Ciąża, której nie chcę.

Owszem, nawet bardzo ważny, ale w zeszłym roku pracowałam sezonowo (co prawda od czerwca do sierpnia, jednak przedłużyć się troszkę bez wzbudzania podejrzeń da) więc to nie jest aż taki problem. Najważniejszy , bym miała się gdzie podziać.

Co do wyszukiwania w googlach- znalazłam coś takiego, ale obawiam się troszkę tam zadzwonić, boję się tak w ciemno, stąd ten mój wątek...

Jako nowy użytkownik nie mogę podawać linków, więc jeśli to nie problem proszę wpisać w google "uratuj1zycie" i pierwszy wynik..

Moim zdaniem, to bardzo dobry pomysl, ale bylabym za tym aby jednak pogadac z rodzina, ojcem dziecka. To poczatek ciazy, a decyzja o oddaniu dziecka jest bardzo powazna i na pewno nie bedzie Ci latwo. Dzieki tej fundacji bedziesz miec mozliwosc spokojnie doniesc ciaze i zastanowic sie nad adopcja itd. Trzymam kciuki, zycze dobrej decyzji. Pozdrawiam

Dziękuje Wam za odpowiedzi.

Tak jak napisała CynicznaHipo, nie mogę się tym z nikim podzielić, choć zdaję sobie sprawę, że byłoby o wiele łatwiej. Napisałam wczoraj wieczorem ( po Twojej podpowiedzi CynicznaHipo) do tej fundacji-  jednak jak na razie nic się nie wydarzyło, nie dostałam żadnej odpowiedzi. Mam nadzieję, że to będzie to, że nie będę musiała szukać pomocy dalej. 

Odnosząc się do tego, co napisała USER- nie myślcie sobie, proszę, że jakaś bezduszna ze mnie kobieta.
Mi też jest ciężko na samą myśl- jeszcze ciężej, gdy wyobrażam sobie moją mamę, która także urodziła starszą siostrę w wieku 19 lat, dała radę i urodzić i wychować i dopilnować tego, żeby dziecko nie wychowywało się w jakiejś biedzie).

Jednak wtedy już mieszkała z tatą, który jak na tamte czasy radził sobie nieźle, oboje pracowali, mieli pomoc rodziców, z jednej i drugiej strony. Na co ja liczyć nie mogę. Potem było już trochę inaczej, tak się składa, że pochodzę dość licznej rodzinki- była nas 5- więc pieniążków też brakowało. Nie zrozumcie mnie źle, nikt nie chodził głodny, czy w podartych ciuszkach, jednak było ciężko, a tata zapracowywał się tak, że teraz, w wieku 46 lat odbija mu się to mocno na zdrowiu. Wiem, że nie jedna rodzina tak miała. Ale tego się boję najbardziej, ubóstwa.
Nie chcę wychowywać dziecka podając mu jakieś najtańsze jedzonko, kupując najgorsze pieluszki- bo tanie-  oszczędzać na ubrankach, po prostu na podstawowych rzeczach, licząc się z z każdym groszem. Jego jeszcze nie ma na świecie na świecie, a mi już płakać się chce na myśl, że kiedyś jako brzdąc poprosi mnie o cokolwiek, (juz nawet nie chodzi mi o zabawki) a ja będę musiała mu odmawiać. Drżeć przy wydawaniu każdej złotówki. Nie chcę go na to skazywać. Może to dla Was śmieszne, wręcz płytkie obawy, jednak to dla mnie najczarniejszy strach.

chazee - wiesz tak czytam co piszesz i się zastanawiam.. jesteś młoda i się boisz ale nie możesz teraz zostać sama! Nie dawno też byłam w ciąży i nie wyobrażam sobie że byłabym w tym czasie sama, bez pomocy, na początku też obawiałam się że sobie nie poradzę ale wiesz co.. gdy już zobaczyłam maluszka wszystko minęło Rozumiem że nie możesz naprawdę donosić jej w domu, ale jeśli Twoja mama też urodziła jako młoda dziewczyna to może nie będzie aż tak źle? Jeśli jednak zdecydujesz że na pewno, już na 100% nikomu nie chcesz mówić to zadbaj o siebie i dzieciątko, dobrze że nie chcesz aborcji.. jak pomyślę że ktoś może usunąć dziecko to mam ciarki, nie potępiam ich za to ale ja bym nie mogła.. Chcesz oddać maleństwo ale jeszcze wszystko może się zdarzyć, pamiętaj będziesz je nosić 9 miesięcy, czuć jak kopie, jak żyje w Tobie, może będzie tak że zmienisz zdanie? Po trudzie jakim przejdziesz przy porodzie i jak już zobaczysz swoje maleństwo  będzie tylko lepiej, sama patrzę na synka i nie wyobrażam sobie teraz że mogło by go nie być.
W każdym razie, obojętne jaką podejmiesz decyzję czy zachowasz czy oddasz dziecko musisz TERAZ podjąć ważną decyzję i na prawdę zaopiekować się maleństwem tak by było zdrowe, i oczywiście sobą.
Jeśli będziesz miała wątpliwości czy obawy zawsze możesz tutaj pisać.. tu zawsze znajdziesz pomoc i wsparcie, a wiem jakie to potrzebne w ciąży i cynicznahipo też o tym doskonale wie .
I doskonale cię rozumiem, chyba żadna matka nie chciałaby odmawiać swojemu dziecku, czegokolwiek i oszczędzać na dziecku, ale pomyśl że za parę lat będziesz się zastanawiała jak wygląda, jak ma na imię, jak się czuję, jak rośnie.. że będzie do obcych ludzi mówić mamo,tato to też jest ważne bo nie wiesz jak sobie poradzisz i jak będzie wyglądać twoja psychika jak oddasz maleństwo, czasem matki nie mogą potem dalej żyć, funkcjonować i robią głupstwa. Moja rada aby zapewnić sobie teraz godne warunki a z decyzją o oddaniu poczekać do porodu, zawsze jak urodzisz możesz je oddać czy zostawić w szpitalu CHYBA, nie podejmuj decyzji teraz.

Chazee - mam taka jedną myśl. chcesz zataić tę ciążę przed rodziną, myslisz, że będzie tak lepiej. Ale potem całe życie będziesz żyć w strachu, że Twój sekret przy byle okazji wyjdzie na jaw. Myślę, że dopiero wtedy mogłabyś się poważnie obawiać o swoje relacje z najbliższymi. Ciąża to jeszcze nie koniec świata, wiadomo na początku pewnie byłoby ciężko, ale może lepiej niż Ci się wydaje. A kiedy oddasz dziecko, już zawsze gdzieś z tyłu głowy będzie się pojawiać ta myśl o nim, ten ciążący sekret, zastanów się czy to nie zniszczy więcej niż ciąża u startu dorosłości ... Trzymaj się ciepło :*

chazee, zaglądasz jeszcze do nas? Cos postanowiłaś?