Duża różnica wieku

pytasz o sytulacje jaka sie mialo wiec pisze:
mialam 19lat a on 31lat...
(powiem ci najpierw jak to wtedy widzialam)
starszy facet 12lat, madrzejszy, warto isc za nim, nie zrobi sie glupoty a on sie mna zaopiekuje i bedzie latwiej zyc z kims doswiadoczonym(kawaler)
(a teraz widze to tak)
chcialam szybko uciec z domu, wiec temu starszy i do tego jakbym miala 30lat nie spojzalabym na 20latka..chyba ze chcialabym mlode cialo przleciec...
(potem bylo tak)
mimo ze on madrzejszy i wiedzial ze sie nie zabezpieczam, szybko zaszlam w ciaze, owszem slub cywilny byl(ze niby to jego odpowiedzialnosc mial sie tu ujawnic) ale po slubie mieszkalismy2tyg...niechce pisac jak bylo powiem jedno HORROR!
potem pojechal zagranice i po wielu klotniach zostawil...

tak jak pyta BabaOsiadła wiek w jakim ci sie to zdarzylo tez jest wazny, ja ewidentnie dalam sie wykozystac, tak to teraz widze i mimo ze mialam wczesniej paru partnerow to yli maksymalnie 4-7lat starsi i nie bylo takich sytulacji.
teraz mam meza 2lata starszego i pewnie ze tez czasem sie nie dogadujemy ale to kwestia charakterow a ty nie dosc ze bedziesz miala ten problem to dodatkowo roznice wiekowa chcesz sobie dozucic ktora wedlog mnie jest problemem. przynajmniej dla mnie!

a dla wyrownainia sytulacji powiem ci ze moja znajoma(po 30stce) poznala mezczyzne(po 40stce) szybko wzieli slub, kurcze nigdy nie widzialam tak zakochanych ludzi, on byl belgiem i mimo ze nikt nie znal tego jezyka to bylismy na 2-3weselach razem i wiecie co, bawil sie jakby byl w moim wieku:) wiem ze ta dziewczyna nigdy nie byla tak szczesliwa...niestety niedawno zmarl, a ona zostala z poterznymi dlugami w wieku okolo 35lat.(to tez wes pod uwage)

jeszcze jeden przyklad(z przed okolo 40lat temu)
przyklad z rodziny(prawidziwy)
dziewczyna zyla przy ojcu(matka zmarla) a ojciec zprowadzil sobie kobiete z miasta na wies, ze ta macocha nie byla przyzwyczajona do np gotowania ziemniakow w domu dla swin to ta dzieczyna zima myla ziemniaki na podworku zeby w domu macoha miala czystko, zle ja traktowano, po wielu wedrowkach po rodzinie, po wielu przykrosciach od macochy pewien pan ze wsi(stary kawaler) przyszedl i poprosil ja o reke, powiedzial ze da jej pieniadze, ze bedzie dbala o dom, ze beda malznestwem i bedzie ja szanowal, byl starszy o okolo20lat, ta dziewczyna miala wtedy okolo 18-20lat. wyszla za niego i byli ponoc bardzo zgodnym malzneswtem, owa dziewczyna jest moja ciotka ktora mimo ze jest wdowa nigdy nikogo wiecej sobie nie znalazla i ma 2 wspanialych dzieci

Ja mam 25 lat, a on 37.

Kiedyś ktoś zapytał mojego męża, czy różnica wieku naprawdę niema znaczenia, a on odpowiedział, że ma w niektórych przypadkach,a w niektórych niema.
I myślę, że taka odpowiedź jest jak najprawdziwsza.
Kiedy Ty się rodziłaś on miał 12 lat, wciąż jeszcze był w etapie dzieciństwa. Kiedy ja się urodziłam mój mąż miał już 26 lat więc był dorosły, za nim ja się urodziłam.
Ale to wszystko zależy od was, od waszych doświadczeń, osobowości.Niema zasady.

Mój mąż jest ode mnie starszy 10 lat. Jesteśmy razem 7 lat, w sierpniu wzięliśmy ślub. Różnie było, czasem bardzo źle, co wynikało z mojej niedojrzałości. W tej chwili jest bardzo dobrze.

Moj ma 22 a ja 42... Razem, bedzie w tym miesiacu 5 lat...

On wyglada na 23-26 a ja na duzo mniej-mowia, ze tak 32-35.

Osobiscie uwazam, ze i tak widac roznice wieku, ale my sie tym nie przejmujemy i na wszelkie dziwne gadki reagujemy usmiechem

Miałam 19 lat, on starszy dokładnie o drugie tyle - kawaler. Cóż to było za uczucie, wspaniałe, gorące, życia poza nim nie widziałam. Oczywiście rodzice nie akceptowali mojego nowego związku, wciąż nieustające kłótnie, wyzwiska pod moim i jego adresem. Rozmowy z rodzicami oczywiście były, jednak nic nie dały, zdanie mieli już wyrobione. W końcu przyszedł moment, że kupiliśmy bilety do anglii - nie mieliśmy już siły walczyć z całym moim otoczeniem. Dokładnie pamiętam dzień kiedy oświadczyłam mamie, że wylatujemy, że bilety kupione, że żyć tu nie będziemy - bo nie mamy jak. Widziałam jak płacze, jak się załamuje, jak nie wie co ma zrobić, jak uchodzi z niej życie. Nie obchodziło mnie to, miałam to w nosie, chciałam być szczęśliwa - to się liczyło. I ku mojemu zdziwieniu, mama powiedziała, że ok, że ona się z tym pogodzi - żebyśmy tylko nie wylatywali. Zostaliśmy. Dziś już nie jesteśmy razem, nasz związek trwał 3 lata. Z czasem stał się bardzo zazdrosny, nie do wytrzymania, wiecie - ja, młoda, radosna, uśmiechnięta dziewczyna, szukająca przygód (nie z innymi partnerami, bo o zdradzie go, nigdy nawet nie pomyślałam). On - coraz bardziej nieufny, doszukujący się we wszystkim podtekstów, zdrady. Doszło do tego, że kilka razy nawet mnie śledził, a to tylko przykład z wielu zaborczych sytuacji - suma sumarum - zostawiłam go. Kochałam całym sercem, ale to było nie do wytrzymania, nie potrafiłam żyć w złotej klatce, nie takiego życia chciałam. Oboje bardzo to przeżyliśmy, wtedy nie rozumiał - dziś już wie, co było nie tak. Mamy kontakt do dziś - koleżeński, nie związał się już z nikim. Różne są historie ludzi w różnym wieku, także życzę powodzenia.

Na szczęście On jest bardzo aktywny, uwielbia jazdę na rowerze (robi 4200 km rocznie),oboje kochamy góry i nie wyobrażamy sobie żeby nie jechać i nie chodzić do upadłego,tylko co będzie za 10 lat?
Właśnie tego się boję,że ja będę wciąż młoda i nie będę chciała siedzieć w domu przed tv.
On mnie zapewnia,że nie ma zamiaru skończyć z aktywnym życiem ale to nie zawsze od nas zależy.

Przyjdzie czas,że będę chciała mieć dzieci...żeby nie było tak że to ja będę je wychowywać, bo Jemu nie będzie się chciało.
Muszę przemyśleć i tyle.

trochę z innej strony: mój Tata jest 21 lat starszy od Mamy, w tym roku kończy 70 lat. Może Jej imponowało na poczatku, że ma takiego dojrzałego, ułożonego mężczyznę ale widocznie nie wzięła pod uwagę, że w stosunkowo młodym wieku będzie musiała zacząć się nim opiekować (różne dolegliwości wieku starszego). Tata jest już zmęczony, nie ma tyle sił co dawniej... zresztą, już jak ja się urodziłam był "Panem w średnim wieku" co niosło za sobą jakieś konsekwencje.

Generalnie wystrzegałabym się związku z dużo starszym facetem. Jasne, jest wiele plusów ale minusów moim zdaniem więcej...

Ja w wieku 25lat poznalam swego wariata. Miedzy nami jest 13 lat roznicy.
Jestesmy 5 lat razem z tego 5 lat mieszkamy razem i w czerwcu mina 2 lata od slubu.
Uklada nam sie bardzo dobrze....

Znam małżeństwo gdzie ona jest młodsza od swojego mężczyzny 12 lat. Są ze sobą już chyba koło 10 lat, są szczęsliwi zadowoleni. Mają podobne zainteresowania, pasje.

Mnie bardziej zastanawia, niepokoi co jeśli to ona jest starsza więcej niż 4 lata, czyli gdzieś koło 6, 8 tak do 10 lat. W tą stronę jest chyba trudniej?

Ale niezaleznie kto w związku jest starszy facet, czy kobieta to uważam, że jesli ta różnia jest większa niż 15 lat to w przyszłości może być różnie. Gdyż 20 lat różnicy, to jest róznica pokolenia - taka jak między rodzicami. Jeśli zaś to jest 12, 13 lat to jakby nie było w tym wieku nikt nie mógłby być rodzicem dla tej drugiej osoby. A nie piszemy tu o skrajnościach - wiadomo, różnie bywa ale bez przsady.

Jednak zaś jeśłi chodzi o różnicę wieku gdzie to kobieta jest starsza, to wydaje mi sie, że jeśli ta różnica miesci się do 10 lat to jeszcze się da stworzyć solidny, dobry związek.

Właśnie ja jestem w związku z facetem o 10 lat młodszym. Na początku miałam opory ale on nalegał i się skusilam Jesteśmy już ze sobą prawie 6 lat. Było różnie ,ale po ponad 20letnim toksycznym związku z rownolatkiem teraz właśnie jestem szczęśliwa. Nie wiem co będzie dalej , bo tak jak ktoś napisał, wspaniałe słówka już tak nie działają i trudno jest uwierzyć. Ale na dzień dzisiejszy czuje się z nim świetnie. A przede wszystkim mamy o czym rozmawiać i więcej nas łączy niż dzieli. Najważniejsze to czuć się szczęśliwym

Trudna, myślę że w kwestii różnicy wieku mamy to samo zdanie. Czasami to mi się wydaje ,że czuję się mlodziej niż mój partner. Zawsze   zaczepialam oko na starszych facetach , więc nie mam pojęcia dlaczego  jestem dziś z młodszym . Jest mi dobrze, czuję się szczęśliwa i nie zastanawiam się teraz nad tą różnicą. Jest to bardzo indywidualna sprawa i nie ma w tej kwestii jakiejś reguły

Moj jest o 13 lat starszy i jestesmy 5 lat razem. Mamy udany zwiaek :-)

Zależy w jaki sposób na to patrzysz. Domyślam się, że pod względem fizycznym. Bez przesady, prawdziwa miłość nie zna granic.

Ja osobiście nie kwestionuję wyborów innych, ich preferencji co do różnic wieku itp. Osobiście tak jak pisałam nie jest dla mnie problemem różnica wieku w granicach tak 15 lat. Jednak nie wyobrażam sobie być z partnerem 20 lat starszym czyli takim, który teoretycznie mógłby wiekowo być moim ojcem. Czy też jeszcze starszy, czyli gdzie różnica jest powyżej 20 lat.

Nie chodzi tu nawet o tak prozaiczne kwestie jak wygląd, tylko zwyczajnie uważam, że choćby mentalnie byłaby to przepaść. Także ze względu na bycie w różnych etapach życia. To nie dla mnie.

Pomimo, że lubię opiekuńczych, zadarnych mężczyzn, którzy potrafią doradzić itp., nie chciałabym wejść pod opiekę swojego partnera. Nie szukam w męzczyźnie ojca, a taka różnica wieku zmienia nieco punkt widzenia. Myslę, że taki facet nawet jakby nie chciał to i tak w pewnym sensie by ojcował czyli kierował, pouczał, wychowywał. Jest też ryzyko, że taka kobieta z wygody, czy z lęku przed odpowiedzialnością za własne wybory poddała by się w opiekę takiemu męzczyźnie. Czułaby się bezpiecznie ale nie dążyłaby do pełnej samodzielności, czyli nie rozwijałaby się (w szerokim rozumieniu tego słowa).

Podobne argumenty można przytoczyć w sytuacji kiedy to ona jest starsza 20 lat i więcej.

Edit:
A co do wyglądu, to nigdy nie wiesz jak ktoś się będzie starzeć. Nawet mając partnera w podobnym wieku może być tak, że jedno będzie wygladać zdecydowanie lepiej od drugiego. Czyli ten co jest starszy nawet może niekiedy lepiej się trzymać, wygladać. Bywa różnie, nie ma reguły. Każdy starzeje się inaczej. Jeśli kogoś kochasz, masz z nim prawdziwą więź, jeśli kochasz przede wszystkim za to jaki jest to wygląd okazuje się nie być aż tak istotny. Zresztą jeśli widzisz tego kogooś dzień w dzień przez ileś tam lat to nawet nie dostrzegasz tak bardzo tych zmian jakie zachodzą. Dopiero ogladając zdjęcia zauważasz, że te np. 8 lat temu wygladało się faktycznie jakby młodzień.

Zarówno pod fizycznym jak i psychologicznym. Wątpię w to, że ludzie mogą się dogadywać w każdej sferze życia których dzieli te 20 lat (umownie). Ze swojego punktu widzenia- mam te 25 lat, jeszcze chcę się bawić wśród rówieśników ale też wiem, że będę chciał mieć dzieci. A o tyle lat starsza kobieta dzieci mi nie zapewni (los płata figle ale z medycznego punktu widzenia szanse na dziecko z jakąś chorobą są znaczne).
Psychologicznie kobieta o 20 lat starsza też pewnie czegoś innego oczekuje od życia niż małolat.
Fizycznie- dla mnie milej jest pieścić, dotykać i kochać ciałko 21 letniej (mojej) kobiety niż kobiety w wieku co najmniej dojrzałym .
To jest moje zdanie, pewnie wyniosłem to z domu bo mam pewne hamulce emocjonalne.

Kochani, każdy związek to bardzo indywidualna sprawa. Jednemu odpowiada to, drugiemu tamto. Nie można generalizowac. Tak na zdrowy rozum to powinno pewnie wygladac tak , że facet powinien być deczko starszy od kobiety i już szczęście ich do grobowej dechy nie opuści. Ale tak nie ma. Muszą być spełnione inne warunki i tu nie ma reguły

Nikt Ci nie powie, czy to się uda. Musisz sama czuć, czy ta różnica Ci przeszkadza, czy nie.