Ciągle się kłócimy, jak mąż twierdzi, z mojego powodu...

Krystaliczna, witaj. Że tak zapytam na sam poczatek... dlaczego Ty nie masz żadnych znajomych?
Nie poznałaś żadnej sąsiadki w podobnym wieku?
Pracujesz?

Krystaliczna, ale mi nie chodzi o takie koleżanki, którym masz płakać w rękaw i się wyżalać.
Chodzi mi o to, czy masz w ogóle kogoś takiego, z kim mogłabyś wyjść do kawiarni, czy na piwo?
Mąż widocznie przyzwyczaił się do zbyt wielu rzeczy.
Do tego, że zawsze jesteś w domu(siedzisz w domu cały czas?).
Że to Ty zajmujesz się dzieckiem.
Zostawiasz czasami dziecko z mężem i gdzieś wychodzisz?

A z żadną koleżanką z pracy, nie ma szans się choćby "zakumplować"?
Naprawdę powinnaś to zrobić, dla swojego zdrowia psychicznego
Uwierz mi, kobieta która myśli o sobie, ma jakieś zainteresowania, ma znajomych, wychodzi z domu i cieszy się swoim życiem jest naprawdę atrakcyjniejsza, nawet w oczach swojego faceta. Po prostu po iluś tam latach bycia razem, wiele rzeczy "powszednieje". Może pora na mała rewolucję? Może od czasu do czasu "Kochanie zostaniesz z dzieckiem na trochę, bo muszę wyjąć na zakupy(albo "umówiłam się z Aśką na kawę")?! To paaa... obiad macie w kuchni."
Ze sprzątaniem, to tez troszkę trzeba przystopować. Nie ganiaj z mopem co drugi dzień. Czasami, gdy jesteś "niedysponowana", powiedz "Kotek zrób ... bo ja dzisiaj tak bardzo źle się czuje". Nawet gdybyś czuła się wspaniale Daj się trochę jemu wykazać.

Krystaliczna, mnie niestety tam nie ma, a chętnie wyrwałabym Cię z tego domu. Taka młoda dziewczyna musi mieć znajomych, a nie tylko dom, praca, dom... obowiązki obowiązkami,mąż i dziecko... ale Ty dziewczyno nie zapominaj o sobie. Koniecznie rozejrzyj się wokół siebie, na pewno znajdzie się choć jedna osoba, z którą uda Ci się nawiązać bliższy kontakt. Towarzystwo jest wbrew pozorom koniecznością, człowiek to stworzenie stadne. Mąż i dziecko, to najbliższe stado... ale do towarzystwa to za mało Musisz troszkę postarać się zmieniać role w domu. Jak mąż wróci z pracy, daj mu godzinkę odpocząć, żeby nie marudził, a potem. "To jak...zajmiesz się dzieckiem,a ja idę robić... (coś tam), czy ty wolisz... A ja zajmę się małą? Bo sama nie dam rady." Nie pokazuj, że wszystko zrobisz sama, że dasz przecież radę. Faceci to wykorzystują, gdy pokaże się, że kobieta sama za dużo rzeczy potrafi zrobić

Tak szczerze mówiąc, to sama nie wiem co robić. Jednego dnia mam już tego wszystkiego dość a następnego dnia rano już wszystko jest okey i tak zawsze to samo.. teraz juz 4 dzień jest 'dniem ciszy' tzn, zero przytulania, buziaków, rozmawiania dłużej niż... to pa.
W Listopadzie zmienił pracę, (gorzej nie mógł trafić) tzn praca super, jak z bajki. Tyle że tak mi się jego towarzystwo nie podoba.
Sami faceci z wyjątkiem jednej kobiety. Która mi tak działa na nerwy jak nigdy nikt inny. Potrafi pisać codziennie na FB do niego, podlizuje się tak że już się bardziej nie da. Niby jest starsza od niego o 7 lat, ale widzę jaka ona jest zadbana, wysoka blondynka o dużych oczach. Wszystko się zaczeło od kiedy on zaczął tam pracować. Nie będe ukrywać jestem zazdrosna o nią i to bardzo, on o tym wie, bo jak ją widzę to się prawie trzęsę. Wychodzi co weekend z nimi (ekipa z pracy) tydzień temu gokardy, dzisiaj znowu idzie już widzę dzisiejszy wieczór, odbiorę młodą z przedszkola i posiedzimy same, bo tatuś będzie się dobrze bawił. Nienawidzę tej kobiety chciałabym żeby znikneła.
Wczoraj tak wyszło że podwoziła nas do uniwersytetu, i ja nic nie wiedziałam że oni mają zamiar wyjść w piątek, a ona sobie ni stąd ni zowąd, kto tam się wybiera itd a ja mówie że kończe jutro pracę o 6 a ona to kto się zajmie jutro waszą mała? a mój mąż: poproszę mamę żeby się nią zajeła... No to wtedy już mnie tak zaczeło nosić że miałam ochote wyjść. Nie raczył mi wcześniej powiedzieć że chce gdzieś wyjść. A jak chcę z nim pogadać wyjaśnić, pogodzić. To mam odpowiedz: już się nagadałem, albo nie mam ochoty... Boję się wyprowadzić z domu, bo wiem że na niego to nie zadziała. Od razu będzie chciał rozwód brać.

nooo pogratulować mężulka... Kobieto zagubiłaś się w tym "partnerskim" zwiazku... gdzie Twoj honor? Czy Ty kiedykolwiek sprzeciwiłaś się jemu?

No ale... tak szczerze- to sama sobie na to zaproacowałaś... Ciężka droga przed Tobą- jeśli chcesz wejść na dobre tory...

nie rozumiem. w ogóle.

Własnie malina pieknie to napisałas!   on nie ma zadnych granic postawionych przez autorke watku totalna samowolka...
ba! co wiecej nie ma zadnych obowiazków i konsekwencji za swoje zachowanie.
Autorko mysle ze bardzo zle zrobilas nie chodzac z nim na te spotkania i odrazu sie zraziłas. A teraz sie czepiasz ze sam chodzi. POwinnas wlasnie sie przełamac isc jako jego usmiechnieta zona i STARAC sie wtopic w towarzystwo. Anglicy sa bardzo wyrozumiali - przebywam z nimi codziennie. Nawet jak czegos bys nie rozumiala to maz mogl Ci tłumaczyc. Powinnas pokazac tamtej kobiecie ze jestes pewna siebie , masz rodzine, wspanialego meza i razem spedzacie czas. A co zrobilas ? szara myszke z siebie, ktora zrezygnowała ze spotkan i na wlasne zyczenie odizolowala sie od swita, schowala w kat i teraz cichutko placze i patrzy na to co robi jej maz. Sam Ci mowil ze chcialby z Toba chodzic bo samemu to ,,lipa,, jak mowisz. A Ty wolisz w domu siedziec z dzieckiem i marudzic ze sam chodzi i koło sie zamyka, na wlasne zyczenie tak masz.
Chyba czas postawic jakies warunki i jasna granice. Ma Ci pomagac w domu , wymyslcie cos razem z dzieckiem- nawet jakis spacer czy cos,zacznijcie spedzac czas jak rodzina i na litosc Boska wyjdz z tego domu do ludzi idz z nim do tych jego znajomych, nie odcinaj sie od swiata bo jest tam jakas kobieta (ładna na dodatek) i Ty sobie wkreciłas ze ona by wolała zeby Ciebie tam nie bylo.  Powiedz mi co ona ma do gadania ? no wlasnie...NIC

Witajcie Wszyscy, jestem nowa na forum i widzę że nie jestem sama z tego rodzaju problemami. Jestem mężatką od prawie 6 lat, mamy 4ro letnią córeczkę. Przed wszystkimi uchodzimy za zgodne i udane małżeństwo, nawet przed moimi rodzicami. Nic im nie mówię bo boję się że usłyszę "a nie mówiłem", więc udaję cały czas że wszystko jest ok. A nie jest. Mam z mężem podobny problem jak poprzedniczki. Od pewnego czasu mój mąż się bardzo zmienił. nie daje się z nim porozmawiać, o wszystko ma pretensje, np. zrobię zakupy- oczywiście złe (słyszę często że sama będę to sobie jadła) Zrobię obiad to mu nie odpowiada ,bo napomknę że jest bardzo wybredny, a jak się pytam co by zjadł to nie daje odpowiedzi. Później wysłuchuję jaką jestem beznadziejną żoną, że nic nie potrafię zrobić. Na każdym kroku wytyka mi błędy. Mój mąż w ogóle nie bierze pod uwagę tego że ja też pracuję, on myśli że tylko on się narobi w pracy. A ja mam przyjść z pracy , zająć się dzieckiem , ugotować  to co lubi, posprzątać itp. itd. Z tego wszystkiego wynikają awantury, on mówi mi wtedy że jemu nie zależy,że jak mi się nie podoba to mogę wypier... że on płakać z tego powodu nie będzie. Wiem że większość z Was pewnie powie ZOSTAW GO, ale w tym sęk że nie chcę go zostawić (albo nie mam na tyle odwagi). Kocham go mimo wszystko i tylko ryczeć mi się chce. Bywają nieliczne miłe chwile i wtedy zapewnia że mnie kocha ale ja już nie wiem w co mam wierzyć. Żal mi po za tym naszej córeczki, która to wszystko ogląda.c.d.n.

No to wam powiem, że dzisiaj świat już jest piękniejszy... Tego mi brakowało
Poważna rozmowa, i to dzięki wam się na nią odważyłam. Już jest okey. wszystko wiem.
Koleżanka z pracy to żaden problem, traktuje ją bardziej jak matke, od ktorej się uczy niż jako dziewczyne.
Widziałam jak to mówił, powiedział że wie że może to tak wyglądało z mojej strony nie fer, i postara się to zmienic ale nie muszę się martwić o nią. Nawet przeczytałam rozmowy na fb i nic w nich nie bylo z flirtem zwiazane, ale raczej z  praca.
Zrobiłam dzisiaj coś czego nigdy nie robiłam, zaczełam gotować obiad (w tym czasie mąż odprowadził córke na przestanek bo pojechala na nc do babci) kiedy wrocil wyłączyłam prąd z piecyka i powiedziałam ze jak chce obiad to ma sobie dokonczyc a ja jade do miasta...
Zrobiłam WIELKIE zakupy!!! byłam u fryzjera. napisałam mu smsa- o 20 bądz gotowy. Pojechalismy do kina. było super!
Pogadalismy, podzielilismy się obowiązkami, i powiedzielismy sobie czego oczekujemy od siebie
Dawno sie tak dobrze nie czułam, zakupy pomogły, rozmowa pomogła!
Jesteśmy na dobrej drodze!

Tegan- nie zgodzę się z Toba. Niestety nie masz racji. Wiek tutaj nie ma nic do znaczenia w naszym przypadku.
Dlatego że moi rodzice i rodzice mojego męża właśnie są podczas rozwodu, tak samo jak nasi sąsiedzi po ponad 20 letnim małrzeństwie.
Ludzie w tych czasach zapominają jak żyć razem. Ale może w wiekszosci przypadków tak jest że rozejdą się bybyć wolnym...
Nie mów takich słów jak :Nie wiem czy w Waszym wypadku da się tu jeszcze coś z Wami zrobić bo to chyba by wymagało rozpoczęcia związku jeszcze raz, tu od początku wszystko jest za szybko i nie tak moim zdaniem. 
Nie znasz sprawy na tyle dobrze by to tak ocenić... wiesz ze mozesz kogos zdołować i przygnębić takimi słowami na tyle że podejmie decyzje ktorej bedzie żałował do konca zycia...

witam wszystkich, jestem nowa na tym forum, mam 30 lat mieszkam z mezem i synkiem za granica. Moje zycie nie wyglada kolorowo, ciagle sie klociny z byle powodu, szkoda mi mojego synka bo on jest swiadkiem tych klotni .Czasami juz nie mam sily i nie wiem co robic. On twierdzi ze to z mojego powodu, ze ciagle sie dasam i obrazam. jestesmy razem 7 lat od poltora roku malzenstwem choc nieuklada nam sie od 2 lat. On ciagle mnie poucza , ciagle wszystko poprawia za mna i we wszystko sie wtraca. Ja nie potrafie z nim normalnie rozmawiac, bez docinkow.Stalam sie nerwowa i po tym jak sie zdenerwuje zaraz placze. Naprawde nie mam juz sily cos wemnie peka, nie wiem czy nadal go kohcam.Prosze o rade