Dorastające dzieci a plany na dziecko w nowym związku-proszę o rady

Witaj. Ja mam męża, który ma nastoletnia córkę ale ona z matką mieszka. Dziewczyna jak się dowiedziała, że jestem w ciąży stwierdziła, że konkurencja jej się urodzi i zaczęła mnie ciągle zasypywac pytaniami co by było gdybym straciła dziecko itd. Wcześniej nasze relacje były bardzo dobre. Ona mnie bardziej lubiła niż swoją matkę i niby do tej pory tak jest. Ale jednak jak u nas się pojawia to niby przypadkiem próbuje dokuczyc naszemu dziecku jednocześnie twierdząc że kocha braciszka.
Mam też znajomych gdzie kobieta ma dwoje dzieci z innym mężczyzną i 1 dziecko ze swoim obecnym mężem. On całą trójkę traktuje jak swoje, dzieciaki też nie czuja się odrzucone po narodzinach kolejnego dziecka. Ale wiem, że oni bardzo dużo rozmawiali z dziećmi i tłumaczyli, że niedlugo się pojawi nowy członek rodziny, który na początku będzie wymagał sporej uwagi, ale że one dalej tak samo są kochane itd.
Po prostu trzeba rozmawiać, rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać.
My z córka męża nie mieliśmy na to szansy, bo większość czasu spędza z matką, która nienawidzi mojego męża, naszego synka i mnie. I niestety efekt jest taki jak pisałam wyżej.

To musisz im wytłumaczyć na czym polega opieka nad takim maluchem i że przez jakiś czas będzie wymagało bardzo dużo uwagi, ale że to nie znaczy że oni już nie są ważni, że nimi też tak się opiekowałas jak było tacy mali. I z mężem też porozmawiaj, uświadom go jak to wszystko może wyglądać i że ważne jest, żeby chłopcom okazać zrozumienie jak sie maluszek pojawi. Bo jak się chłopaki zaczną buntować to wtedy może dojść do faworyzowania własnego dziecka a od tego już bliska droga do kłopotów

Wiążąc się z moim teraz już mężem nie miałam pojęcia, że ma dziecko. Byłam młoda, miałam 19 lat i bał się, że uciekne na wieść o dziecku. Jego córka miała wtedy nie całe 4 latka, na początku była zazdrosna, ale szybko mnie zaakceptowała. Kiedy tylko mąż ja na weekend brał bardzo dużo się z nią bawiłam. Po prostu zaakceptowałam ją. Teraz ma 13 lat i niestety po jej reakcji na wieść o bracie nasze relacje sie popsuły. Kontakty z nią to dla mnie przykra konieczność, bo muszę cały czas pilnować synka kiedy jest w pobliżu niego. Wiem, że brzmi to okropnie, ale muszę stać po stronie naszego synka, bo nie pozwolę go jej krzywdzić. I mam nadzieję, że Tobie uda się takiej sytuacji uniknąć.

z tego co zauważyłam to rodzeństwo zawsze ma taki okres, że się nawzajem nienawidzi a później to mija. Zauważyłam to na przykładzie znajomych i dzieci w rodzinie, bo ja rodzeństwa nie mam.
Już aż tak młoda nie jestem mam prawie 28 lat.
Z córką męża wszystko ok było dopóki właśnie o ciąży nie usłyszała. Jeśli się sytuacja nie zmieni to jak synek troszkę podrosnie trzeba z nią będzie porozmawiac. Narazie jednak staram się trzymać z daleka od niej na tyle na ile to jest możliwe. Ale wcale nie daje jej tego odczuć. Nie przeganiam jej, nie krzycze tylko nie spuszczam z niej oka jeśli z synkiem się bawi. Jednak już jako pierwsza nie podchodzę żeby z nią porozmawiać itd. Ona jak na swój wiek jest okropnie dziecinna, ale to wina jej matki bo wciąż ją traktuje jak malutkie dziecko a nie jak nastolatke. I już pojawiają się efekty takiego wychowania bo zaczynają się kłopoty. I jeszcze to nastawianie jej przez jej matkę przeciw nam. Ona sama nam o tym powiedziała

Ma męża, ale i tak wiecznie próbuje mojemu mężowi na złość robić

Nie, nie czuje nic do niego. Sama mi kiedyś powiedziała, że patrzeć na niego nie może. Jak mąż córkę bierze to czeka w samochodzie aż zejdzie i z jej mamą nie ma kontaktu.
Współczuję Ci, bardzo wiele Ty i Twoje dzieci musiały przejść przez ich ojca. Dobrze, że miałas siłę to zakończyć. A ich ojciec też się nimi nie interesuje?

to ciężka sytuacja. Jeśli u Was się maluszek pojawi to ojciec może im nie na mąci, ale jego rodzice mogą. Bo wiadomo, że oni po stronie syna będą stali

to tyle dobrze, że Twój były nie mieszka w pobliżu. Ja to bym nie namawiała swojego syna na kontakty z tesciami gdyby nie ułożyło mi się z mężem. Bo niestety ona by mu na mnie różne bzdury gadala...
Jeśli Twoi tesciowie nie są w stanie przekonać Twoich synów do ojca to dobrze. Ale jednak bym się bała, że zaczną naciskać

Synowie są dosyć spokojni,nie mam z nimi kłopotów,raczej takie jak w większości rodzin,potrafią ze mną rozmawiać,ale nigdy nie wiadomo czy jakiś bunt nastolatków sie nie zacznie na wieść o dziecku.Rozmowy co innego a życie co innego.Starszy tylko zaznaczył,że nie chciałby się zajmować dzieckiem.
Do byłych teściów rzadko chodzą i raczej coraz bardziej niechętnie.
  Z waszych historii dużo można wywnioskować.NIe mogę tylko pojąć jak to się dzieje,że matki zostawiają swoje dzieci..Nie mam nic do opieki ojców,też potrafią dawać dziecku wiele miłości(może nie wszyscy),ale nie wyobrażam sobie jako matka nie mieszkać z moimi dziećmi.