W samotności znaleźć sens...albo i nie...

Witaj:)

Mam nadzieję, że nie zawiedziesz się książką.
Jeśli chodzi o dokumentalne, to nie wiem jakie lubisz, więc ciężko mi coś polecać. Z nowości tak na szybko trudno mi sobie coś przypomnieć. Niedawno oglądałem film o polskim himalaizmie ?Freedom climbers?, albo też film "Kukuczka"
Jednym z moich ulubionych filmów dokumentalnych jest na pewno "Wojownik" o Marku Piotrowskim. Bardzo ciekawy człowiek.
"Pora umierać" Kędzierzawskiej, to może nie dokument, ale też ciekawy obraz, przynajmniej dla mnie (nie każdy takie filmy lubi).

Kojarzysz może taki cykl filmów "Święta polskie"? Najbardziej podobały mi się "W kogo ja się w rodziłem", "Barbórka"...
"Dzieci z Leningradzkiego" pewnie widziałaś.
Jeśli przypomni mi się coś z nowości, albo jakieś inne ciekawe to napiszę. Ty masz jakieś swoje ulubione, które możesz polecić?

Ja już od dawna żadnej znajomości internetowej nie zawierałem, ale muszę powiedzieć, że jedna z takich moich znajomości przetrwała kilka lat i trwa do dzisiaj.

Tutaj łatwiej jest nam się otworzyć, w końcu w dużej mierze jesteśmy anonimowi. Jak widać na Twoim przykładzie czasem warto się przełamać, bo nawet w wirtualnym świecie można znaleźć osoby, które mogą nam pomóc.

Co do książek, to takowych nie czytam, ale o gustach także tych literackich podobno się nie dyskutuje . Każdy niech czyta to co lubi.
Przeczytałem gdzieś ostatnio, że połowa Polaków w 2012 roku nie przeczytała tekstu dłuższego niż 3 strony, o książkach już nawet nie wspominając .

"Szerokie tory" znam jak najbardziej i także mi się bardzo podobał. Lubię bardzo Barbarę Włodarczyk, która w świetny sposób pokazuje tamte regiony. Mnie też np. zawsze bardzo interesował temat Czarnobyla i kilka filmów o tym widziałem. Szkoda tylko, że tego typu programów w tv coraz mniej. Lepiej pokazać sto edycji tańców z gwiazdami, x factorów itd. Rozumiem, że programy rozgrywkowe także są potrzebne, ale bez przesady. Ogólnie uważam, że w dzisiejszych czasach telewizja ogłupia ludzi.

II wojna światowa to również moje klimaty. Czytałaś może jakąś książkę Wiktora Suworowa? Ostatnio miałem przyjemność przeczytać "Matkę diabła", chociaż to akurat temat "Zimnej wojny" i muszę powiedzieć, że to jedna z lepszych książek jakie w życiu czytałem.

Masz rację .Lhotse to ośmiotysięcznik, na którym zginął Jerzy Kukuczka.

Wcale nie musisz ich czytać , może mam kiepski gust...
To żaden powód do wstydu . Wiele razy miałem takie przerwy, w których nie czytałem praktycznie nic. Nie chciało mi się po prostu, albo również nie miałem pomysłu. Może czasem musimy odpocząć także od czytania.

Mnie też przede wszystkich interesują historie ludzkie. Bardzo lubię np. historie ludzi zagubionych w życiu, którzy nie umieją się odnaleźć w dzisiejszym świecie. Kiedyś widziałem taki dokument o człowieku, który skończył studia, włada kilkoma językami a mieszka w przyczepie i pracuje przy jakimś wypalaniu drewna czy czymś podobnym.
Teraz w mediach ciągle słyszy się o tym konflikcie koreańskim. Wiele ciekawych filmów powstało o Korei Północnej, kraju który przeraża, a zarazem w jakimś sensie fascynuje.
No właśnie, często nie wiemy dlaczego akurat to, a nie coś innego .

Co może dziwne, góry są mi bliskie przede wszystkim dzięki książkom. Miałem taki czas, że trochę książek o górach (przede wszystkim tych najwyższych) przeczytałem. Fascynują mnie ludzie, którzy zdobywają Himalaje, przede wszystkim polscy himalaiści lat 80-tych. Bariery z jakimi trzeba się mierzyć tam wysoko są dla nas trudne nawet do wyobrażenia. Bo jak sobie wyobrazić, że na 8-tysiącach ciśnienie wynosi 400 hPa, a ilość tlenu to 1/3 tego czym my oddychamy. Do tego zimno, wiatr.
Temat aktualny odnośnie ostatnich wydarzeń związanych ze śmiercią dwóch Polaków na Broad Peaku. O tym mógłbym długo pisać.
Nigdy nie będę sportowo zdobywał gór, ale nawet w tym turystycznym aspekcie widzę coś fajnego. Góry uczą pokory, a samo wejście na szczyt daje dużą satysfakcję.

Tak jak chyba pisałem, sam za dużo po górach nie chodziłem. Mam nadzieję, że to się zmieni i przynajmniej te Rysy w tym roku zaliczę.
Chcę też w tym roku przebiec maraton.

Pewnie, że nie da się cały czas oglądać poważnych rzeczy . Może widziałaś taki film "Wszystko może się przytrafić"? Kilkuletni chłopiec bawi się w parku i w międzyczasie rozmawia ze starszymi ludźmi. Bardzo przyjemne do oglądania. Jest na youtubie.
Kiedyś oglądałem też film o chińskich dzieciach, z  których chce się zrobić sportowców. Dotyczy to głownie gimnastyki, w której dzieci już około 3 letnie poddaje się takiemu treningowi, że brak słów.

Ja również żadnym wyczynowcem nie będę, a tych, którzy podchodzą sportowo do gór jest zdecydowanie mniej niż takich osób, które właśnie w górach widzą przede wszystkim odpoczynek, radość, może też wolność. Tak jak napisałaś, nie trzeba przecież biegać po tych górach, ale jeśli ktoś właśnie z czegoś takiego czerpie radość, to ma do tego prawo.
Praktycznie całe moje życie w jakimś sensie powiązane jest ze sportem, jak nie piłka, to siatkówka, rower. Nigdy jednak nie byłem jakimś wielkim zwolennikiem biegania. Maraton chce przebiec głównie po to, żeby udowodnić sobie, że mogę. 4 godziny to taki czas, który chciałbym złamać. Zobaczymy co z tego wyjdzie.

Chyba nie oglądałem tego dokumentu z Wojciechowską, ale już wyjaśniam o co chodzi.
Himalaizm właściwie można podzielić na dwie grupy. Himalaizm komercyjny (w takiej grupie zapewne zdobywała Everest Martyna) i ten prawdziwy himalaizm, można go chyba nazwać sportowym.
Takie wyprawy komercyjne organizują przede wszystkim ludzie, którzy wcześniej wspinali się sportowo. Biorą na nie ludzi, którzy chcą po prostu spełnić marzenie, którym w tym wypadku jest wejście na Everest (każdy uczestnik takiej wyprawy płaci za nią duże pieniądze) Liderzy załatwiają wszystkie formalności, jedzenie, tragarzy wysokościowych(Szerpów), którzy za uczestników wnoszą cały sprzęt do bazy głównej położonej na  Evereście chyba nieco ponad 5000 tysięcy metrów. Następnie ci Szerpowie zakładają kolejne obozy (zdarza się, że także uczestnicy wyprawy to robią). O ile wiem na Evereście zakłada się 3 do 5 obozów.
Tutaj dochodzę do odpowiedzi na Twoje pytanie. Największym problemem w takich górach jest problem wysokości. Już na 5 tysiącach tlenu jest dużo mniej niż na poziomie morza. To wchodzenie do danego obozu i później schodzenie niżej ma na celu aklimatyzację organizmu. Niemożliwe jest wejście na górę bez wcześniejszej aklimatyzacji (nawet pomimo tego, że ludzie z tych wypraw komercyjnych na szczyt wchodzą już z butlą tlenową). Powszechne uważa się, że wysokość 7800 metrów i wyżej to tzw. strefa śmierci, w której człowiek musi przebywać jak najkrócej. W innym wypadku dochodzi do obrzęku płuc, lub co gorsza do obrzęku mózgu. To już jednak temat na inną dyskusję.
Czasem też powodem schodzenia niżej jest zła pogoda, np. wiatr osiągający 100km/h lub więcej.

Himalaizm sportowy to już zupełnie inna bajka. Tutak nikt tak naprawdę nie korzysta z tlenu, a wyprawa liczy najczęściej kilka osób.
Zapomniałem o jeszcze jednym. W tych wyprawach komercyjnych Szerpowie bardzo pomagają ludziom nawet w samym wejściu na szczyt. Nie raz można usłyszeć, że oni wręcz wnoszą tych ludzi na szczyt, co oczywiście nie jest prawdą, bo jednak mimo wszystko trzeba mieć bardzo dobra kondycję i nie tylko, żeby na ten Everest wejść i nie każdy może na niego wejść. Obecnie na Everest wchodzi wielu ludzi i jest tam mnóstwo wszelkiego rodzaju lin poręczowych, które ułatwiają wejście.
Istnieje jeszcze himalaizm zimowy, ale to już jest kosmos jakiś.

Trochę się rozpisałem. Mam nadzieję, że za bardzo Cię nie zanudziłem.

Nie zanudziłeś mnie nic,a nic:) Jak masz ochotę, to możesz mi poopowiadać jeszcze o himalaiźmie, a ja mogę ci opowiedzieć o swoich ulubionych trasach w Tatrach, trasach "marzenie", trasach "niewypałach" Wszystko oczywiście według subiektywnego odbioru upartej, aczkolwiek myślę, że sympatycznej studentki. Kto wie? Może za jakiś czas będziemy pisać o wrażeniach z wejścia na Rysy?
Jednak mnie Rysy jakoś nigdy nie ciągnęły. Wiadomo chcę wejść, ale dla mnie większym wyczynem byłoby wejście drabinką na Koziej Przełęczy. Nie mam lęku wysokości, ale jak widzę jej zdjęcia, to nie powiem, czuję lekki niepokój. Poza tym znam swoje ograniczenia fizyczne i mam pewne opory żeby zaufać swoim ramionom, sile rąk, jeśli mówimy o łańcuchach. Bo niestety, ale jeszcze dwa miesiące temu nie byłam w stanie zrobić dwóch pompek O nogi się nie martwię, ale nie chcę dyndać na łańcuchach nie wiedząc, czy się utrzymam

A np z takich mało poważnych, ale przyjemnych, można nawet powiedzieć, że wzruszających rzeczy do oglądania, ( a ja łatwo się wzruszam, więc nie będzie to obiektywny sąd. Płakałam nawet na "Katyniu" w kinie, jak byłam z klasą, ale na to spuszczę zasłonę milczenia ) jest "Odlot" Pixara. Coś pięknego i jednocześnie pouczającego:) W ogóle kino to kolejny temat do rozmów, bo całkiem niedawno dopiero zostałam małym kinomaniakiem

Co do sportu, to bardzo lubię, ale nigdy nie uprawiałam nic wyczynowo. No, może poza 2 latami kiedy trenowałam kosza, ale w sumie to nie wiem czemu to robiłam, bo zawsze wolałam siatkę. A teraz ze sportów, mój były zaraził mnie troszkę rolkami, biegać mam zamiar, bo zawsze mi to humor poprawia, jak się porządnie wybiegam:) Tylko pogoda... jednak by się przydała, nie powiem, że nie:)

A i wracając do mojego pytania o wracanie do baz w czasie zdobywania np Mount Everest- to wracanie do nich ma po prostu za zadanie nas zaklimatyzować?

Jeśli tylko nie przeraża cię moje gadulstwo i chaotyczne wypowiedzi,  to chętnie dowiedziałabym się jak najwięcej o himalaiźmie. To takie typowe, ale w sumie moja uwaga skierowała się w tą stronę w moim życiu dwa razy- właśnie jak M. Wojciechowska zdobywała Mount Everest, a drugi raz, po zdobyciu Broad Peak. A jeszcze wracając do dokumentu pani Wojciechowskiej- jest tam jedna kapitalna scena, kiedy operator robi zbliżenie na ogromną ilość spadającego śniegu/pyłu śnieżnego (?) w dół zbocza góry. Z początku wydawało mi się, że musiał to robić na wielkim zbliżeniu, bo człowiek sobie uświadamia, że ten śnieg pędzi na niego, na Wojciechowską i nagle bum! Nagle widać tylko jak chmura śniegu zbliża się do nich i ich pochłania. Dokument ma kilka lat, ale do tej pory pamiętałam że ta scena wmurowała mnie. Nadal robi na mnie wrażenie.

Chociaż moje porównanie Everestu z K2, nijako ma się z porównywaniem Rysów do trudnych szlaków w Tatrach.
Wspomniałaś o Broad Peaku. To doskonały przykład tego, jak w dzisiejszym świecie działa telewizja. O zdobyciu szczytu oczywiście informowano i to nawet dość często, ale dopiero późniejsza tragedia stała się tematem nr 1. Moim zdaniem nie do końca tak to powinno wyglądać, chociażby z szacunku dla rodzin najpierw zaginionych, a później uznanych za zmarłych.
Rozumiem też, że dla wielu ludzi, pewnie nawet dla większości takie ryzykowanie własnym życiem jest po prostu głupotą. Jednak dla niektórych ludzi te góry są całym sensem życia, największą pasją i chyba nie powinniśmy ich oceniać. Adam Bielecki, który zdobył Broad Peak na pytanie, czy po tej tragedii, która się wydarzyła przestanie się wspinać powiedział:

"Nawet przez moment mi to nie przyszło do głowy. Wspinanie to nie jest hobby. To nie jest coś, co można robić od czasu do czasu i w pewnym momencie stwierdzić- już mi się znudziło. To jest sposób na życie. Rodzaj aktywności, który mnie ukształtował jako człowieka. Przestając się wspinać musiałbym zanegować prawie całe swoje dotychczasowe życie. I na pewno tak nie będzie. Na pewno potrzebujemy czasu. Nikt z nas nie myśli o następnej wyprawie, musimy przerobić sobie w głowie tę ostatnią, ale na pewno będą następne?.

A tak o zdobywaniu szczytów w swojej książce "Mój pionowy świat" pisał Jerzy Kukuczka:
"W momencie, kiedy staje się na wierzchołku, nie ma wybuchu szczęścia - szczęście przeżywa się, gdy wszystko pozostaje jeszcze przed tobą, kiedy wiesz, że do celu masz jeszcze kilkaset, kilkadziesiąt metrów, gdy jesteś tuż przed. To właśnie jest czas szczęścia"

Na youtubie jest taki filmik jak wygląda lodowiec Everestu. Wystarczy wpisać "ice fall Everest". 7 minut ma.

Za dużo o tym himalaizmie piszę, szczególnie, że nigdy nie byłem w Himalajach:].

Wrażliwość to piękna cecha i myślę, że tak trzeba do tego podchodzić. Nie powiesz sobie, że nagle przestajesz się wzruszać, to raczej niemożliwe. Nie widziałem tego "Odlotu", ale po opisie wydaje się ciekawy.
Kino to temat rzeka. Osobiście nie mam ulubionych gatunków filmowych. Albo mi się dany film podoba, albo nie. Mam za to kilka ulubionych filmów, a może nawet więcej niż kilka...dużo więcej . Jeśli masz ochotę, to napisz o swoim ulubionym kinie, ulubionych filmach, o czym tylko chcesz .

Ładnych kilka lat grałem w siatkówkę, ale to było już dość dawno temu. Teraz grywam tylko latem w plażówkę. Lubiłem i lubię siatkówkę, ale u mnie zawsze na pierwszym miejscu była "niestety" piłka kopana. Na rolkach nie jeździłem już pewnie z 10 lat, ale pamiętam, że bardzo lubiłem.

Tak sobie myślę, że i tak tylko my piszemy w tym temacie, dlatego jeśli to nie problem, to wyślij mi na prywatną wiadomość swojego maila.

Oj to ja jestem strasznie chaotyczny.

koleandra85 dziękuję za polecenie trasy. Do wakacji jeszcze sporo czasu, także na pewno zastanowię się nad trasą. Zdaję sobie sprawę, że wejście jest bardzo monotonne, ale nie boję się go zupełnie. Właśnie kwestia widoków jest dla mnie główną motywacją do wejścia na Rysy. Mam nadzieję, że kiedyś postawię sobie ambitniejsze cele

Dolina Małej Łąki, to jedno z moich ulubionych miejsc w Tatrach:)

A trasa przez Ciebie zaproponowana jest baaardzo przyjemna, nie każdemu może pasować podejście pod Przełęcz (chociaż ja je bardzo lubie), bo spotkałam się z wieloma negatywami na ten temat. Ale wiadomo, ze to wszystko jest bardzo subiektywne;)
Ja polecam trasę na Ciemniak z Kościeliskiej, przez Dolinę Tomanową:) Piękne widoki i niezbyt męcząca:)

Ja na razie w ksiązki nie miałam kiedy zainwestować, ani nawet przejść się do biblioteki:P Ale niech pochwalony będzie nasz youtube!
W święta, obejrzałam sporo materiałów na temat himalaizmu; polskie przede wszystkim:)
Co do pasji, to ja również zazdroszczę jej ludziom, bo kocham góry, ale jestem tylko studentką, której po prostu nie stać żeby co miesiąc jeździć w góry. Ma to swoje plus, bo jednak kiedy już tam jadę, czuję się najszczęśliwsza, bo jest to coś wyczekanego itp:)
W tym roku może uda mi się pojechać aż dwa razy w wakacje:) Jeżeli tylko się uda, to będę latać 10 m nad ziemią:D
A co do pasji, to ludzie często myślą, że musi to być coś wyjątkowego, spektakularnego. A wcale nie:) Może nie moją pasją, ale miłym hobby są, uwaga... spacery;) Tylko lubię z kimś, a w Warszawie jakoś ludzie się nie kwapią:) Podróże, to jest coś z czego chciałabym uczynić swoją pasję.. ot, co!
Ogółem jestem osobą zwariowaną, marzy mi się poznanie ludzi, dla których nie będzie problemem spakowanie plecaka i jazda pierwszym lepszym autobusem np nad morze, albo do Berlina. Bez zbędnych kosztów, problemów "że ten hotel jest bleee". Sama się nie odważę, ale mam nadzieje,że moja przyszła druga połówka lub przyjaciel będzie miała taki szalony błysk w oku A ja nie tylko nie będę studzić zapałau, ale będę go jeszcze podsycać.. Bo ze mnie to taki "jaśko wędrowniczek". Rajdy, pielgrzymki, wędrówki dla samej przyjemności- zawsze i chętnie. deszcz, śnieg, błoto- nie robi to na mnie wrażenia:)

Nie odpuszczaj Tatr:) Co do trasy to zależy od kondycji, bo w pewnym momencie jest dosyć strome podejście, ale moim zdaniem wchodzi się cudownie;) Ja mogę ci oddać trochę spontaniczności, bo jestem aż do bólu Czasem mam wrażenie,że jestem jak dziecko, mimo że ludzie z boku uważają mnie za poważną, młodą kobietę Ale to chyba po prostu zasługa twarzy Kiedyś byłam bardzo nieśmiała, pesymistyczna. Ale sama się na siebie wkurzyłam i stwierdziłam, że tak nie można:) I właśnie stąd są moje małe "pasje"- spacery itp:)

Powinniśmy zmienić temat, na jakiś dotyczący gór .

Nawet nie wiecie jak fajnie się czyta, że są kobiety w tym kraju dla których aktywność fizyczna nie stanowi problemu, a nawet jest czymś co sprawia przyjemność. A już to zdanie lilki "Rajdy, pielgrzymki, wędrówki dla samej przyjemności- zawsze i chętnie. deszcz, śnieg, błoto- nie robi to na mnie wrażenia:)" to już według mnie bomba .

Nie wiem czy może czytałyście o tym Tomku Kowalskim, który zginął na Broad Peak. Miał 27 lat, a nie dość, że miał na swoim koncie wiele sukcesów sportowych, wspinał się, biegał ultramaratony, to jeszcze zwiedził tyle miejsc na świecie.
"W 2003 roku wyruszył po raz pierwszy autostopem za granicę Polski. To była dwutygodniowa wyprawa za niecałe 50 euro. Rok później zdobył Mont Blanc (4810 m n.p.m.) i stwierdził, że może iść wyżej. Zwiedził sześć kontynentów i wszedł na sześć z dziewięciu szczytów Korony Ziemi, której zdobycie było jego dziecięcym marzeniem. W 2010 roku przeszedł 100-kilometrowy trawers masywu Mount McKinley w USA. Mieszkał kilka miesięcy w Genui, Manchesterze, Nowym Yorku, Brisbane i kanadyjskim Squamish pracując w różnych, czasem dziwnych sytuacjach. - Ale dzięki temu miałem pieniądze na podróże i odkrywanie zakątków - mówił rok temu na Kolosach".

A tak pisał na swoim blogu:
"Zawsze mam plan B i wierzę w szczęśliwe zakończenia. Uważam, że życie polega na spełnianiu marzeń. Swoich i cudzych"

Oglądałem z nim kilka wywiadów i wydawał się naprawdę fajnym gościem. Tym bardziej dotknęła mnie śmierć Jego i Macieja Berbeki, który był za to oazą spokoju, a dobroć wręcz biła z jego oczu.
Tomek żył krótko, ale na pewno intensywnie i był szczęśliwy.
Muszę powiedzieć, że jego życie może zainspirować do zmian w swoim życiu.

Tak jak pisałyście nie trzeba robić w życiu wielkich rzeczy, radość można znaleźć nawet w tych małych, a może właśnie te małe są najważniejsze. Gdy już te małe sprawią, że będziemy zadowoleni, może nawet szczęśliwi, to te większe też się pojawią.
Oglądałem niedawno ciekawy 20 minutowy wykład, który dotyczył głównie marzeń. Polecam gorąco. Wystarczy wpisać w youtube "Wielka moc możliwości Jacek Walkiewicz".

anta_nanarywa czytasz "Zwyciężyć znaczy przeżyć" Aleksandra Lwowa tak? Nie czytałem tej książki i nie jestem też fanem tego pana . Co do książki "Mój pionowy świat", myślę, że nie każdemu przypadnie ona do gustu. Są to wspomnienia Jerzego Kukuczki z wypraw, które złożyły się zdobycie przez niego Korony Himalajów. Problemy ze zdobyciem środków na wyprawy, miłość do gór, także śmierć kolegów. Mam nadzieję, że Tobie się spodoba.

"Na krawędzi" oglądałem i podobał mi się. Do tej pory nikt nie osiągnął zimą wyższej wysokości niż wtedy Polacy. 7650m, to jednak jeszcze prawie 1000 metrów do szczytu. Ciężko będzie kiedykolwiek zdobyć tą górę zimą.

Co do ostatniej wyprawy na Broad Peak to wyobraźcie sobie, że ponad 20 lat temu Krzysztof Wielicki, który był kierownikiem tej wyprawy zdobył Broad Peak w 16 godzin. Tzn od bazy głównej, która jest na około 5000 tysiącach wszedł i wrócił z powrotem w 16 godzin, ale to było latem.

Na tegorocznej wyprawie chłopaki wyszli z obozu usytuowanego na wysokości 7400 metrów o godzinie 5 rano, a na szczycie byli o 17. To pokazuje jak w Himalajach różnią się warunki wiosenne czy letnie od zimowych.

Nie ma co, czasem trzeba walczyć z samym sobą. Ja nie narzekam na życie, bo po problemach ze zdrowiem jeszcze bardziej je doceniam. Czasem pojawia się po prostu złość na moje bierne zachowanie, bo gdzieś tam w środku chciałabym żyć pełniej, odważniej. Pomyślę nad Twoją propozycją , coś w tym jest, bo gdy złoszczę się na swoje zachowanie, to od razu pojawia się chęć działania, jakiejś zmiany. Potrzeba mi więcej konsekwencji.

Rzeczywiście trochę odbiegłyśmy od głównego wątku, ale fajnie też powymieniać spostrzeżenia na inne nurtujące pytania

Oby ode mnie też zaczął bić taki optymizm . Jednak ze wszystkim da się uporać, trzeba po prostu chcieć.
Co do Tomka Kowalskiego i Macieja Berbeki, bardzo mi ich szkoda. Też odniosłam wrażenie, że byli fajnymi ludźmi, którzy żyli tak jak chcieli. Trochę nad tym rozmyślałam i stwierdziłam, że w pewnym sensie jest mi wstyd za samą siebie. Oni żyli pełnią życia, pokonywali swoje słabości, a ja tak siedzę i można powiedzieć nic nie robię. Wiadomo, że nie każdy jest stworzony do takich wyczynów jak oni, ale można by wymagać od siebie czegoś więcej:). Dlatego też ostatnio rozmyślam chociażby o tych pieszych wędrówkach,trzeba zacząć chwytać się wszystkiego co przynosi jakąś przyjemność.

Jest coś o czym powinnam wiedzieć o tym panu? . Chociaż zaczęłam teraz kojarzyć pewne fakty. Niedawno czytałam o pierwszym wejściu Macieja Berbeki na Broad Peak, kiedy to był przekonany, że doszedł na sam szczyt. Nie było to tak, że to właśnie ten Lwow zaczął rozpowiadać o tej pomyłce mediom? Jestem dopiero na początku książki, ale już pojawiła się pewna wzmianka o Broad Peak. Do rozwinięcia jeszcze nie dotarłam, ale teraz doszłam do wniosku, że gdzieś obiło mi się o uszy to nazwisko.

Wiesz, że oglądałam ten wykład jakieś 2 tyg. temu ?! . Rzeczywiście niesamowity facet, uśmiech nie schodził mi z twarzy. Całe 20 min. wpatrywałam się w ekran jak zaczarowana .
Aha, znam jeszcze to, może oglądałeś, a może nie - W pogoni za Śnieżną Panterą na Vimeo, relacja z wyprawy Tomasza Kowalskiego. Scena ze szczeliną jak dla mnie przerażająca.

Nie nauczyłem się jeszcze cytować wybranych fragmentów:], więc piszę jak leci.

"W pogoni za Śnieżną Panterą" jeszcze nie oglądałem, ale na pewno obejrzę.
Z tym Lwowem i Berbeką była dziwna historia na tym Broad Peaku. Berbeka dotarł do takiego przedwierzchołka Rocky Summit i z powodu złej pogody myślał, że jest na właściwym szczycie. Od kierownika wyprawy dostał wiadomość o sukcesie i że ma schodzić. Puszczono w świat informację, że Berbeka zdobył szczyt, jednak wszyscy uczestnicy poza nim wiedzieli, że tak nie było. Dopiero po kilku miesiącach Berbeka gdzieś napisał prawdę. Podobno Berbeka nie miał o to pretensji do Lwowa. Jest jednak wiele niewiadomych.

Nie dlatego jednak nie darzę sympatią pana Lwowa. Ogólnie wydaje mi się jakoś mało sympatyczny.

Niby to takie banalne, ale to prawda, że często to my sami jesteśmy dla siebie największym problemem, że tak głupio to nazwę. Łatwo jednak tak powiedzieć, a zupełnie czymś innym jest zacząć działać.

Dlatego cała sztuka polega na pierwszym kroku. Ja tak mam bardzo często, że chciałabym, ale czuę taki dziwny opór, milion usprawiedliwień, dlaczego nie itp. To jest bardzo dziwne i wkurzające, że tak na prawdę sami sobie czesto rzucamy kłody pod nogi.