Gdy dziecko nie lubi innych dzieci...

W tym wątku nie chodzi o naturalne sympatie i antypatie, tylko o całkowitą niechęć do kontaktów z dziećmi.

pomagać zaaklimatyzować się -okej
zmuszać do zabawy jeśli dziecko ewidentnie nie chce - nie
całkowita niechęć do innego dziecka...u mojej córki tego nie zauważyłam ( jeszcze )ale ja tak miałam czasy podstawówki ( pamiętam ! ) no nie wiem mogłybyście mnie przekupywać czym się da NIE i koniec ...były dwie osoby takie taką alergie na nich miałam że omal się nie pozabijaliśmy . Głównie dlatego że mi dokuczali ja ich biłam żeby się odgryźć i prowadziliśmy takie osiedlowe wojenki ....ehhhhh ( a że miałam spore poparcie to przeróżnie się to kończyło ponieważ ta dwójka była naprawdę upierdliwa ) i dziękuje że mama moja się nie wtrącała w to ..( tłumaczyła że biciem się niczego nie załatwi itd itp) ale nie robiła nakazów przykazów zakazów ...co nie oznacza że puszczała mi to płazem jak gdyby nigdy nic ^^ (pogawędek było muuuuuuuuultum -aż zmądrzałam )

Hmm myślę że ja byłam i w jakimś stopni jestem takim człowiek. Może inaczej to nie jest i nie było tak że ja nie lubię innych ludzi, wręcz przeciwnie, ale jestem typem introwertyka, długie zabawy, imprezy w dużym gronie mnie wyczerpują psychicznie, zawsze lubiłam bawić się sama, w spokoju i nie miałam z tym problemu, to nie było tak że ja siedziałam smutna w kącie, ja wolałam robić inne rzeczy niż wydzieranie się na dworze i sypanie piachem w piaskownicy. Do dziś mi tak zostało, mam swój krąg znajomych, nie mam problemu z nawiązywaniem nowych znajomości, ale po pierwsze jestem bardzo ostrożna w tej kwestii po drugie jeśli mam do wyboru spędzić dzień robiąc sama coś ciekawego, a wypad gdzieś z kilkoma osobami zostanę sama bo to pozwoli mi odpocząć, a taki wypad choćbym nie wiem jak lubiła tych ludzi zmęczy mnie psychicznie.

Od razu mówię że nie mam żadnych zaburzeń, miałam w szkole swoich przyjaciół z którymi mogłam w każdej chwili gdzieś wyjść, ale częściej wolałam posiedzieć sama ze sobą. Nie mam z tego powodu żadnych problemów

zdiagnozować takie zaburzenie może specjalista
sam Aspergerowiec wcale nie wie, że nim jest...

Ja byłam takim dzieckiem. Nie umiałam się bawić z innymi dziećmi. Dziewczynki bawiły się wiecznie lalkami, a ja nie miałam pojęcia jak można się bawić lalką... Nie czułam się z tego powodu nieszczęśliwa. Owszem, czasem chciałam mieć bogatsze życie towarzyskie (to już w czasach nastoletnich), ale zawsze uznawałam, że jednak wolę żyć we własnym świecie. Odmieniło mi się dopiero porządnie po 20-tce

I urodziło mi się dziecko jeszcze bardziej outsiderskie niż ja byłam... W przedszkolu panie mówiły, że córka jest bardzo spokojna i grzeczna. Nie brzmiało niepokojąco. W zerówce (zmiana wychowawczyni) wyszło, że moje dziecię W OGÓLE się nie odzywa i NIGDY nie bawi się z dziećmi. W grupie, z którą miała kontakt czwarty rok nie było ani jednego dziecka, do którego W. by kiedykolwiek przemówiła. Do nauczycielki też nic nie mówiła, czasem potakując jedynie głową lub odpowiadając jednym słowem. Rozpoczęły się akcje z psychologami, zajęcia w poradni itp. Wszyscy bezradnie rozkładali ręce, bo wyglądało na to, że z nią jest wszystko w porządku.
W I klasie (nowa grupa, nowi nauczyciele) poszłam porozmawiać z wychowawczynią o problemach W. w kontaktach. Wychowawczyni nie wiedziała o co mi chodzi. Moja córka na każdej przerwie bawi się z dziećmi i jest bardzo lubiana w klasie... Ostatnio w dzienniczku miała wpisaną uwagę za gadanie na lekcji. Miałam ochotę napisać pod tą uwagą: "HURRA!".
Co jej było? Tego nie wie nikt. Osobiście uważam, że po prostu dojrzała do kontaktów z rówieśnikami.

BabaOsiadła... może rodzeństwo jej sprezentujecie?
A poza tym pewnie jest sprytna i zauważyła, ze dorośli, jakby nie było, traktują ja jako kogoś wyjątkowego, taka małą królewnę i raczej jej zabawek z rączek wyrywać nie będą. A rówieśnicy owszem. I pewnie rówieśnicy są na razie rywalami o uwagę, zainteresowanie otoczenia, czasem przeszkadzają. Jako dziecko wychowywane wśród dorosłych może rzeczywiście "patrzeć z góry" na inne dzieci. Jako te, zachowujące się inaczej od poważnych dorosłych. Nie martw się, na pewno niedługo zauważy, że zabawa z rówieśnikami jest atrakcyjniejsza od zabawy z dorosłymi. Bo na przykład taki dorosły do domku w ogrodzie, z racji gabarytów, nijak nie wlezie...

2 lata i 10 miesięcy (wyczytałam gdzieś teorię, nie wiem, na ile wiarygodną, że dzieci do 3 roku życia "tak mają"). Z mową jest tak, że umie więcej, niż rówieśnicy, ale (z lenistwa?) tego nie okazuje. Najchętniej porozumiewa się gaworzeniem, ale jak się ją upomina, przewraca z westchnieniem oczkami i wysławia się normalnie, pełnymi zdaniami.

Witam Panie
Mój syn ma problem z istnieniem w grupie od przedszkola. Przetrwaliśmy podstawówkę, aktualnie w klasie 1 gimnazjum nadal nie nawiązuje bliższych kontaktów. Na przerwach czyta, w autokarze chce siedzieć sam, do tej pory nie zna imion dzieci. Próbowaliśmy różnych form pomocy dziecku - od psychologa (dowiedzieliśmy się,ze jest inny, co nie znaczy, ze gorszy), basen w grupie (ignoruje inne dzieci), place zabaw i kontakty ze znajomymi (zawsze znajduje sobie samodzielne zajęcie). Rozmowy z nim wnoszą obraz szczęśliwego i zadowolonego z życia dziecka. On tłumaczy, że tak lubi, a poza tym jak potrzeba to rozmawia z innymi dziećmi. I nie potrzebuje żadnej pomocy.Lubi szkołę. Z nauką nie ma żadnych problemów, z nauczycielami i innymi dorosłymi się dogaduje. Podobno chłopcy trochę się z niego śmieją, ale jemu to nie przeszkadza bo ma fajne dziewczyny w klasie. Wychowawczyni (bardzo fajna)potwierdza tą izolację, ale tez proponuje dać mu spokój.
Mówiąc szczerze sama nie wiem co dalej z tym fantem robić, bo często wychodzi na to, że ja się zamartwiam, a on nie widzi problemu.Dodam, że ma starszą siostrę.
Jeśli macie jakieś doświadczenia w tym temacie, to podpowiadajcie

Dziękuję Ci NinaLafairy Nasza rodzina jest w miarę przeciętna, ale kontakty towarzyskie lubimy i utrzymujemy. Stąd mój niepokój o "inność" dziecka. Czasami myślę,że jemu w życiu jest lepiej, bo niczym się nie przejmuje. Ale z drugiej strony zamartwiam się jak sobie w życiu poradzi. Twój przykład mnie trochę uspokaja