jak uświadomić rodziców, że sama decyduje o swoim życiu

Witaj Z chęcią bym to zrobiła, tylko tu jest... mój chłopak, siostra iiiii........ pies Niestety nie mam stałej pracy, udzielam tylko prywatnych lekcji z angielskiego. Ale jeśli uda mi się znaleźć stałą pracę, która pozwoli mi utrzymać się samej to pierwsze co zrobię to poszukam mieszkania na wynajem!

Mój chłopak pracuje, dlatego też czekamy do czasu kiedy znajdę pracę i skończę szkołę, wtedy dopiero będziemy myśleć gdzie uciec od tego wszystkiego. Niestety obecna sytuacja na rynku pracy jest wręcz załamująca dla osób "świeżo" po studiach, i obawiam się że będzie ciężko ze znalezieniem czegoś.
Rzecz w tym, że ja nie jestem osobą która się kłóci z innymi, tym bardziej z rodziną, najbliższymi. Jest mi z tym strasznie ciężko, przez ten czas usłyszałam od nich już tyle gorzkich słów że coraz bardziej mnie to przytłacza. Chciałam rozmawiać, nic nie dało, zaczęłam ukrywać związek, jeszcze gorzej. Ponownie staram się rozmawiać, ale nie mam siły, nie wiem jak, nie potrafię wstyd mi przed wszystkim, a przede wszystkim chłopakiem który przecież nie jest niczemu winny.

Wierz mi, wiem co czujesz. Jakbym miała z kim, jakąś zaufana osobę z która mogłabym wynająć mieszkanie to tez bym się wyprowadziła. Mam młodsze rodzeństwo i chyba u mnie to jest tym spowodowane, rodzice zapominają ile mam lat. Czasem to co wyprawiają, ich nadmierna kontrola przechodzi wszelkie granice. Mimo, że ja pracuję, kończę studia za kilka miesięcy, do nich to chyba nie dociera.

Dlatego, że starsze rodzeństwo "przeciera szlak"
Młodsze ma z reguły łatwiej.

Czy rodzice mają jedynie zastrzeżenia do statusu materialnego rodziny Twojego chłopaka, czy też jeszcze do czegoś?

Do statusu materialnego i społecznego. Uważają że to zbyt prości ludzie, z jakimiś swoimi problemami, jak każdy w dzisiejszych czasach. A ja się poniżam spotykając się z tym chłopakiem. Że oni wciągną mnie do swojej rodziny, jego mama owinie sobie mnie w okół przysłowiowego palca i zmarnuję sobie życie.

Czuję się jak w średniowieczu... nie wiedziałam , że takie sytuacje mogą jeszcze mieć miejsce.. a tym bardziej że może mi się coś takiego przytrafić!

Rodziców nie zmienisz autorko.Mysle,ze warto popracowac nad soba i zaczac stawiac jasne granice:moj wybór,moje zycie.Nie chce zebyscie mnie tak traktowali,jestem dorosła ,mam prawo do swoich decyzji ,ja poniose ich konsekwencje itp.
Wiecej wiary w siebie.Mysle,ze bardzo ciezko jest zadowolic Twoich rodziców i przypuszczam ze inny twoj facet tez by im nie odpowiadal z innego wzgledu.Piszesz tez o szantazach emocjonalnych z ich strony pt "doprowadzasz nas do nerwicy".Do nerwicy doprowadza sie kazdy sam jezeli na to sobie pozwala i to tylko od niegp zalezy czy bedzie chciał to robic.Nie Ty ,nie Twoj chlopka czy pani w sklepie tylko sami rodzice,zeby miec usprawiedliwienie na swoje jazdy.Nie daj sie zmanipulowac autorko.Moze warto skorzystac z warsztatów asertwnosci
Najlepsze rozwiazanie wyprowadzic sie ,postawic granice i zadbac o siebie.Nie martw sie rodzicom nic sie nie stanie,beda zyli ,a to ,ze obraza sie i okrzykna czarna owca to juz ich problem .Nikt ni ma obowiaazku zyc jak inny sobie tego zyczy.
Powodzenia.

Zgadzam się z Tobą ... Ale od tego też są rozdzielności majątkowe prawda? Oczywiście że nie ignoruje, tylko jak mam reagować na sprawy które są wyssane z palca? Jestem z chłopakiem ponad rok i jego rodzina nigdy nie wtrącała się do naszego związku. Wiem... początki mogą być miłe a potem wszystko wychodzi... Tylko że my nie wiążemy się z rodzicami tylko sami ze sobą. Nie mam możliwości wyprowadzki na razie, dlatego za wszelką cenę chcę się z nim dogadać.
Tylko teraz coraz bardziej widzę ze to bez sensu.. bo oni nie szanują mojego zdania... Muszę nauczyć się z tym żyć, jeszcze nie wiem jak bo jest mi ciężko psychicznie żyć z myślą, ze jestem oczerniana na każdym kroku i oskarżana że przeze mnie rodzice martwią, spać nie mogą, płaczą i boją się... tylko że się boją o swoje pieniądze a nie o córkę...

zawsze tacy byli, i chcieli żebym podejmowała takie decyzje które im odpowiadają. Tylko że nadszedł ten czas kiedy ja chce zacząć sama o sobie decydować i układać sobie życie po swojemu... Nie biorę od nich pieniędzy od roku, od kiedy jestem w stanie sama zarobić na swoje drobne wydatki i potrzeby. Więc co słyszę od jakiegoś czasu... "wielka pani, dama się zrobiła i unosi się honorem bo myśli że skończyła uniwerek i ma swoje pieniądze to już jej wszystko wolno"... itp itd.. więc jak normalnie mam funkcjonować? Oni wiedzą że gdybym nie miała swoich pieniędzy to byłabym uzależniona od nich w 100% i wtedy oni odcięliby mnie od kasy i musiałabym się ich słuchać w 100% jak było do tej pory...

Dzisiejszego wieczoru dałam sobie ostatnią szansę. Usiadłam, chciałam porozmawiać, przedstawiłam swoje argumenty, poprosiłam o uszanowanie mojego zdania. Teraz siedzę i wiem, że straciłam 2 godziny. Za wszelką cenę próbowali mi wmówić że jestem ślepa, że ludzie gadają, że jestem uparta i robię z siebie wielką damę. Że wybierając jego tracę rodzinę, że on ma zakaz wstępu do końca życia do mnie, że nie wolno mi chodzić z nim na przyjęcia rodzinne... i cała masa innych rzeczy, które szumią mi w głowie. Jestem zaborcza i nie robię wszystko żeby rozwalić rodzinę... Zrobili mi takie pranie mózgu, że zaczynam się zastanawiać że to rzeczywiście ze mną jest problem ? Może ja nie powinnam sama decydować o sobie skoro wszyscy dookoła wiedzą co jest dla mnie lepsze!

Droga Mareno7, o tym co im się nie podoba w moim chłopaku, a uściślając jego rodzinie mogłabym napisać książkę.
Wczoraj po raz kolejny usłyszałam, że Ci ludzie chcą dobrać się "dobrać" się do ziemi mojego taty, którą odziedziczył po swoim tacie. Że są to ludzie na zbyt niskim poziomie jak dla mnie i ja spotykając się ich synem staczam się, że ludzi zaczynają gadać z kim ja się spotykam. Jaka jest jego rodzina? To ludzie prości, również posiadający sporo ziemi ( ale według moich rodziców wciąż im mało ). Absolutnie nie ma tam biedy, mają jakieś problemy finansowe, ale kto ich w tych czasach nie ma ??? Przede wszystkim to są ludzie którzy absolutnie nie wtrącają się w nasz związek. Mój chłopak ma dobrą prace, szkołę skończoną, nie pije, nie pali... Według rodziców gdyby on był mądry to by mnie zostawił jeśli wie że oni go nie akceptują a jego rodzina powinna odradzać mu spotykanie się ze mną, według nich oni owinęli sobie mnie wokół palca w sposób jaki jestem tego nieświadoma... Tylko dziwne, bo poza dzien dobry/ do widzenia/ co słychać więcej nie rozmawiam z nimi, ani oni z synem na nasz temat. Twierdzą, że jeśli się wyprowadzę to ja bede musiała pracować na kilak etatów i utrzymywać chłopaka i jeszcze jego rodzine, bo oni liczą na wygode z mojej strony. I nie chcą słuchać tego że mój chłopak ma dobrze płatną pracę, twierdzą że mnie okłamuje nie wierzą w nic... usłyszeli kiedyś coś złego, dopowiedzieli sobie miliony rzeczy i nie docierają żadne argumenty do nich. A wręcz oskarżają że kiedyś przeze mnie moja rodzina się rozpadnie jeśli zwiąże się z nim. Kiedy mówię, że nigdy w życiu nie będę wybierać między rodziną a kimś/czymś, bo rodziców zawsze będę kochać to mówią że to głupia dyplomatyczna odpowiedź, a ja już i tak wybrałam jego i olałam rodzinę.
Takie rozmowy zabijają psychicznie ((((

Dla mnie to jest absurd, że jest na zasadach rodziców, bo z nimi mieszka! Na Boga!
Jakby mąż utrzymywał żonę, to też może wykorzystywać status swój materialny nad nią, i to, że ją utrzymuje do znęcania się nad nią psychicznie. Zmuszania ją do trzymania się absurdalnych zasad, z absurdalnych powodów?
To jest chore, swoje granice trzeba mieć wyznaczone zawsze, rodzice łaski nie robią, że pozwalają jej mieszkać u siebie, szczególnie jak mają pieniądze. To nie znaczy, ze jest niewolnicą, nie podpisała też umowy z nimi, która mówi, że będzie robiła każdą głupotę. Oczywiście łatwiej jest się sprzeciwiać jak się niema nic wspólnego z ich pieniędzmi, ale to, że ktoś Ci coś daje nie znaczy, że masz robić wszystko co ta osoba chce.

Ja bym postawiła sprawę jasno 'Już zdecydowałam, a wy nie możecie zrobić nic innego jak tylko to zaakceptować, bo decyzji nie zmienię' i tyle . Czy jak to mój tata powiedział swojej mamie kiedy miał lat 14, 'ja się ciebie nie pytam o zdanie, tylko cię informuje'

Nina, rozumiem Twoje oburzenie i w teorii to wszystko, co napisałaś, naprawdę wygląda ślicznie, tylko, ze w praktyce to zupełnie co innego.
Nie każdy ma kochających rodziców, którzy dają swobodę, płacą za wszystko i zgadzają się z każda podjętą decyzja.
Istnieją rodzice, którzy są NIEREFORMOWALNI i z nimi nie ma dyskusji - wtedy pozostaje jedynie wyprowadzka, chyba, ze ktoś woli świadomie godzić się na terror domowy.

Ktoś słusznie zauważył, ze rodziców się na sile nie da zmienić - nie można tez ich wybrać, a męża owszem ;-)
Dlatego, wiedząc, ze dom należy do rodziców, a Autorka jest na razie na ich utrzymaniu, wyjścia są dwa - akceptacja, albo wyprowadzka.

Dodam, ze mnie tez się to nie podoba, ale sytuacja jest, jaka jest.

Zresztą, miałam podobna sytuacje, wyprowadziłam się zaraz po 18-tych urodzinach i poradziłam sobie.

Moim zdaniem trzymać się swojej woli, i nie zwracać uwagi na to co mówią.
Ani robić co chcą, ani przekonywać. Bo obie te rzeczy są tylko stratą życia.
Poza tym, ja sama wyprowadziłam się mając lat 18, i to za granice.
Jednak ja mam jak to mówią 'żelazną wolę' i niema szans nikt jej zmienić, i wszyscy o tym dobrze wiedzą.

Do jakich zasad ma sie stosowac?Do takich,ze ma spotykac sie z tym z kim chca rodzice ,bo mieszka u nich?Czy do tego ,ze  szantazuja  ja swoim złym stanem zdrowia?
Kazdy ma prawo spotykac sie z kim chce i podejmowac takie wybory zyciowe jak chce i rodzice nie maja nic go tego ,szczegolnie dziecka dorosłego.
To jest zwykłe pozbawianie praw człowieka po polaszczykiem madrosci starszych rodziców ,czy jak to zwał..Rozne słyszalam wytłumaczenia na ingerowanie w sprawy dzieci.Rodzicom sie wydaje,ze oni maja jakies sczegolne prawa,bo daja dach na d głowa lub zywia .To absurd.

tak sobie myślę... że to jest efekt błędu który popełniałam całe życie... i teraz odczuwam tego skutki i konsekwencje. Całe życie rodzice starali się żeby mi niczego nie zabrakło, co chciałam miałam, gdzie chciałam leciałam/jechałam. A ja chcąc im się za to wszystko odwdzięczać nie sprzeciwiałam im się, szanowałam ich zdanie i to co mówią. Przez to ich zdanie i racja była zawsze na wierzchu i oni byli do tego przyzwyczajeni. Ja nie miałam swojego zdania, które oni mogliby brać pod uwagę, szanować. JA zawsze byłam grzeczną, ułożoną dziewczynką która słuchała się rodziców i wszystko miała. Tylko że ja dorosłam, chce zacząć żyć swoim życie i chce żeby ktoś ( rodzice ) zauważyli że ja też mam coś do powiedzenia w życiu swoim, i ja podejmuję decyzje o sobie, bo już czas najwyższy.
Może gdybym była dzieckiem "buntowniczym" oni wiedzieliby że ja mam swoje zdanie, swoje robię i już  - jakoś to trzeba zaakceptować.
Teraz oni nie potrafią zrozumieć że dorosłam, chce mieć swoje życie, i oni życia za mnie nie przeżyją ale ja już naprawdę wszystkiego próbowałam żeby ich przekonać. płacz, prośby, błagania, kłótnie, rozmowy... NIC

Twoja decyzja, Twoja sprawa.
Tylko nie narzekaj, ze masz z nimi ciężkie życie, bo na sile u nich zamknięta nie jesteś.

Bzdura. Ja wyprowadzając się od matki tez nie miałam dokąd iść i za co się utrzymać.
Nic nie przychodzi za darmo, jak będziesz czekała, aż Ci wszystko ktoś pod nos podsunie, to ani się obejrzysz, a skończysz uziemiona u rodziców na zawsze.

Ale jak już wspomniałam, to Twój wybór.

Mój chłopak mieszka kilka domów dalej... Daleko nie ucieknę.
Nie wyobrażam sobie teraz wyprowadzki w momencie kiedy i tak ledwo radzę sobie na opłacenie szkoły, i swoich wydatków. Jeśli znajdę pracę od razu to zrobię, jednak teraz muszę przeczekać do chwili aż będę pracować. Nikt mi niczego nie podsuwa pod nos od dwóch lat. Od rodziców nie wzięłam ani grosza na nic. Jest ciężko, ale staram się dorabiać jak mogę na swoje życie, szkołę.

Moi rodzice z kontrolą mojego życia z każdym dniem przechodzą sami siebie. Wczoraj, bardzo delikatnie zaczęłam rozmowę, że koleżanka szuka współlokatorki i zastanawiam się, że może pora się usamodzielnić. Usłyszałam mniej więcej to, że nie doceniam tego co mam, co ludzie powiedzą, że tak mi źle w domu, że się wyprowadzić musiałam, że jak tak mi źle to żebym się wyprowadzała. Mama się do mnie nie odzywa i od wczoraj jedzie na lekach uspokajających. Mam 24 lata studiuję i pracuję... Wymiękłam jak usłyszałam jakie ma zdanie na ten temat...