Różnice między partnerami, dzielą czy scalaja związek?

ShyShe napisalaś "Osobiście uważam, że na pierwszym etapie tzw. zauroczenia ludzie nie przywiązują do tego uwagi- albo udają, że nie widzą tych różnic albo mają nadzieję, że partner się zmieni..."

Ja właśnie od początku zazwyczaj widze te róznice i to powoduje, że nie potrafie porzucić tego co podpowiada mi rozum i ulec jedynie emcjom. To co widzę wzbudza moje obawy, "wierci dziurę w brzuchu".

Jednak nigdy nie ma tak, aby wszystko nam pasowalo...

Jeśli w innych kwestaich ludzie się dogadują to czy takie pierdoły jak różnice w tym co kto lubi jeść, jakie sporty uprawia, jaką porę roku woli itp. mogą zaprzepaścić związek?

Ja mam na myśli poważne różnice ( typu należy żyć uczciwie, być dobrym człowiekiem a druga osoba tylko patrzy jak się zakręcić, żeby wszędzie coś dla siebie ugrać)

Ja mam prawie 6-letni związek za sobą, na etapie zauroczenia oczywiście nie dostrzegałam lub nie chciałam dostrzegać różnic. W miarę upływu czasu nie dało się pogodzić zupełnie odmiennych światopoglądów.
Teraz ja również zwracam uwagę od początku na takie rzeczy.... Jeżeli mowa o różnych osobowościach np. introwertyk i ekstrawertyk, uważam, że mogą się wspaniale uzupełniać, niemniej jednak sposób postępowania z innymi ludźmi (jeżeli ktoś uważa się za geniusza i nie szanuje innych ludzi) nie może różnić się od mojego.

Podsumowując- chyba są dla nas jakieś wartości, które są priorytetami i muszą się zgadzać, natomiast w niektórych przypadkach wręcz wskazane jest, żeby się od siebie różniły ( np. dwie osoby, które muszą być w centrum uwagi długo nie wytrzymałyby ze sobą)

Uwazam , ze zbyt duze roznice moga z czasem systematycznie prowadzic do problemow roznego typu.

Nie szukam ideału choć tak może to wygladać. Po prostu we wcześniejszym związku rzeczy proste, dla mnie oczywiste były trudne, bo mój facet widział pewne kwestie inaczej nż ja. Chcialabym zyć normalnie, chciałabym aby mój facet był ze mną, był przy mnie w waznych dla mnie momentach. Nie chcę aby jakiś koleżeński grill, czy rodzinne spokanie zawsze było jakimś problemem. Nie chce być zmuszona w wiekszości przypadków musieć być sama, chodzić gdzieś sama tak jak teraz kiedy nikogo nie mam i to jest poniekąd zrozumiałe. Po co mi facet kiedy ciagle jest się samemu, bo wspóne wyjścia są problemem bo tego on nie lubi, bo ja lubie coś innego itp.

Edit:
Chciałabym rzeczy, które lubię  móc robić ze swoim facetem. Móc wspólnie spędzać czas tak naturalnie poprzez robienie wspólnie rzeczy, które obojgu nam sprawiają radość.

Pewne różnice są pożądane, wprowadzają urozmaicenie. Jednak gdzie jest ta granica, że pierdoła - drobna wydawałoby się różnica staje się problemem nie do przejścia?

Mogę mieć koleżankę np. jakąś tam, z którą świetnie się chodzi na imprezy, inną na robienie zakupów, a jeszcze inną aby pogadać od serca. Inna, która nadaje się na wspólne wyjazdy itp.

Nie chce aby mój facet był jak jakaś koleżanka, gdzie okazuje się, iż ostatecznie to mogę jedynie z nim siedzieć w domu i coś tam... Chciałabym móc być z nim w róznych sytuacjach, momentach... Tak abyśmy nie ograniczali się nazwajem, nie musieli rezygnować z siebie. Tak aby każde mogło być sobą jednocześnie będąc razem.

To on nie chciał uczestniczyć. Nie ma nic gorszego niż poczucie, że zawsze trzeba wybierać pomiędzy partnerem, a czyms tam... zgroza!

Moze nie trafiłas na tego własciwego.W ilu byłas zwiazkach?

Ale wiem z doswiadczenia,ze nie da sie we wszystkim zgadzac z druga osoba.Jednak akceptuje to jak kocham i nie ma to dla mnie wiekszego znaczenia.Szanuje jego zdanie chociaz mam inne i odwrotnie.