gadać. Powiedział, że cały weekend ma zajęty i ze może zadzwonić jutro. Ponieważ telefon mi zawodził, napisałam mu sms, ze rozmowa w 4 oczy to co innego nniż przez telefon i że milczenie to najgorsza kara jaką może mi wymierzyć, jednak ucieszę się ze wszystkiego, nawet z krótkiej rozmowy telefonicznej. Nie odpisał.
Tak bardzo mi na nim zależy, dopiero teraz po pół roku zdałam sobie sprawę, że właśnie powiedziałam "dziękuję" miłości mojego życia. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że kocham jego wady, kocham jak nazywa mnie "złą kobietą" Kocham muzykę, której słucha, mamy podobny gust. Uwielbiałam nasze spacery z psem, rozmowy o wszystkim, plany na przyszłość, nasze małe i duże wyjścia i teraz mi go tak cholernie brakuje. Rozumiem już, ze w związku jest potrzebna przestrzeń i wiem, co to za czas wolny, o który tak walczył. Rozumiem też, że mógł się unosić, skoro go nie wspieraałam w jego problemach, których miał sporo.
Dlaczego trzeba mi było takiego kopa w dupę żeby zrozumieć że tak bardzo go kocham? Jak to wszystko naprawić czy ma to jeszcze sens?? Ponad 2 lata temu też mieliśmy rozstanie ale mniejsze tak na ok. 2-3 mies. I wtedy unikał kontaktu ze mną, nie odpisywał, nie odbierał tel. Pojechałam wtedy pamietam i czekalam aż nie wyjdzie pogadac.
Co robić?? Nie chce zyc bez niego! jestem pewna że to mój książe!

zgadzam się z koleżanką powyżej. poczytaj sobie o toksycznym uczuciu od którego tak trudno się uwolnić. może już zapomniałaś jak źle się przy nim czułaś, że źle Cię traktował. dopóki nie poradzisz sobie z tym problemem, to z żadnym facetem nie stworzysz szczęśliwego związku. to nie ma najmniejszego sensu, wiem, że ciężko, ale musisz uwolnić się od obu tych facetów

To nie miłość a zauroczenie, a jemu właśnie o to chodzi by wpędzić cię w poczucie winy, on teraz będzie ciebie męczył aż totalnie się zeszmacisz wtedy będziesz na jego zawołanie a on będzie non stop grał, także twymi uczuciami, będziesz podsuwała mu jedzenie do buzi a on będzie grymasił na tym się skończy.

może poczytaj sobie trochę o toksycznym uzależnieniu od drugiej osoby to oczy Ci się otworzą. chyba już zapomniałaś, ze ta miłość przynosiła ci głównie cierpienie, chcesz zepsuć sobie życie na własne życzenie? nie porównuj swojego przypadku do koleżanki, u każdego jest inaczej. a co do tego, że u Ciebie jest to jakieś fatalne zaurocznie, nie mam wątpliwości