Witajcie. Jestem tu od wczoraj.

Weszłam, bo aż coś we mnie krzyczało z samotności. Moje dzieci dorosły i mają już swoje rodziny, mój mąż po wypadku ma psychiczne zmiany, które spowodowały jego prawie całkowitą alienację, wiec jakby go nie było :-( Ja pracuję na własny rachunek, jestem zawodowo aktywna, mam wiele zainteresowań i lubię swoje życie. Ale czuję się bardzo samotna, brakuje mi bliskości męża, brakuje mi czułości, przyjaznego dotyku...Przed depresją bronię sie samodyscypliną, pracą, spotkaniami z przyjaciółkami, ale potem przychodzą puste i samotne wieczory i puste łóżko.I niewesołe myśli, które nie dają spać.  Pewnie nie ja jedna tak mam i  dlatego tu weszłam. Zawsze w gromadzie łatwiej :-)