rozstanie po sześciu latach...

wiem, że ma , a nawet jeśli oficjalnie jeszcze jej nie ma,to emocjonalnie jest już daleko, daleko poza naszą relacją, która myslałam, że jest dla Niego ważna, a jednak myliłam się... ;(
powiedział, że przeprasza oraz cytuję :" nie wie co się z nim dzieje" ...
w pierwszym tygodniu myślałam, że umrę... budziłam sie po 10 razy każdej nocy z krzykiem i cała się trzęsłam.. nie mogłam nic jeść ani skoncentrować się na najprostszej rzeczy. Nie zdałam 2 egzaminów w sesji
On poznał ją jakoś w środku listopada i z dnia na dzień wszystko się zmieniło. A ona jest zaręczona.. tzn. pewnie była. Nie wiem.
Nie ma we mnie nawet złości na Niego i na Nią, tylko ten ból fizyczny i psychiczny, że ktoś kogo tak bardzo kochasz tak postąpił. Byłam u psychologa i usłyszałam, że mam głęboką depresję z której wyjście zajmie mi co najmniej rok ;( nie wiem co dalej...

E tam głupoty: rok wychodzić z depresji.

OK., to jest tak:
Byliście ze sobą 6 lat- jeśli dobrze liczę, od 16.r.ż. z nim byłaś; był twoją pewnie pierwszą, wielką miłością, z którą wiązałaś jeszcze większe nadzieje. Widziałaś was razem już na zawsze: Czemu nie?! Było bezpiecznie, on mówił, że kocha ... i pewnie mówił prawdę!
Tylko w ciągu 6 lat, to znaczy od wieku nastoletniego do dorosłego wiele się zmienia. Człowiek nagle odkrywa, że nie zna świata. Nie wie, jak to jest z inną osobą, nie wie, kim jest dla innych osób (przeciwnej płci). Zna tylko swoją partnerkę/partnera i nagle przestaje mu to wystarczać. Stąd najwięcej rozstań po 5-7 latach związku, który zaczął się w okresie nastoletnim.

Mieliśmy oboje po 17 lat..
Wiem i też biorę to pod uwagę, że pewnie chciał przekonać się jak to jest z kimśinnym i akurat poznał kogoś i tak wyszło
Nie zmienia to faktu, że tęsknię, że nie umiem wyobrazić sobie siebie dalej bez  Niego ( to chyba najczęstszy bład popełniany przez kobiety).. Że czuję się najgorsza i najmniej atrakcyjna...
Nie wiem jak będzie dalej. Zapytał mnie czy go nienawidzę. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że nie. Nie wyobrażam sobie znienawidzić kogoś kogo tak bardzo kochałam, nieważne co by ta osoba nie zrobiła. Życze Mu jak najlepiej z całego serca. Czasem największym przejawem Miłości jest pozwolić komuś odejść. Jednak jest mi tak ciężko i tak bardzo sobie ze wszystkim nie radzę, że boję się co przyniesie następny dzień:( Już nawet nie mam siły płakać.. po prostu mijają kolejne dni, a ja stoję w miejscu , bo nie umiem przestać kochać i myśleć! ;( Chciałabym być juz daleko poza tym;(

Rose, to minie.
Z tej fazy, w której jesteś całkiem za niedługo przejdziesz do fazy zobojętnienia, wierz mi. A potem będzie już tylko lepiej   Sama rozstałam się z facetem po prawie 8 latach związku, rozumiem co przeżywasz.

dziękuję Wam za wszystkie ciepłe słowa wsparcia..
powiem szczerze, że jestem taką osobą, która potrzebuje się wygadać, od razu wszystko po mnie widać.. Ale tym razem powiedziałam o wszystkim tylko jednej przyjaciółce. O tym że w ogóle się rozstaliśmy nikt oprócz niej i mojej mamy nie wie.. Ale Mamie nie powiedziałam o tym, że jest ktoś trzeci.. Może to głupie, ale nie chcę Jej tego mówić, nie chcę aby zmieniła o Nim zdanie. Ona bardzo Go lubi i chce aby tak zostało. Może bez sensu, ale to dla mnie ważne.
Co do Niego to nie odzywa się. i ja też nie chcę. I mimo, że nie czuję nienawiści to gdybym Go spotkała teraz przez przypadek to wiem, że praktycznie poczułabym to samo co w dniu kiedy zerwaliśmy.. Nie chcę nic czuć. W czasie kiedy jeszcze się wypierał że coś z tą dziewczyną go łączy powiedział mi " pamiętaj że Cię kocham " .... nie chcę pamiętać.
i właśnie może to absurdalne, ale nie jestem na Niego zła, tylko jestem bezsilna i nie umiem Go zrozumieć...

a mi się wydawało, że jak się kocha to się nie odchodzi i jeszcze ze zdaniem " pamiętaj, że Cię kocham". czysty sadyzm.

też do tej pory tak mi się wydawało, ale jednak bardzo się myliłam..
Wiem, że mam dla kogo żyć, mam najwspanialszą Mamę na świecie i nie zrobię nic głupiego choćby ze względu na nią, ale to jak się czuję kiedy budzę się rano, jak bardzo nie mam ochoty na kolejny dzień to mnie zabija. Najgorsza jest ta świadomość, że cokolwiek by mi się nie stało to on ma to gdzieś.. wiem o tym. czuje to. on nie musi mi nawet tego mówić.. Proponowałam aby zmienił nr, powiedział, że tego nie zrobi, bo jakbym czegoś potrzebowała to mogę dzwonić. Ale ja wiem, że nie mogę. Nie mogę tego robić samej sobie. To będzie jak jątrzenie rany, która i tak w najbliższej perspektywie nie ma szans się zagoić.
Nie byłam zakochaną nastolatką.. Znaliśmy się juz na tyle długo, że miałam i mam pełną świadomość zarówno Jego dobrych jak i złych cech.I właśnie takiego Go kochałam i potrzebowałam i nie mogę pogodzić się że to wszystko zniszczyło się tak po prostu, że rozsypało się jak domek z kart. Jak mam wierzyć w cokolwiek ? Nie umiem..

też tak to czuję.. na pewno ma wyrzuty sumienia, bo sam mówił. mówił też że próbował "walczyć" z tamtym uczuciem.. co mi po tym;(
Od zawsze miałam problem z poczuciem własnej wartości, z chwilą kiedy zaczęłam z Nim być dużo się zmieniło. On bardzo mnie podbudowywał, dbał o mnie, czułam (a intuicję mam dobrą) że jest we mnie zapatrzony.. z resztą wszyscy inni też tak myślieli i mówili. teraz nawet nie mam siły w sobie by powiedzieć, że nie jesteśmy już razem. Gdy spotykam kogoś z naszych wspólnych znajomych lub ktoś do mnie dzwoni i pyta o R. o mówię, że wszystko dobrze i próbuję zaraz zmienić temat... Nie mam jeszcze w sobie tej siły by powiedzieć :" nie jesteśmy już razem". Pewnie dlatego, że sama jeszcze nie do końca w to wierzę, choć wiem, że nie ma odwrotu...

To uczucie nie jest destrukcyjne. Nie chcę mieć go dla siebie "za wszelką cenę", nie szantażuję Go emocjonalnie, nie wydzwaniam, nie mam chęci odwetu, nie chcę żadnej rozmowy ani wyjaśnień ze strony tej dziewczyny. Ja po prostu tylko jestem bezsilna... i kocham.

masz rację, ale najgorsze, że nie radzę sobie z najprostszymi rzeczami. ciągle czuję że zawodzę rodzinę, że nie umiem sobie dźwignąć sie z tej sytuacji...
trzeba czasu, ale boje się też tego że przez to doświadczenie już nigdy nie zaufam żadnemu mężczyźnie. jedno jest pewne.. nie uwierzę już więcej w "na zawsze". . nie myślę nawet o związku, chciałam mieć dzieci, a teraz niczego nie chcę.. Jestem młoda, od rozstania nie uprawialiśmy sexu, już dość czasu mineło, a ja nawet nie mam na niego ochoty. nie myślę o tym. jestem chyba zbyt zraniona...nie wiem czy z kimkolwiek będę jeszcze w stanie to zrobić. ;(

To wszystko co opisujesz, co przeżywasz jest zupełnie normalne! Nic nadzwyczajnego. Daj sobie czas, ale nie wykorzystuj całej energii na płacz. Pobądź sama ze sobą, rozejrzyj się, jak wygląda wreszcie po 6 latach świat bez mężczyzny   Bo na innego przyjdzie czas.... w swoim czasie

Bardzo prosze pomuszcie mi bo bardzo ją kocham i niechce Jej stracić

Ależ pisz To też dla Ciebie swoisty rodzaj terapii.

ROSE,jestem w podobnej sytuacji.Może mam te 2 lata mniej,ale 3 tygodnie temu też odszedł ode mnie ktoś ,kogo kochalam jak nigdy nikogo.Zostawił mnie mówiąc,że kocha(PO co ???),ale już nie da rady dłużej być przy mnie.Tylko widzisz,on nawet nie umiał przyznać dlaczego odchodzi.Ty to wiesz, ja nie.Żyje domysłami i szczątkami wyjaśnień ,kilkoma ogólnikami które łaskawie z siebie wyrzucił...wypalenie,zmęczenie,mniej szczęścia.Cały czas mam w głowie pytania-DLACZEGO,DLACZEGO,wspominam momenty,kiedy planował naszą przyszłość ,mówił,że nigdy nie znajdzie wspanialszej,że on już wybrał,że chce być ze mną zawsze...i co?Mogę tylko domyślać się,że kiedy u nas pojawił się pierwszy kryzys(bo ostatnio się pojawił....),zadziałała jakaś' kolezanka' ,albo jakis impuls...i podjął decyzję.Bez uprzedzenia,bez wyjasnienia.Zerwałam kontakt,tak jest lepiej.A też mówił,że zawsze mogę na niego liczyć.Że się martwi,że chce wiedzieć co u mnie.Tylko po co nam to?Po co mamy słuchać relacji z ICH życia,skoro już nie chcą być NASZYMI?Nawet nie wiem,czy kogoś ma,czy się z kimś spotyka,czy o mnie myśli...pewnie nie,on musiał podjąć tę decyzję dawno temu,przyzwyczaić się do niej,a potem już tylko zbierał się na odwagę karmiąc mnie iluzją...

I wiesz co?2 pierwsze tygodnie były rozpaczą.wstawałam po nieprzespanej nocy,szłam do kuchni po wodę,a potem siadałam na zimnej posadzce i ryczałam z bezsilności.arzyłam,że zapuka do drzwi i powie 'Przepraszam,popelnilem blad zycia'.A potem zaczęłam czytać fora internetowe.Setki kobiet,które przeszły to co ja.I już mi lepiej.Nie łudzę się juz,że wróci,co więcej,coraz częsciej mam w głowie taki przebłysk,że ja tego już NIE CHCĘ.CHOĆ KOCHAM,to nie chcę.Po prostu,tak musialo byc.Nie bylismy dla siebie,to on stracil KOGOS TAKIEGO JAK JA.I juz nie odzyska.
Wyjdź do ludzi.Przysięgam,pomaga.Płacz,zamęczaj przyjaciół,analizuj,opowiadaj o tym i wyciągaj wnioski.Czytaj fora.Opisuj swoją historię.Zmien coś w życiu.Zamien negatywną energię w pozytywną.Ja w 2 tygodnie zdecydowałam wreszcie KIM TAK NAPRAWDĘ CHCĘ BYĆ.i czego oczekuję od zycia.a wczesniej nie umialam podjąć decyzji przez kilka lat:) I teraz juz tylko podążam do celu,a z kazdym dniem jest lepiej.Juz prawie nie placze.Nie mysle o nim.Troche mu wspolczuje,nie wie jeszcze,jak bedzie zalowal:)I dbam o siebie.Nigdy wiecej nie bede sie calkowicie uzalezniac od faceta.Najpierw ja,potem mężczyzna.
Trzymaj się i pamiętaj,ze nie jestes sama,kazda z nas tu przechodzi lub przeszla przez podobne piekło.Po prostu zaufaj czasowi

"to nie jest tak że chcę w sobie zabić tę miłość. Nie da się tego zrobić. "--- da się. Tylko trzeba chcieć. Wtedy to zajmie mniej czasu. Gdy uporczywie nie chcesz: troszkę więcej, ale samo się zrobi.

Wiem, ze nie chcesz- dlatego zasugerowałam wcześniejszą odpowiedź. Nie chcesz, bo masz nadzieję- to naturalne. Liczysz na cud, jesteś gotowa go przyjąć z powrotem i z miejsca uwierzysz, że to był tylko zły sen, że jemu się pomyliło i kocha tylko Ciebie.

Wybacz mi tą bezpośredniość, nie chcę urazić Twoich uczuć, ale jeśli masz mieć nadzieję czy przewidywać któryś z dwóch skrajnych scenariuszy, lepiej byś porzuciła ten powyżej i po prostu pogodziła się z tym, że wspólne życie nie było Wam pisane.
Czemu?
Ze wszystkich przypadków tym-podobnych (a jest ich na świecie całe mnóstwo) znam tylko 1, gdzie on do niej wrócił. Byli jeszcze bardzo, bardzo młodzi, on się przez 3 mies. wyszalał i wrócił. Cała reszta to były złudne nadzieje zarówno kobiety jak i faceta- bo takie przypadki też się zdarzają.

Rose_23, może zastosuj technikę, którą w takich przypadkach stosują faceci; zajmij się życiem Swoimi sprawami, hobby, odśwież kontakty z ludźmi, idź do kina, przeczytaj książkę i napisz recenzję;) Chętnie Cię zobaczę w dziale "Kultura"

Rose, wspaniale, że to wszystko sobie uświadomiłaś! Pomyśl, co by było, gdybyś "obudziła się" za 10-15 lat i była żoną, która nie ma życia poza swoim facetem.

Ja trzymam za ciebie kciuki, bo wiem,że to ważne- wsparcie, nawet takie głupie, na forum:) Mi to bardzo pomogło:) Trzymaj się i nie daj się złamać. Ja wierzę,ze będe jeszcze szczęśliwa, kto wie- może jeszcze szczęśliwsza niż z eks?:)

Nie mieszkaliśmy razem, ale też to nie jest tak że żyliśmy w sielance, zapatrzeni w siebie jak para nastolatków i tak na prawdę potrzeba było aż sześciu lat by dojść do tego, że to jednak nie jest to. Zanim zaczęliśmy się spotykać znaliśmy się już kilka lat i to dość dobrze. To prawda, że nie mieszkaliśmy razem, ale często spędzaliśmy u siebie po kilka dni -raz ja u Niego, raz On u mnie. Wiem, że to nie to samo, ale przez ten czas poznaliśmy się już na tyle dobrze, że zdązylibyśmy oboje uznać że jednak nie pasujemy do siebie. Już wcześniej o tym pisałam- mieliśmy bardzo podobny sposób postrzegania świata, życia itd.
Pomijając fakt, że znalazł kogoś innego i że w końcu z tego powodu zdecydował się odejść sądzę, że być może nasze drogi gdzieś rozeszły się trochę wcześniej... Jesteśmy w tym samym wieku, ale mężczyzna 23letni nie myśli tak samo jak kobieta w tym wieku. i nie jest to zarzut. tak po prostu jest i trzeba się z tym pogodzić. Tylko, że ja myślałam jak każda kobieta :" On jest inny, dojrzalszy niż jego rówieśnicy, nie potrzebuje się wyszaleć bo w końcu znalazł mnie, a mówił , że jestem kobietą idealną, wymarzoną itd. itp. "
A tu wyszło jak wyszło.. Boli jak cholera, ale już z tej bezsilności zaczęłam tą całą sytuację usprawiedliwiać właśnie tym, że to była taka pierwsza miłość i mało kiedy się to udaje. Chociaż nie ma takich słów by wyrazić jak bardzo chciałam, żeby właśnie nam wyszło. Naiwnie sądziłam, że na przekór całemu światu nasza miłość będzie niezniszczalna.
Kocham Go, jestem pewna. Ta miłość nie jest zaborcza.. nie myślę sobie:" no jak to , przecież On jest moj a Ona mi go zabrała". Nie mam żalu do Niej. Nie wiem, może to dziwne.. Jedyne czego jestem pewna, co wyniosę z tej historii to to, że nigdy w życiu nie połączy mnie nic z żadnym zajętym mężczyzną. Nie chcę żeby jakakolwiek kobieta czuła się tak jak ja dzisiaj kiedy piszę te słowa.

czuję się różnie.. pierwszy tydzień był najgorszy: samo cierpienie fizyczne, nieprzespane noce ( budziłam się kilka- kilkanaście razy, czasami cała roztrzęsiona ) tępy ból brzucha, brak apetytu ( mogłam nic nie jeść cały dzień).. później mijały kolejne dni i dzisiaj po ponad trzech tygodniach jest raz lepiej, raz gorzej.. Są takie dni kiedy myślę, że poradzę sobie i że już właściwie Go nie chcę ( ale bardziej to sobie wmawiam niż tak jest na prawdę) a są też takie jak dzisiaj kiedy budzę się o 6 choć mogłabym spać jakieś2h dłużej i cały dzień nie mogę sobie znaleźć miejsca;(
dzisiaj już jestem zmęczona i sprobuję się położyc, może uda mi się zasnąć.. jutro na pewno tu wejdę i napiszę ...