przyjaciółka

Witam,moje przemyślenia skłoniły mnie,aby podzielić się nimi na forum.Czy prawdziwa przyjaciółka zostawia mnie ,gdy potrzebuję jej pomocy.Znamy się od wielu lat ,mieszkamy blisko siebie wiec widywałyśmy się prawie codziennie na kawce i pogaduszkach.Ona jest raczej zamknięta w sobie i mało kontaktowa , nie śmiała, wiec raczej to ja przychodziłam do niej ,ale gdy miała problem zwierzała się również  .Gdy potrzebowała pomocy zawsze byłam z nią( nawet kosztem swojej rodziny np.gdy jej mąż z synem wyjechali na kilka dni ,siedziałam u niej całymi wieczorami bo wiedziałam,że nie ma żadnych znajomych) i wspierałam ją duchowo czy finansowo pożyczałam pieniądze. Wszystko się zmieniło kiedy ja poszłam do szpitala zadzwoniła do mnie,że sorry ,ale nie miała czasu zapytać się wcześniej jak się czuje po operacji gdyż była zajęta ponieważ rozkręca interes i jak będę w domu to mnie odwiedzi.Ok  ja to rozumie gdy wróciłam do domu zadzwoniłam do niej po kilku dniach (gdyż wcześniej  nie miałam siły i czasu odwiedziny rodziny telefony od znajomych),z prośba o pomoc gdyż źle się czułam miałam komplikacje    po laparotomii,a ona tak zwyczajnie mnie zbyła . Rozumie  wszystko i raczej sama sobie radzę rzadko potrzebuję czyjejś pomocy żeby prosić, ,to raczej ja jestem pomocna a tu niespodzianka prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie.Nie zadzwoniłam do niej więcej ,a gdy się spotkałyśmy przypadkowo jak rozkładała swój kramik podeszłam zapytałam jak tam ,ale była na tyle zajęta ,że powiedziałam jej w kilku słowach ,że byłam w szpitalu bo miałam powikłania  i tyle,stwierdziłam ,że nie ma sensu się narzucać ze swoimi problemami jeśli ktoś ma swoje życie,zamknięte ona i mąż i nie potrzebuje koleżanek,cieszę się,że ma udane życie małżeńskie.Zrozumiałam ,że byłam tylko potrzebna tylko wtedy gdy miała w tym cel i nie mogę na nią liczyć i wcale nie jest to przyjaźń ,szczerze mówiąc mimo że jestem na nią wściekła,nie wiem jak mam się zachować ,czy powinnam zadzwonić  jak zwykle ja pierwsza czy zostawić tak jak jest.