Zmuszanie się do życia. Mam dosyć!!! ;( ....

masz bliskich? ja gdy chciałam się zabić a nawet próbowałam to zawsze myślałam o mojej mamie. jak wielką krzywdę bym jej wyrządziła. a nie chcę skrzywdzić jej nigdy. co spowodowało,że popadłaś w jeszcze większy dołek?

w sumie ciężko mi doradzać bo sama gdy jest mi źle, sięgam po żyletkę ale później żałuję tego
w twoim wypadku bedzie juz za pozno. musisz znalezc kogos dla kogo warto zyc. jakis sens , pasje odkryc cos co kochasz.
tylko temu poświęcisz się bez reszty. ja tak zrobiłam dopóki mam swojego narzeczonego chcę życ ale jak będzie później to czas pokaże

chocolate

poprostu moje życie nie ma sensu
nie mogę liczyć na znajomych bo oni prędzej czy później się ode mnie odwracają
rodzice...mają ze mną same problemy
Ukochany mężczyzna? Nie nie nie stanowczo nie! Dla mnie nie ma czegoś takiego jak miłość
nie ufam ludziom a po tym co mnie spotkało nigdy tego nie zrobię
wiele razy było tak, że komuś wierzyłam, a potem zostawałam sama ze złamanym sercem

18
tak
nie, to nie dla mnie

powody dla których nie chcę żyć nie są rzeczami, które można usunąć
to sytuacje które już się wydarzyły

A po co mam rozmawiać z psychologiem? Własnym rodzicom o pewnych rzeczach nie jestem w stanie powiedzieć, a co dopiero psychologowi? Nigdy w życiu!
Ale to boli nadal i nie da się zrobić tak by przestało
nie da

nie, ja nie chcę z nikim o tym rozmawiać
osoba której zaufałam i opowiadałam o wszystkim co mnie dręczy pewnego razu stwierdziła, że jestem egoistką i mówię tylko o sobie i postanowiła zakończyć znajomość
na koniec dodała, że jej zdaniem wszystko to sobie wymyśliłam
to, czego nie byłam w stanie powiedzieć rodzicom powiedziałam jej
zaufałam jej a ona to zaufanie zdeptała
ja chcę tylko wiedzieć czy muszę się zmuszać do życia? Czy to będzie złe, jeśli przestanę bo mam dość i tego dłużej nie zniosę
poważnie...nie mogę już dłużej, nie mam siły na to

Też miałam podobnie. Parę lat temu w busie przyczepiło się do mnie 7 pijanych dresów, skończylo się wyrzuceniem mnie (dosłownie) z autobusu, próbą gwałtu. Po wszystkim no nie byłam w kwitnącym nastroju, moja ówczesna przyjaciółka najpierw naciskała mnie, że chce wiedzieć, co się dzieje, że ona mi mówi różne rzeczy a ja jej nie chcę, że w ogóle jej nie ufam. Jak jej powiedziałam, to najpierw ja ją musiałam pocieszać (kiedyś miała podobne doświadczenie, nota bene właśnie dlatego oczekiwałam, że zrozumie), potem przestała się do mnie odzywać na chyba 2 tygodnie, a na koniec nasiadła na mnie, że jestem egoistka, że to na nią zwalam, że przyjaciele pomagają jak mają ochotę a nie wtedy, kiedy muszą i w ogóle, że jestem be.

I co, miałabym się zabić z tego powodu? Że ona okazała się głupią suką?

Ty wiesz, że to będzie złe, dlatego tu szukasz rozgrzeszenia.

Vian, wiedza - to za dużo. Gdyby wiedziała, że to będzie złe, to pewnie nie stawiałaby pytań.

mysterious_chocolate czuje, że to jest złe i z tego czucia pojawiają się wątpliwości, szuka w śmierci ulgi, ale przecież ulgi nie ma w śmierci, bo nie mamy pewności, czy śmierć ciała jest końcem naszej osobistej świadomości.

http://www.youtube.com/watch?v=MJt6ixPwdsE

W necie na youtube.pl można znaleźć wiele świadectw osób, które chciały popełnić samobójstwo. Stany depresyjne poprzedzone są wieloletnim procesem unieszczęśliwiania się, zadręczania się, zmartwienia. Myśli samobójcze można traktować jako reakcję przystosowawczą, wypracowaną przez określony światopogląd.

Nie spotkałem opracowania naukowego na ten temat, choć osobiste doświadczenie wskazuje dedukcyjnie na pewną prawidłowość: najpierw umysł trzeba zanurzyć w ciemności, do tego potrzebne są nawyki myślowe i uzależnienia farmakologiczne, nałogi, wybory życiowe z negatywnymi skutkami. Obieramy swoje życie z wolności i uwolnienia szukamy w śmierci.

Polecam: Dale Carnegie "Jak przestać się martwić i zacząć żyć"

http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&NR=1&v=K_hkBXzdIfM

To życie daje wolność.

Zapytaj się, co wiesz o swoim mózgu, który podpowiada Ci takie wyjście jak samobójstwo.

http://www.youtube.com/watch?v=VibCtypFGos

To się cieszę: sfera poznawcza nie pokrywa się z emocjonalną, właśnie dlatego rozróżniamy wiedzę i umiejętności. Czasami wiemy, że coś jest dobre, ale nie wiemy, jak to osiągnąć i wtedy mylimy się w doborze środków do osiągnięcia celu.

Cokolwiek Cie spotkalo wymaga to profesjonalnej terapii, a nawet opieki psychiatry. Uwierz, ze jest mozliwe przestac przezywac ta traume.

Nie zakocham się. Nigdy nie zaufam mężczyźnie, nigdy. Nie pozwolę się nawet dotknąć...jak mam chcieć żyć, nic mnie nie trzyma. Przed zaśnięciem płacz, po zaśnięciu koszmary. Czy to tak trudno zrozumieć, że jestem ledwo żywa. Chudnę, schudłam już 8 kilo. Nie chcę żyć. Czy muszę wierzyć, że będzie dobrze skoro wiem, że nie będzie?

Celem życiowym tej 17-latki było znaleźć kogoś, kto ją zabije. Wszystko jedno, co z nią zrobi wcześniej. Z nią też powinnam była się zgodzić? Ona uważała, że nie ma przed sobą innej drogi, jak Ty.

Celem tej 8-latki (oczywiście trochę później, a nie w wieku 8 lat) zagłodzić się na śmierć, przy okazji zarobić trochę jako prostytutka. Też miała wszystko przemyślane.

Świetnie rozumiem, że jesteś ledwie żywa, dlatego uważam, że powinnaś zrobić coś, żeby być bardziej żywa.

Ale my Ci wlasnie mowimy, ze leczenie DZIALA. Naprawde. Jak mialam 18 lat, to tez czulam sie okropnie, chcialam umrzec. Probowalam nawet otruc sie tabletakami nasennymi. Nie bylo warto. Dzisiaj jestem calkiem szczesliwa osoba, z dobrym dyplomem z Oxfordu, robie doktorat, mam wspanialego partnera.

DA SIE.

już próbowałam terapii u psychologa, ale nie potrafiłam się otworzyć, poprostu nie mogłam

A przyjmowałaś też leki? Byłaś u psychiatry? Psycholog w ogóle miał chociaż zarys problemu (wiedział, że chodzi o traumę seksualną)? Bo wiesz, leczenie farmakologiczne jest też po to, żeby osiągnąć taki stan, który pomoże Ci się właśnie otworzyć. To nigdy nie jest łatwe, ale cholera możliwe.

A powiedziałaś jej o myślach samobójczych, lękach etc? Nie zasugerowała wizyty u psychiatry?

No to albo Twój stan nie jest tak poważny jakby się na forum wydawało, albo ona czekała, aż jednak się przełamiesz, żeby mieć pewność co do oceny sytuacji, albo jest mało kompetentna. Idź sama do lekarza i powiedz, że masz myśli samobójcze.

Wysłałam Ci coś mailem.

Asterka10 - nawet jesteś w wieku mojej mamy
ale nie powiedziałam jej o tym, nie potrafiłam
to by ją bardzo zraniło, a tego nie chcę - dosyć ma problemów i beze mnie

A Twoja śmierć jej nie zrani?Dzieciaku, toż ona do końca życia bedzie się zastanawiać DLACZEGO?Umarły mi 3 najblizsze osoby, a ja choc mineło sporo lat ciagle zastanawiam się, a może jakbym zrobiła tak lub siak to by żyły.
Swoim samobójstwem zgotujesz Matce najgorsze piekło na ziemi - stracić dziecko to - nie wiem czy może być wieksza  tragedia.
Młoda, ogarnij się i powiedz.Matce, psychologowi, ale powiedz.Śmierć to nie jest wyjście.A jeśli istnieje piekło i trafiają tam samobójcy to jak myslisz - jak bedzie wyglądać Twoje?A jeśli Twoim piekłem bedzie gwałt, niekonczący się nigdy, wieczny, nieprzerwany?
Kobiety od tysiącleci były narażane na taka sytuację, miliony, a nawet miliardy kobiet .To dzieje się wszędzie i wielu kobietom.Każdej z nas się może trafić.Ale nie możemy swoją śmiercią pieczętować własnej przegranej.

Nie mogę...to takie trudne...jak sobie to przypominam, to nawet oddychanie sprawia mi ból...
może i zraniłaby ją moja śmierć, ale ze mną ma mnóstwo problemów, nawet nie wiedząc o tym co się stało
Czemu ja mam żyć? Naprawdę to nie jest tak, że tylko gadam aby gadać ja wiele razy o tym myślałam i nie widzę nic w swoim życiu, co warto byłoby ratować
skoro od prawie 19 lat nie znalazłam szczęścia, moje życie to pasmo porażek, cierpienia, łez to czemu mam myśleć, że będzie dobrze? Zawsze ilekroć myślałam, że teraz już na pewno będę szczęśliwa, działo się coś takiego, co brutalnie sprowadzało mnie na ziemię, nie mogę i nie chcę tak żyć
Nie chcę już płakać, ale nie mogę przestać...dlaczego? Dlaczego ja?
Nie mam siły, nie umiem jej w sobie znaleźć. Naprawdę szukałam, ale we mnie nic już nie ma. Nic. Tylko odrętwienie i bezradność. Nie mam nadziei. Nie mam...

Myślę, że nawet zamknięcie w psychiatryku ani elektrowstrząsy nic by nie dały.

Mysterious_chocolate, ja nie mogę wiedzieć jak się czujesz, nie będę Cię też pocieszać bo wiem, że cokolwiek powiem to i tak byłoby za mało...
Ale napisze tylko jedno. Piszesz, że Twoja mama ma z Tobą i tak wiele problemów, nie wiedząc nawet o tym co tak bardzo Cię dręczy. Moim zdaniem każdy inny problem, będzie dla niej niczym w porównaniu z utratą Ciebie. Z obserwacji wśród bliskich mi ludzi wiem, że dla rodzica pochowanie własnego dziecka jest najgorszą rzeczą jaka może ich spotkać.
Mam nadzieję, że znajdziesz w sobie jakąś ukryta siłę, że mimo wszystko uda Ci się pokonać to wszystko i wyciągnąć jeszcze raz rękę po pomoc.

To nie jest trudne, wystarczy zacząć.Trudne jest żyć z taką traumą.Dziewczyno 19 lat to dopiero początek życia i żadna trauma, ból i tragedia nie powinna Cię zniechęcać.Wszystko może się jeszcze zmienić.Wiesz przypomniałą mi się pewna historia związana z wojną.Do obozu koncentracyjnego trafiłą młodziutka 13 letnia Żydówka.Miała "szczęscie" -ponieważ miała mlecznobiałą cerę i rude włosy wpadłą w oko SS-manowi, który uwielbiał taki typ urody.Jej rodzice , rodzeństwo i krewni już na rampie trafili do komory gazowej.Przez 3 lata dzień w dzień współżyła z mężczyzną, który mordował jej ziomków.Nie tylko ziomków - takich dziewcząt jak ona było kilka.Jeśli, którejś na twarzy pojawiłą się skaza, pryszcz osobiście wysyłał ją do komory gazowej.Ta dziewczyna przeżyłą wojnę.Założyłą rodzinę, ma wnuki.Tylko co jakiś czas śni się jej , że na twarzy pojawia się jej skaza i budzi się z krzykiem.
Napisałam Ci tą historię, by powiedzieć , że da się przeżyć wszystko.Najgorsze piekło.Ta kobieta miałą mimo wszystko, dobre , długie życie.Może warto spróbować?

Nie wiem, ja się tak strasznie boję

Ale ja już próbowałam.

Nie mogę napisać...zawsze płaczę i nie daję rady skończyć tego co zaczęłam

Nie, to nie ma sensu
nie ma sensu przywracać do życia rośliny, która już dawno uschła
po co mam żyć, skoro i tak nigdy nikomu nie zaufam, bo się boję
nie pozwolę się nawet dotknąć
to takie trudne

mysterious_chocolate,
można (tak, jak Ty teraz) zajmować się odpowiedzią na pytanie "Czy jestem w stanie to zrobić?"; oczywistą  rzeczą jest wówczas szukanie wszelkich przeciwności, trudności; efektem takiego sposobu myślenia jest zniechęcenie, obniżenie swojej i tak kiepskiej samooceny, itp.
Można też (do czego sporo osób Cię zachęca na  forum) zająć się innym pytaniem "Co mogę zrobić, by rozwiązać swój problem".
Dwa pytania, a jakże inne nastawienie, jakże inny sposób myślenia.

To, co przed Tobą (oby!) jest trudne, ale możliwe.

Myślę, że to iż masz kochających rodziców...jest najważniejszym powodem aby żyć.
Aby nie poddać się i spróbować...
Uwierz mi, te problemy które rodzice z Tobą mają, będą dla nich niczym w porównaniu z utratą córki.
Nie wybaczą sobie do końca swojego życia... że nie zauważyli że coś się dzieje, że nic nie zrobili...że nie pomogli...

Naprawde, usilnie zachecam Cie do wizyty u lekarza. Masz objawy klinicznej depresji, ktorej nie da sie po prostu wysiedziec, a trzeba leczyc. Uwierz mi, ze leki i  terapia sa w stanie  Ci bardzo pomoc. Daj temu przynajmniej szanse.

Słusznie. Takie życie nie ma sensu. Skończ z takich życiem. Nie z życiem w ogóle, ale z takim życiem. Wywal takie życie za burtę.

Oglądnęłaś filmy o kształtowaniu mózgu, czy zlekceważyłaś je?

Jedyne co masz, to czas. On jest neutralny. Od Twojej decyzji zależy, czy ten czas poświęcisz na szukanie wyjścia, czy siądziesz w tym labiryncie i będziesz w nim tkwić na zawsze?

Przestań tylko myśleć, że jakieś traumatyczne zdarzenie Cię w ten stan wpędziło. To nie jakieś przeżycie, ale wszystko to, czego nie zrobiłaś po nim, by zmienić sytuacje. Powtarzam: skończ z życiem w cierpieniu. Jak nie chcesz tak żyć, to zacznij zyc inaczej. Zacznij żyć innym życiem. MOŻESZ, ALE NIE CHCESZ. Łatwiej jest rozpamiętywać i tkwić w marazmie.. 

Samo się, do k**** nędzy nic nie zrobi !!!

Chcę naprawdę chcę, ale to nie jest takie łatwe po prostu się ogarnąć. To nie jest jakieś tam złamanie nogi.
Ale co ja mogę liczyć na to, że ktoś mnie zrozumie
próbowałam powiedzieć o tym psycholog, ale nie mogłam
naprawdę nie mogłam
Ale po co ja tutaj piszę i się zastanawiam jak nie ma nad czym. Powinnam była już dawno temu skończyć ze sobą zamiast tracić czas na pisaninę. Mój błąd. Ale to da się naprawić.