Oceńcie,proszę moją sytuację.Potrzebuję obiektywnej oceny.

Od kryzysu do kryzysu.Zawsze on powie,albo zrobi coś,co mnie dobija.Z wielu powodów wybucha złością,staje się wulgarny,agresywny-słowami,czynami.Nigdy nie rozmawialiśmy ze sobą,bo skoro tylko zacznę,zaraz wychodzi,albo mnie ucisza.Pracuje zawzięcie i nie pije.Jak mi powiedział ostatnio,potrzebuje tylko paczkę papierosów dziennie i nic więcej go nie obchodzi.Ode mnie oczekuje wszystkiego-żebym lepiej wydawała pieniądze,bo rozpiepszam(a ja chodzę do sklepu i wkładając coś najtańszego do koszyka zawsze odliczam czy mi wystarczy te parę złotych z portfela,czy nie),żebym sama zajmowała się rachunkami,domem,dziećmi,podejmowała sama decyzje i oczywiście zrobiła tak,żeby nie było żadnych problemów.A one są i będą,pracuję fizycznie na trzy zmiany,codziennie padam na twarz,a tu żadnego wsparcia.Dzieci przy nim nic nie mówią,a nawet jak już powiedzą,to  on i tak nie odezwie się do nich-nigdy nie rozmawia.Tylko słowa i jego zachowanie,które wprowadzają mnie w takie stany,że nie mam siły wstać z łóżka.W Święta nie zdołałam pozbierać się nawet do kościoła,odmówiłam rodzinie spotkania,bo nie jestem w stanie rozmawiać z ludźmi i odpowiadać na te wszystkie pytania.Jak mieliśmy więcej pieniędzy,bywał w lepszym humorze,a jak mamy mało,wszystko to moja wina.Zawsze po takich kryzysach pierwsza wyciągam rękę,godzę się na seks,bo tylko tego ode mnie oczekuje,a potem czuję się jak szmata.Jestem psychicznym wrakiem człowieka.Czy Wy też tak macie?Bo może mi się wydaje,że mam źle...