Czy to normalne, że tak mało razy się widzimy? ;(

nikt nie pomoże? ;(

dokladnie to chcialam napisac!

Może nie uświadamiaj, że czekasz na propozycję tylko sama coś zaproponuj ?
1,5 h jazdy to nie problem
Pierwsze spotkanie macie już za sobą więc co w tym złego jeśli to Ty napiszesz o następnym?
Jeśli będzie chciał to coś wykombinuje, a jeśli nie.. Cóż, wtedy sprawa sama się rozwiąże.

Z tego co mówisz, widać, że mu zależy, więc bez nerwów. Pisze, dzwoni, daje znać, że jesteś  dla niego ważna - kobieto, powiedział Ci to przecież wprost! Poza tym proponował spotkania wcześniej, wtedy mówiłaś, że na razie nie chcesz. Może nie zauważył, że to było dawno i jest już nieaktualne?;p Rozumiem, że <dyskretne> aluzje w stylu " Och, jak dawno nie byłam w kinie, a ten film podobno jest cudowny" już wypróbowane?

Czegoś nie rozumiem... rozmawiacie przez gg MINIMUM 4h godziny dziennie i on nie ma wolnego czasu? Chyba nie ma na tyle podzielnej uwagi aby rozmawiać z Tobą i równocześnie się uczyć... Prawda jest taka, że nauka/pisanie pracy to marna wymówka. Ja wolałabym całkowicie zrezygnować z gg, telewizji, oglądania filmów w internecie i wygospodarować ten czas na spotkanie. Tygodniowo tracicie na rozmowy internetowe tak dużo godzin... może lepiej zorganizować sobie jeden dzień w tygodniu tylko dla siebie? W sensie przez cały tydzień nie tracić czasu na rozmowy przez różne komunikatory internetowe i smsy ( ja bym zwariowała gdybym miała tyle z kimś klepać w klawiaturę ) i spotkać się na jeden dzień. Spędzić ten jeden dzień w tygodniu razem : iść na basen, do kina, na jakąś kawę, posiedzieć w domu i coś razem obejrzeć... Nie macie tak daleko od siebie. I śmiało mu to zaproponuj, nie wyjdziesz na desperatkę. Trzeba mówić głośno o swoich oczekiwaniach.

No rozmawiamy od 22 do powiedzmy 2( czy 3) jak już się wyrobimy z wszystkim... On pisze dwie prace jednocześnie bo ma teraz dwie magisterki, staram się to rozumieć ale wiadomo, że irytuje mnie to zawieszenie teraz bo chciałabym iść dalej...

Nie ma go teraz w domu, jak wróci to spróbuję się z nim umówić w tym tygodniu. Chociaż nie powiem, żebym się z tym komfortowo czuła, jakkolwiek bym nie była nowoczesna, odważna i wyluzowana to jednak mam w głowie obraz, że to facet zabiega o spotkania :X

Myślisz, że na tym etapie ''próby zazdrości" by podziałały? bo ja się bym chyba bała, że się poczuje oszukany i się obrazi czy coś
No nie wiem, ta nasza relacja jest dość absorbująca - jeżeli miałoby tak być to wypadałoby mi tylko pogratulować mu sił i wyobraźni

adeline - otwierasz mi oczy.... co w takim razie powinnam zrobić? wycofać się?

Kilka razy mu się te wypady w męskim gronie zdarzyły ale też nie mam o to pretensji bo wiadomo, że nie samymi flirtami człowiek żyje.... sama nie wiem co o tym myśleć.

Napisałam do niego smsa kiedy się widzimy, odpisał że jeszcze nie wie ale, że "jutro będzie w domu ; )" , zapytałam, czy środa będzie okej ( bo akurat wtedy jestem w jego mieście) i dostałam odpowiedź, że normalnie bardzo okej ale, że akurat w tą środe COŚ.... brak słów ;|

co to znaczy sensowych rozmiarów? mam nie odpisywać? nie odbierać? jednocześnie udając że jest wszystko okej ; O ?

gdybym uważała, że to normalne to nie szukałabym tu pomocy :X nie wiem już sama jak nim potrząsnąć.

Zadzwonił wieczorem, wyczuł, że coś jest nie tak, powiedziałam mu, że nie podoba mi się, że mamy tak ograniczony kontakt i zapytałam czy chciałby coś z tym zrobić i czy mu odpowiada ten stan faktyczny, powiedział mi, że jeżeli to dla mnie takie ważne to on przełoży tamtą sprawę i będzie do mojej dyspozycji w środę ale oczywiście powiedziałam mu, że aż tak mi się nie śpieszy żeby musiał przekładać. Powiedział, że ma teraz ciężki tydzień ale jak jutro wróci do domu to ustawi wszystko tak, że będę mogła do niego napisać sms'a że jestem w X a on za 15 minut będzie. Mówił też, że zależy mu na czymś więcej bo go oczarowałam i że zrobi wszystko, żebym się już nie złościła.

No nie wiem.... to jest taki śmiech przez łzy ale kurde gdybym była facetem to bym się nie bawiła w bajerowanie tylko bym jakoś to bardziej konkretnie wyraziła.

Nadal nie wiem co myśleć.

Hej Saaraa.

Też jestem w takiej sytuacji jak Ty, tylko akurat my jesteśmy starsi, mamy po 28 lat.
Nie uczymy się, dzieli nas dystans 20 km, on pracuje w drogówce i ma szalone godziny pracy.
Widzimy się średnio raz na 2 tygodnie - wiem jak to brzmi, masakra.
Poznaliśmy sie przez internet, to już 7 miesiąc znajomości, wszystko rozwija się bardzo powoli. Gość pocałował mnie dopiero po 5 miesiącach!!!
Ale do czego zmierzam - czasem mi nerwy puszczają, bo widzieć kogoś, kto Ci sie podoba i z kim chcesz spędzać czas raz na 2 tygodnie?

Staram się nie denerwować przy nim i nie robić wyrzutów, ale ostatnio zrobiłam dwa razy akcję, powiedziałam wprost: nie chcesz się spotykać, to po prostu powiedz a nie marnujesz mój czas, mnie nie interesują zabawy itd itp.
A on co na to: ze on by chciał, ale naprawdę nie zawsze może, jak może to jest.

Dzisiaj znowu sie wkurzyłam i zrobiłam mu taka mala awanturę, napisałam mu, ze to wszystko wygląda tak, jakby miał mnie daleko gdzieś, ze jak komuś na kimś zależy to na głowie stanie - ale moze to jest właśnie odpowiedz na to wszystko?
A ten do mnie ze to nie tak jak pisze. Jak może to jest, a jak nie może to nic nie poradzi i nie chodzi o jego chcenie bo on chce, ale czasem nie ma jak - masło maślane.

Różnymi tekstami mu rzucałam, że może nie ma ochoty na spotkania itd itp.

I akurat jestem pewna, ze nie dyma laski na boku żadnej, hehe, bo to dziwny osobnik jest. 28 lat a miał tylko jedną dziewczynę i to jeszcze mając 23 lata, która zresztą kopnęła go w tyłek.
Prawdopodobnie zobaczę go koło soboty, a ostatnio widzieliśmy sie 28,02, czyli 2 tygodnie z hakiem wstecz. Rozpierdziela mnie to.

Może trafiłyśmy na takiego samego typa?
Jakieś dziwne te chłopy teraz...

Dokładnie! Dobre słowo - bzdety! Facet co 2h znajduje czas aby zadzwonić, 4 h dziennie na gg ( mimo że rozmawiacie w nocy to jednak dysponuje tym wolnym czasem ).
Moim zdaniem ta sytuacja jest bardzo DZIWNA. Dobrze, że mu powiedziałaś, że chcesz się spotkać.
Wybacz droga autorko, ale z tego co piszesz to ten chłopak jest dziwny - niby mu zależy a nic nie robi. Może jestem taka krytyczna, ponieważ ja nie lubię takiego typu facetów. Dlatego podziwiam twoją cierpliwość... ale ile można.

Nie zgadzam się mogłabyś pomyśleć, że za bardzo naciskasz gdyby chodziło o małżeństwo, zamieszkanie razem czy coś ważnego a Ty chcesz tylko częściej się z nim widywać i to nie jest jakaś fanaberia

Czy on przypadkiem nie jest jakimś straszliwym leniem ? Takim facetem co mu się tyłka nie chce z domu ruszyć? Powiedz mu, że ma zaproponować termin i odpowiedzi "nie wiem" nie przyjmujesz do wiadomości. Co za facet

Nie rozumiem takich typów, ale niestety jest ich sporo. Sama spotykałam się z chłopakiem, któremu wystarczaly spotkania raz na 2 tygodnie, chociaż nie był zawalony jakoś bardzo pracą, dodatkowymi zajęciami, nie dzieliła nas jakaś duża odległość itp. Podobno mu zależało, jednak po jego zachowaniu w ogóle tego nie widziałam. Jak wyraziłam swoje potrzeby, że chciałabym widywać się częściej wyczułam zdziwnienie i zaniepokojenie z jego strony. Co mnie bardzo zniechęciło.

Próbował spotykać się częściej, jednak miałam wrażenie, że robi to dla mnie bo mu to zakomunikowałam, natomiast sam z siebie nie potrzebował tych spotkań. Zatem co to za przyjemność kogoś do czegoś zmuszać? Zresztą w takiej sytuacji jak ufać, że mu zależy skoro jego zachowanie wskazuje na zupełnie coś innego.

W pewnym momencie się zniechęcilam na tyle, że sobie odpuściłam całkowicie. On najwyraźniej też, bo zniknał... Czasami nie wiem czego Ci faceci chcą, najgorsze jest to, że oni sami nie wiedzą.

Do autorki! Wykaż się jeszcze trochę cierpliwością. Spotkaj się z nim i zobacz jak przebiegnie spotkanie, jaki będzie póżniej. Postaraj się zorientować jak wyglada jego zwyczajny dzień, aby mieć jakiś obraz tego, czy  faktycznie jest tak zawalony robotą, czy po prostu sam opóźnia Wasze spotykanie się.

To dość dziwne bo jeśli się jest kimś zainteresowanym, zafascynowanym, zaangażowanym to bardzo sie chce spotykać z daną osobą. Jak dla mnie lepiej cały jeden dzień przeznaczyć na spotkanie z ważną dla nas osobą, niż faktycznie marnować czas w tygodniu na bzdety (gadanie na gg, sms-y, tel.), z których nic nie wynika. W tyg. możecie pogadać trochę na gg, ale np. jakiś jeden dzień powinien być tylko dla Was.

Jeżeli dobrze pamiętam jesteście umówieni na sobote, może namów go na jakieś spotkanie w gronie znajomych, czy coś w ten deseń ileż można w domu siedzieć, a takie spotkanie "przedstawiające" to jakby nie było kolejny etap znajomości

skoro on do Ciebie jeździ to chyba bym nie miała też problemu, żeby się kolejnym razem wprosić do niego. no chyba że nie ma warunków....

u mnie i X cieleśnie wystąpiły te pocałunki w policzek plus te próby kontaktu kiedy siedział obok ale za to przez telefon dzieją się różne rzeczy

doczekałam się jednak dziś deklaracji  - sobota jest nasza ;]

Tak w sobotę, a jeszcze dziś powiedział, że choćby miał wpaść mi pomachać na dworcu to postara się zdążyć także "dziś" prawdopodobnie tez się zobaczymy.

Ale zrobiłam chyba najlepszą rzecz na świecie wieczorami zawsze oglądamy jakiś film razem w tej samej chwili i sobie go komentujemy i namówiłam go na wspólne oglądanie dokumentu o nieogarniętych kawalerach (można go pooglądać tu np. - http://www.ipla.tv/Programy/5000947-Dokument/5001784-Chlopaki-Do-Wziecia) i X tak się obruszał na tą ich niezdarność, że w końcu sam zauważył, że robi DOKŁADNIE TO SAMO !

*To w ogóle nie jest do zrobienia? nie ma opcji żebyś ze swoimi znajomymi i swoim facetem poszła na piwo do pubu?
albo żebyś zaprosiła znajomych do domu na jakąś kolacje, wspólne oglądanie filmów czy cokolwiek? żeby się poczuł... wiesz...jak pan domu

żebyś wiedziała, im jestem starsza tym bardziej sobie ze mną faceci lecą w kulki

Jak to po prostu zniknął ? ;o dałaś spokój w sensie, że co ? Nie dzwoniłaś nie spotykałaś się  gdy on chciał ?

dostałam dziś konkretne propozycje i na kawe i na kino. i na przyszłość... chyba coś ruszyło.
okazało się też, że jest (zdrowo) zazdrosny o to, że spotykam  się z innymi kolegami więc....
nie zapeszając idzie wszystko w dobrym kierunku.
ale ile się człowiek musiał wcześniej na gadać to moje

Saro, czytałam cały wątek, bardzo się, że tak powiem emocjonalnie wczułam w Twój problem.
Powiem Ci, że ja trzy lata jestem w związku na odległość. Dzieli nas ok 400km. Widywaliśmy się dwa lata co tydzień na weekendy bo ja jeździłam do szkoły, teraz on przyjeżdża na weekendy co dwa tygodnie, czasem zostaje dłużej.

Powiem Ci szczerze, że z moim było tak samo. Twoja postawa bardzo przypomina mi moją, ja również nie chciałam się narzucać, wychodzić na desperatkę i prosić się o zainteresowanie.
Długo udawałam,ze mnie to wcale nie rusza. Gdybym nie wybuchła za którymś razem i nie postawiła sprawy jasno, pewnie do dzisiaj nie wiedziałabym na czym stoję.

Nie chcę doradzać, Ty go znasz lepiej, ale nic nie pomoże, narzucanie się , płakanie. Jak nie bedzie chciał lub bedzie niezdecydowany to będzie się starał jak najdłużej to przeciągnąć. Faceci boją się odpowiedzialności. Do czasu gdy on widzi, że Ty będziesz czekać, nie zrobi zbytnio nic. Czasem będzię tylko coś robić by podtrzymać kontakt. Żadnych konkretów. Tak można bez końca.

NAJWIĘKSZĄ TWOJĄ SIŁĄ JEST OPANOWANIE. Nie histeryzuj, nie rób scen, powiedz, co jest dla Ciebie ważne,ale z usmiechem na Twarzy. Nie rób scen. Pogadaj z nim jak z przyjacielem. Że czujesz coś do niego,ale męczysz się, nie wiesz co masz myśleć, i zapytaj ILE TO BĘDZIE TAK WYGLĄDAŁO. Zapytaj jak on sobie wyobraża dlaszą waszą relację. Nie łudź się, on, skoro teraz się tak zachowuje, nie zrobi się za dwa dni inny i nie będzie do ciebie jeździł sam od siebie co dwa dni.
Chyba,że no właśnie. Zobaczy, że Twój czas też jest cenny, że się szanujesz, ale jego również. Jeżeli on ma na względzie TWOJE dobro to wszystko dokładnie przemyśli. Powiedz, że nie musi ci odrazu odpowiadać. Że Ty jesteś cierpliwa, rozumiesz jakie ma obowiązki,ale pewych spraw chciałabyś być pewna.
ON musi zobaczyć wartościową, szanującą się, inteligentną kobietę i niech wie, że Ty za nim latać nie będzie.

Mój związek był burzliwy, trzeba było baaardzo dużo przegadać, mówić o swoich potrzebach, inaczej nie ma szans na prawdziwe poznanie się. Jak tu potem zamieszkać z kimś kogo się zna zaledwie z kilku spotkań? Ludzie chodzą po 4 lata, zaręczają się, są z tych samych miejscowosci i dużo czasu spędzają a po ślubie okazuje się, ze jednak wcale się nie znali. Co dopiero mówić o naszych związkach na odległość. Żeby coś się ruszyło, trzeba pogadać, powiedzieć, że się kogoś lubi i chciałoby sie kontynuować znajomość, ale jeżeli tej drugiej osobie jest ciezko to wszystko połączyć to Ty rozumiesz i nie ma problemu.
Musisz to zrobić na własnie takiej płaszczyźnie, że Tobie bardzo na nim zalezy, ale jesteś wyrozumiała i najlepiej powiedz z usmiechem: Spokojnie, ja nie chcę żebyś miał jakąkolwiek presję. PRESJA-magiczne słowo dla chłopaka.
Żeby coś się udało musi oboje ludzi chcieć i do niczego nie będziesz go zmuszać, więc niech się nie martwi. Niech zobaczy, że Ty oczekujesz zwykłej odpowiedzi i niech widzi, że nie jest to dla ciebie sprawa życia i śmierci. To mu da do myślenia. I najlepiej po takiej rozmowie zaproponuj zebyscie porobili coś wesołego, połaźcie, posmiej sie, pożartuj, nie wracaj już do rozmowy. On będzie wiedział, że chcesz znać odpowiedź,ale jestes wesołą i fajną dziewczyną i nie będziesz na niego o nic zła.
Określ się, daj mu wolną rękę i to co zrobi SAM, BEZ PRZYMUSU, BEZ PRESJI będzie miało wartość. Nie to co wyciągniesz siłą.

Życzę powodzenia i czekam na dalsze relacje!!!!:)

cóż, wróciłam właśnie z randki z Nim.
zrobiło się poważniej między nami, trzymaliśmy się za ręce, całowaliśmy się ....dość długo na pożegnanie od razu zaproponował kolejne spotkanie, komplementował, dotykał.

W międzyczasie kilka dni temu dowiedziałam się o co chodziło z tym jego unikaniem spotkania, stwierdził, że on wie, że jest dupa, że wcześniej tak lawirował od tych spotkań, ale że się cholernie boi zaangażować, że to wpłynie na niego destrukcyjnie bo będzie miał wyrzuty sumienia, że siedzi przed książkami a mógłby być ze mną. a jak będzie siedział ze mną to się nie będzie mógł skupić na nauce, która się szybko nie skończy. I że on mnie nie może o nic prosić, nic wymagać, że przeprasza i pyta czy go znienawidzę czy też będziemy mogli... utrzymywać kontakt.

powiedziałam mu na spokojnie żeby sobie ten kontakt włożył tam ... gdzie go sobie powinien włożyć, że z przyjaciółmi mam inne relacje i że nie chce kolejnego przyjaciela tylko dlatego, że to nie wyszło. że nie jest końcem świata i że też mam swoje egzaminy i to czy będziemy razem czy nie, to niczego nie zmieni bo oboje mamy duuuuuuużo nauki w tym roku...to była BARDZO długa rozmowa, nie zatrzymywałam go, ale nakreśliłam mu jasno i wyraźnie, że jeżeli chce mnie stracić to jest na dobrej drodze.

następnego dnia widziałam, że ma kaca moralnego po tych głupotach które napisał, przyznał się, że się wystraszył, zaproponował abyśmy wrócili do stanu tamtego, żebyśmy spróbowali. no i takim właśnie sposobem spędziłam z nim dziś baaaaaardzo miłych 7 godzin.
zapytałam go też, czy nadal się boi. powiedział, że już niczego.

mam nadzieję, że teraz już tylko do przodu...

Być może przesadzam... ; / chociaż czuję, że COŚ JEST NIE TAK ; X
pomoże ktoś?

Na seks nie liczył bo byliśmy już w łóżku i było miło ale nie przeginał
W każdym razie, jak zwykle wyszło na to, że panikuje, bo mamy iść jutro do kina ze znajomymi (którzy są notabene parą) i pytam go jak się przy nich mam zachowywać a on - że normalnie, tak jak zawsze, na co ja, że to dziwne takie, a on, że przecież nie podejdziemy i nie powiemy cześć, cześć jesteśmy razem - na co ja - a jesteśmy? - a on, że to chyba jasne, że tak.

no i masz babo placek, ja panikuje, że on ciągle niezdecydowany a on już wskoczył na kolejny level. Łatwiej chyba było mieć te 16 lat i dowiadywać się o byciu ze sobą po oficjalnej zmianie statusu na fb

Skończył studia, ja powoli kończę, mamy już mieszkanie do którego zamierzamy się wprowadzić od nowego roku razem, praca... ale do rzeczy od kilku miesięcy mój mężczyzna zaczynał temat dzieci, ślubów, zaręczyn. Będąc w galerii brał mnie do jubilera i pytał jakie pierścionki mi się podobają, uzgadnialiśmy kiedy chcielibyśmy powiększyć rodzinę, często wysyłał zdjęcia z wesel swoich kumpli pytając o różne atrakcje, dekoracje sal.... no generalnie widać było że żyje tematem tym bardziej, że w związku z naszym wspólnym mieszkaniem nasze rodziny podpytywały o ew. legalizacje związku. I generalnie wszystko było fajnie, bez żadnego dopytywania, wiercenia dziur w brzuchu z mojej strony sam inicjował temat. Do wczoraj.

Kolejny raz mi wysłał jakieś zdjęcie z wesela i stwierdził, że my też sobie takie niedługo zrobimy więc go zapytałam czy mnie coś ominęło i co to znaczy niedługo. I się zaczeło bo nie wiedzieć czemu on się zdenerwował mówiąc, że jak będzie to będzie. Nie powiem żeby mnie to też nie zdenerwowało. Wymieniliśmy kilka kwaśnych uwag po czym zapytał się mnie cynicznie : Czy mam Ci się jutro oświadczyć żebyś była zadowolona?!
Na co mu odpowiedziałam, że po takiej rozmowie to ja mu powodzenia życzę w oświadczaniu się bo się na pewno nie zgodzę i że mi sprawił przykrość tylko swoim zachowaniem. To nie ja cały czas o tym gadam żeby robić ze mnie sfrustrowaną starą pannę ;|.

Odpuścił, zaczął ugładzać, że on po prostu chciał żeby to była niespodzianka i że nie był gotowy na moje pytanie bo nie wiedział co mi odpowiedzieć i że mnie będzie prosić tak długo o rękę aż się zgodzę i żebym była gotowa bo to będzie początek nowego roku.

No wszystko pięknie ładnie... tylko, że kiedy sobie o tym pomyśle to mnie szlag trafia... To miał być miły dzień dla Nas a ja czuje, że nie będzie to miało już tej magii przez te jego słowa.

Kocham go, On mnie, chcemy ze sobą być, żyć, mieć dzieci... Co nie zmienia faktu, że złamał mi serce tak stawiając sprawe ;|

naprawdę nikt? ;<

Oh już bardziej konkretnych pytań niż ja - się zadawać nie da... XD
opis nigdy nie odda w 100% rzeczywistości, szczególnie pisane ad hoc.

Czy mam skłonności do tworzenia planów A,B,C,D,E....X,Y,Z? tak. Mój przyszły zawód jak i teraz studia dokładnie tego wymagają. Trzeba mieć wyjście z każdej sytuacji, najlepiej kilka alternatywnych. Zawsze staram sobie tworzyć plan awaryjny do planu awaryjnego, żeby być gotową na każde najgorsze

On sam z siebie rzadko podejmuje ważne tematy a później okazuje się, że mamy praktycznie zawsze podobne wyjście z sytuacji. Tak też było teraz. Mówi o zaręczynach duuuuuużo, przy każdej okazji, cały czas pokazuje swoich zaręczających się kolegów. A ja to przyjmowałam ładnie, miło, fajnie, fajnie, strutu tu tu .... miesiąc, dwa, trzy aż w końcu wtedy wybuchłam wewnętrznie bo sugerował, że sytuacja jest między nami ugadana, że to kwestia chwili bo zaczynał już mówić o jakimś fotografie etc.

Po tamtej rozmowie przeprowadziliśmy kolejną i co? okazało się, że mój kochany jest TOTALNIE nieogarnięty w sprawach organizacyjnych. Oczywiście nie wymagam od niego, żeby siedział w katalogach ślubnych ale on do mnie powiedział, że noo jak mi się oświadczy to w pół roku spokojnie wszystko załatwimy. Przy czym ma plany na "tradycyjne" wesele na 200 osób. Nie wiem jak u Was ale w moim mieście średnio na ładne duże sale zapisy trwają +/- 2 lata ;]
Kiedy się o tym dowiedział to nie chciał uwierzyć. Dla niego to było mega proste. Idziemy do kościoła i wszystko się samo załatwi. Łącznie z finansami ....

Mam dość trudny charakter i jestem niecierpliwa ale najgorsze jest dla mnie takie trwanie.... w niepewności - mówi, że za chwile ślub - ale nie było zaręczyn - chce 200 osób a nie chce kredytu ani pomocy rodziców.... -  stąd pewnie wszystkie moje posty - a z drugiej strony wydaje mi się i czuję, że mimo wszystko jestem dość tolerancyjna i skora do kompromisów. Nie nazwałabym tego fochami księżniczki choć oczywiście z boku to tak może wyglądać.

W każdym razie - przegadaliśmy cały dzień. Dowiedziałam się, że pierścionek jest, mama powiadomiona i bardzo się cieszy ale on nie ma jeszcze planu jak. I zapytał czy mu dam szansę zorganizować to tak jak on sobie wymarzy a jak mi się nie spodoba to że oświadczy mi się jeszcze 15 razy bylebym tylko była zadowolona. I żebym mu dała pół roku z zastrzeżeniem że może się to stać ostatniego dnia tego czasu jak i jutro. ; O

Jest kochany. Ugodowy. Ale jedyne do czego się jeszcze nie przyzwyczaiłam to to, że wszystko trzeba z niego wyciągać. Że on ma jakieś plany dotyczące naszego związku i je realizuje w dobrej wierze i zachowuje się tak jakby dla mnie to była formalność aby się na wszystko zgodzić. Tak też było ostatnio kiedy z dnia na dzień sobie wymyślił romantyczny wyjazd. O którym się dowiedziałam na chwile przed.... Wystarczyło powiedzieć dzień, dwa dni wcześniej - masz jakieś plany? nie? ok. to już masz.

Reasumując - trudno jest w dzisiejszych czasach być (romantycznym) facetem swojej (lubiącej mieć kontrolę nad sytuacją) kobiety....
Mam tylko nadzieję, że ta sytuacja nie popsuje mi TEJ chwili.